Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2008

Downtown, where all the lights are bright...**

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, που καμιά φορά το Σάββατο το πρωί παίρναμε με τη μαμά Χ. το τρόλλεϋ και κατεβαίναμε στο κέντρο για ψώνια. Τότε μου φαινόταν τόσο μακριά από το σπίτι μου. Τώρα πια είναι απλά προέκταση του σπιτιού μου.

When you're alone
And life is making you lonely,
You can always go downtown

Δίπλα στο ποτάμι. Με το βιβλίο μου και τη μουσική μου - το «μου» είναι σχετική έννοια, πολλές φορές οι μουσικές που με συνοδεύουν στις βόλτες μου είναι «δώρα» κάποιων φίλων. Άλλοτε περπατάω, άλλοτε κάθομαι και διαβάζω, άλλοτε κάθομαι και χαζεύω τον κόσμο που περνάει. Φτιάχνω ιστορίες με το μυαλό μου και γελάω με το πόσο έξω μπορεί να πέφτω... Χαμογελάω στα πιτσιρίκια που παίζουν δίπλα μου. Καμιά φορά τους μιλάω κιόλας, γινόμαστε φίλοι των 5 λεπτών, με ρωτάνε πώς με λένε και πού είναι η μαμά μου εμένα ή πώς με λένε κι αν έχω παιδιά :-/. Χαζεύω την πόλη γύρω μου και κάνω ταβανοθεραπεία με ταβάνι τον ουρανό - αμα δε βρέχει, that is.

When you've got worries,
All the noise and the hurry
Seems to help, I know, downtown

Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά βοηθάει. Δεν έχει σημασία σε ποια πόλη. Κατεβαίνω στο κέντρο έχοντας κάψει φλάντζα και ξαφνικά βρίσκω τον τρόπο να τα βάλω όλα σε μια τάξη στο μυαλό μου. Ή τελοσπάντων, ακόμα κι αν δεν τα βάλω σε τάξη - πράγμα εξαιρετικά πιθανό, καθώς το «μυαλό-της-πριγκήπισσας-σε-τάξη» είναι το λιγότερο σχήμα οξύμωρο - βρίσκω ένα τρόπο να μη στεναχωριέμαι. Γυρίζω σπίτι με λιγότερες έγνοιες*.

Just listen to the music of the traffic in the city
Linger on the sidewalk where the neon signs are pretty
How can you lose?
The
lights are much brighter there…

Κοιτάζω τις βιτρίνες, τα φώτα, τις μαρκίζες, τα αυτοκίνητα. Στην Αθήνα αναζητάω την Ακρόπολη φωτισμένη - αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, η στιγμή που στρίβει το τραμ στην Αρδηττού και φαίνεται για πρώτη φορά ο Παρθενώνας. Εδώ αναζητάω τον Πύργο, κάθε «ακριβώς», quand il clignote – αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, είμαι πάνω στο ποδήλατο και διασχίζω το ποτάμι, μπροστά μου και πίσω μου άλλα ποδήλατα που τα καβαλάνε μερικά από τα δικά μου υπέροχα πλάσματα και ξαφνικά βλέπω τον Πύργο, τσιρίζω κι αρχίζω να φωνάζω το περίφημο πια “I’m the queen of the woooooorld!!!!!”. Είναι αυτή η χαζή βεβαιότητα ότι δε μπορεί, όλα καλά θα πάνε. Ότι τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά. Πως no matter what, όλα κάπως θα λυθούν. Ως δια μαγείας.

You can forget all your troubles, forget all your cares…

Book-hunting. Να πώς αλλιώς τα ξεχνάς όλα. Στην Αθήνα, ατελείωτες ώρες στην Πολιτεία, ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, χαζεύοντας τα εξώφυλλα, διαβάζοντας τις περιλήψεις. Γέλια με τη μαμά Χ. όταν συναντιόμαστε μετά από μισή ώρα που περιπλανιόμαστε χωριστά για να διαπιστώσουμε ότι τα μισά από τα βιβλία που κρατάει η κάθε μία τα κρατάει και η άλλη. Χαμόγελα μπροστά από το αγαπημένο μου άγαλμα σε όλη την Αθήνα. Εδώ πάλι, ατελείωτες ώρες στο Shakespeare and Co. δίπλα στο ποτάμι για να βρω αγγλικά βιβλία, στη fnac για να στρογγυλοκαθίσω στο πάτωμα και να ξεφυλλίσω όλα τα βιβλία για το χορό μέχρι να βρω ποιο θα αγοράσω και σε όλα τα second-hand βιβλιοπωλεία για να ανακαλύψω θησαυρούς.

Don't hang around
And let your problems surround you
There are movie shows downtown

Τρεχάλα από την έξοδο του μετρό στην Κοραή μέχρι το Αττικόν για να μη χάσουμε την αρχή. Χορός στην Σταδίου σιγομουρμουρίζοντας αυτό μετά από αυτό. Καλοκαίρι, ατελείωτες κοριτσίστικες συζητήσεις έξω από τη Δεξαμενή. Γρήγορο, νευρικό περπάτημα στην Ακαδημίας μετά από αυτό. (Βιτρίνες στη Βουκουρεστίου πριν την ταινία κι εσύ να με κοροϊδεύεις που χαζεύω, κι εγώ να γελάω, κι εσύ να με φιλάς.)

Maybe you know
Some little places to go to
Where they never close downtown

Μαξιλάρια στο Σπίτι του Ανατέλλοντος Ηλίου. Σοκολάτες, καφέδες και γέλια στο Μικρό Λουλούδι. Ατελείωτος χορός σ’ εκείνο το μακρόστενο bar που χωράνε 10 άνθρωποι όλοι κι όλοι, σχεδόν. Οι φίλοι μου κι εγώ εν προκειμένω. Τρία κοριτσάκια που κουτουλάνε από τη νύστα, τρώνε πρωινό και διαβάζουν στο γνωστό και σημειώνουν σε χαρτοπετσέτες τι έχουν να πούνε η μία στην άλλη στο διάλειμμα. Funny, όταν συνέβαινε αυτό, το ένα κοριτσάκι έκανε διπλωματική, το δεύτερο έδινε πανελλήνιες και το τρίτο πήγαινε σχολείο και έμεναν στο ίδιο σπίτι. Τώρα το ένα δουλεύει, το δεύτερο σπουδάζει και το τρίτο μόλις τελείωσε το σχολείο και αρχίζει να σπουδάζει και είναι σκορπισμένα στα 3 σημεία του ορίζοντα... Αν είναι αλήθεια ότι “Home is where your heart is”, εμένα σπίτι μου είναι τα κοριτσάκια μου.

Just listen to the rhythm of a gentle bossanova
You'll be dancing with 'em too before the night is over
Happy again

Καλοκαίρι. Malibu anana σε τραπεζάκια έξω σ’ εκείνη τη μικρή πλατεία φέτος το καλοκαίρι. Malibu anana όρθια στο δρόμο με τον Μ. και το Β. πριν από χρόνια. Cosmopolitan με την Kay και την C. σε μια ταράτσα στο Γκάζι. (Χειμώνας. Βόλτες πάνω – κάτω στην Ερμού, με αγκαλιάζεις γιατί κρυώνω, με κρατάς από το χέρι και γελάς. Καλοκαίρι. Ανεβαίνουμε την Ερμού, ισορροπώ στο πεζούλι στην Καπνικαρέα και γελάς, φοράω την πράσινη φούστα και νομίζω πως μπορώ να πετάξω και πως μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι. Δε μπορώ να πετάξω και ζητάω το χέρι σου για να πηδήξω κάτω και δε μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι.)

The lights are much brighter there
You can forget all your troubles, forget all your cares and go
Downtown where all the lights are bright,
Downtown, waiting for you tonight,
Downtown, you're gonna be alright now

Downtown…

Downtown λοιπόν. Δεν ξέρω αν όλες οι λύσεις είναι εκεί. Δεν πιστεύω πια στις λύσεις. Στα θαύματα μόνο. Και στα παραμύθια. Και το δικό μου παραμύθι, αν γυριστεί ποτέ ταινία, θα έχει πολλές σκηνές που θα διαδραματίζονται downtown.

dancing gal

*Και λιγότερα λεφτά, ενίοτε, τώρα που το σκέφτομαι. Και περισσότερα ρούχα ή παπούτσια. Το λες και shopping therapy και εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στις δύσκολες περιπτώσεις. Για τις εύκολες αρκούν οι βόλτες και το window-shopping.

**Μου το έστειλε πριν από χρόνια ο Α., χωρίς να έχουμε συζητήσει τίποτα απ’όλα αυτά και σε μια στιγμή που ήμουν τόσο μα τόσο fucked up... Το άκουσα, χαμογέλασα και τον πήρα αμέσως τηλέφωνο. Να τον ευχαριστήσω που καταλαβαίνει χωρίς να λέω και να του πω άμα με θέλει κάτι να με πάρει στο κινητό, γιατί πάω cinema. Στο κέντρο.

Petula Clark - Downtown

Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2008

Οι R.E.M., η πριγκήπισσα, το μπιζέλι και ο σουρρεαλισμός

Τελικά αυτές τις μέρες έχω ακούσει πολύ περισσότερο R.E.M. απ’ ό,τι αν ήμουν στη συναυλία. Ίσως ακριβώς επειδή δεν ήμουν. Συνειδητοποίησα ότι μου έχουν λείψει τα hometown gigs… Και πριν προλάβετε να αρχίσετε να με βρίζετε, να εξηγήσω. Φυσικά και είναι υπέροχα που μένω σε μια πόλη-απαραίτητο-σταθμό κάθε συγκροτήματος/καλλιτέχνη. Και οι συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει όλο αυτόν τον καιρό στο Παρίσι (+εκείνες του Δουβλίνου, bonus, heh!) είναι πολύ ψηλά στη σχετική λίστα. Κι εννοείται ότι είμαι τυχερή που γνώρισα την Κ. που σέρνουμε η μία την άλλη στις συναυλίες. Αλλά – ναι, έχει και αλλά – υπάρχουν πολλά πράγματα που μου λείπουν...

Μου λείπει που ο Β. ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με έπαιρνε τηλέφωνο να μου ανακοινώσει τσιρίζοντας ποιος-πού-πότε (και πόσα λεφτά, αλλά αυτή είναι μια πληροφορία που θέλω να ξεχνάω). Εκτός αν τον προλάβαινα εγώ. :p

Μου λείπει που κανονίζαμε πάντα με ποιους άλλους θα πάμε και τελικά πηγαίναμε με κάποιους άλλους.

Μου λείπει που βρίσκαμε τυχαία όλους αυτούς που περιμέναμε ότι θα είναι εκεί, χωρίς να έχουμε μιλήσει μαζί τους...

Μου λείπουν οι αδέξιες καλησπέρες των καλλιτεχνών στα ελληνικά... Ok, ομολογώ, οι αντίστοιχες στα γαλλικά είναι κατά κανόνα εξίσου αδέξιες και εξίσου adorables. :)

Μου λείπει η συνάντηση στα Everest μετά τη συναυλία. Με ανθρώπους που δεν ήξερες, πιθανότατα έβλεπες πρώτη φορά στη ζωή σου, αλλά ήξερες ότι ήταν εκεί που ήσουν κι εσύ. Συνένοχοι στη μουσική, πάντα με κάνει να χαμογελάω αυτή η διαπίστωση...

Ήθελα να είμαι εκεί την Κυριακή. Να φωνάζω μαζί σας το fiiiiiiiiiiine, όπως ακούω να το φωνάζετε... Γι’ αυτό μ’ αρέσουν τόσο οι συναυλιακές ανταποκρίσεις, να διαβάζω και να κάνω. Γιατί η μουσική είναι από τα πράγματα που μοιράζεσαι και γυρίζει πίσω σε σένα στο πολλαπλάσιο...

Άλλα είχα στο κεφάλι μου όταν ξεκίνησα να γράψω, άλλα βγήκαν. Μέσα στο κεφάλι μου το θέμα ήταν η πριγκήπισσα, το μπιζέλι – που σ’ αυτήν την ιστορία έχει ρόλο κομπάρσου – και ο σουρρεαλισμός. Αλλά κι αυτό από τους R.E.M. ξεκίνησε, οπότε...

Την Τρίτη το πρωί στο δρόμο για τη δουλειά της η πριγκήπισσα άκουγε το “The great beyond” και σκεφτόταν τους υπέροχους σουρρεαλιστικούς του στίχους... (σημ: βλέπεις ότι ο σουρρεαλισμός είναι ήδη παρών από την πρώτη γραμμή της ιστορίας. Ακόμα παλεύω να αντιμετωπίσω το ασυμβίβαστο των λέξεων «πριγκήπισσα» και «δουλειά» στην ίδια πρόταση, αλλά δεν...)

«J’aimerais bien un peu de ce surréalisme-là dans ma vie…

I’ve watched the stars fall silent from your eyes

Κάτι τόσο σουρρεαλιστικό που να με κάνει να χαμογελάσω με τον παραλογισμό του... Να μη μπορώ να πιστέψω ότι συμβαίνει...

I’m pushing an elephant up the stairs

Ο ελέφαντας είναι ροζ φυσικά, δε χρειαζόταν καν να ρωτήσεις...

Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet

Να, σα να πετάω... Όπως μου έμαθε η Tinker Bell στα όνειρά μου...»

Κι εκεί που πετούσε μέσα στο κεφάλι της προσγειώθηκε στη δουλειά. Έξω από το κεφάλι της. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά... Στο διάδρομο, οι άλλοτε άσπροι τοίχοι ήταν γεμάτοι με νέον γράμματα και laser οράματα (το ‘χω ξαναπεί, πρέπει να σταματήσω να το ταλαιπωρώ αυτό το τραγούδι) που αναβόσβηναν την ίδια φράση, που της κοπανούσε το κεφάλι από το προηγούμενο βράδυ... «Και μη νομίζεις ότι θα σταματήσεις να είσαι πριγκήπισσα... Θα είσαι απλά μια πριγκήπισσα με αρχίδια» - Excuse his french. Και τότε η πριγκήπισσα αποφάσισε να καλέσει το σουρρεαλισμό για φαγητό. Να πάνε να φάνε στο πάρκο και να δούνε τι μπορούν να κάνουν με την περίπτωσή του στη ζωή της. Έφαγαν υπό το φως του ήλιου (δηλαδή η πριγκήπισσα έβλεπε ήλιο, στην πραγματικότητα ο ουρανός ήταν γκρι και ήταν προφανές ότι θα έβρεχε σε λίγο, αλλά δεν είχε να κάνει), υπό τους ήχους γιαπωνέζικου rock, καθισμένοι σε ένα παγκάκι, πάνω σ’ ένα carousel, μόνο που δε γυρίζαν η πριγκήπισσα και ο σουρρεαλισμός γύρω γύρω, αλλά το γύρω γύρω γύρω από αυτούς, όπου γύρω γύρω βάλε καμιά 30ριά τύπους και τύπες που περνάνε το μεσημεριανό τους διάλειμμα τρέχοντας στο πάρκο σα να ετοιμάζονται για το Λονδίνο 2012... Κι η πριγκήπισσα γελούσε με το σουρρεαλισμό κι ο σουρρεαλισμός γελούσε με την πριγκήπισσα... Και φυσικά ακόμα δεν ξέρουν τι θα γίνει με την περίπτωσή του στη ζωή της αλλά ο ελέφαντας είναι ακόμα ροζ και τα γουρούνια πετάνε. I rest my case.

dancing gal

ps : Tu frappes à la porte, tu souris, tu as raison, je m’énerve, tu ris, tu me regardes dans les yeux, je souris, tu me déconcentres et j’oublie la moitié des choses, je te déconcentre et tu arrives pas à travailler, je cherche un “on”, et toi ?

R.E.M. – The great beyond

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008

Cooking the weekend away...

Πόσα πράγματα μπορούν να χωρέσουν μέσα σε ένα ΠΣΚ???

Μια ερώτηση.

Μια λάθος διαδρομή.

Ένα sushi (για την ακρίβεια, κάμποσα maki, μια σαλάτα και μια σούπα).

Ένα μπουκάλι λευκό κρασί to share με έναν φίλο.

Ένα παγωτό Amorino – απλά yummie, δεν μπορώ να πω κάτι άλλο...

Μια χαμένη συναυλία της Patti Smith*

Ένας ουρανός που ζύγιζε κάτι τόνους, χρώματος γκρι, με ειδικά εφέ τρομερά δυνατού αέρα.

Μια γαμημένη διάθεση που βρίσκει τις βαθύτερες αιτίες της στα δύο προηγούμενα και σε κάποια ακόμα που δε χωράνε σ’ ένα ΠΣΚ.

Ένα χαμένο μάθημα χορού – don’t ask, αυτό, μαζί με την Patti, ήταν ίσως το χειρότερο απ’ όλα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι αν πήγαινα, θα τα αναποδογύριζε όλα. (σημ: αν θες να με δεις πραγματικά ευτυχισμένη, παραμόνεψε σε μια γωνία έξω από τη σχολή χορού. Να με δεις να βγαίνω μετά το μάθημα. Φοράω ακουστικά και ακούω μουσική, χαμογελάω, καμιά φορά γελάω κιόλας μόνη μου, τα μάγουλά μου είναι αναψοκοκκινισμένα και τα μάτια μου λάμπουν...).

Πολλές πολλές ταινίες, αξιόλογες και μη, τις περισσότερες από τις οποίες είχα ξαναδεί, αλλά η διάθεσή μου απαιτούσε οπωσδήποτε μια répétition.

Ένα τηλεφώνημα μες στη μαύρη νύχτα στη sis C. για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Κομμάτια μου, that is.

Ατελείωτες ώρες πριγκηπικού ληθάργου.

Και τέλος, μια μακαρονάδα με πιπεριές και κρέμα γάλακτος για να ξορκίσει το κακό. Καθώς γράφω τρέχω στην κουζίνα να ρίξω κλεφτές ματιές στα μακαρόνια που βράζουν. Οι πιπεριές έχουν τσιγαριστεί, μαζί με δυο κουταλιές ντομάτα, η κρέμα γάλακτος τα έχει περιλούσει και έχει δέσει και περιμένουν να τα ρίξω όλα πάνω από τα μακαρόνια και μέσα στο pyrex, με λίγο τυρί από πάνω για να ψηθούν ένα τεταρτάκι στο φούρνο. Χμμμ... Λες τελικά να πιάσουν τα μάγια???

dancing gal

*αγαπητή maskou τώρα είναι η ώρα που θα γκρινιάξω: την τρέλα μου μέσα, κανείς δε σκέφτεται τους (σκληρά, ομολογουμένως) εργαζόμενους νέους (ούτε) σ’ αυτήν την πόλη, γιατί άμα δίνετε τα –δωρεάν- μαγικά χαρτάκια για τη συναυλία της Patti (η συναυλία ήταν χθες το βράδυ, μέσα στην Eglise Saint-Germain, 600 άτομα όλα κι όλα και η Patti τραγούδησε μαζί με τα παιδιά της, Jesse και Jackson) πού είχα μείνει πριν την παρένθεση? Α ναι. Αν λοιπόν δίνετε τα μαγικά χαρτάκια μόνο την Παρασκευή 15h00 – 17h00 είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι εγώ δουλεύω και δεν μπορώ να στηθώ 4 ώρες πριν στην ουρά για να τα προμηθευτώ, ε??? Thought so….

ps: Καθώς έγραφα, άκουγα R.E.M., kinda tribute από μακριά, καταλαβαίνεις. Αυτό που ανέβασα όμως δεν έχει καμία σχέση. Μα καμία. Μόνο, άμα είσαι κοριτσάκι, μην το ακούσεις την ώρα που μαγειρεύεις, ναι? Θα ξεχάσεις τα μισά υλικά... Been there, done that... :)

Χαΐνηδες – Συνταγές Μαγειρικής

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008

Priori Incantatem*

Ή αλλιώς, Canard sauce aigre-douce…

Αισθάνομαι σα χοιρινό με γλυκόξινη σάλτσα... Μάλλον σαν πάπια, που είναι και πιο ντελικάτη. Ναι, καλά διάβασες. Όχι, δεν έκανα λάθος. Δεν εννοώ σα να έφαγα πάπια. Εννοώ σα να είμαι εγώ η πάπια. Κολυμπάω στη γλυκόξινη σάλτσα και δεν ξέρω τι γεύση έχει. Στο κεφάλι μου μπλεγμένα όλα, το sokoban (don’t ask, θα σου εξηγήσω σε επόμενο post), μια χαζή βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά, μια ακόμα πιο χαζή αλλά πολύ πιο αγχωμένη αβεβαιότητα για το αν το «όλα» περιλαμβάνει και το «χαμόγελο-παγίδα»....

“Don’t give up on the dream

Don’t give up on the wanting

Because I want you too…”

Αυτό έπαιζε όλο το σουκού μέσα στο κεφάλι μου ή και έξω από αυτό. Σαν ευχή, σαν κρυφή ελπίδα, σαν ξέρω-κι-εγώ-τι...

Πάει κι ο λιγοστός ήλιος που είχε απομείνει στον ουρανό αυτής της πόλης. Σήμερα έκανε όλη μέρα γκρι... Παραδόξως δεν επηρέασε τη διάθεσή μου. Πιθανότατα γιατί τις τελευταίες μέρες κάνει τα δικά της. Μια πάνω μια κάτω. Τη μια στιγμή βλέπω να περνάνε μπροστά μου πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε, ενώ το δωμάτιο γύρω μου γεμίζει με καρδούλες και την επόμενη διώχνω τις πεταλούδες, ζωγραφίζω τους ελέφαντες γκρι, κόβω τα φτερά από τα γουρούνια (γουρούνια που πετάνε, αηδίες!), παίρνω καρφίτσα και σκάω μία μία τις καρδούλες... Ή και το ανάποδο. Έπινα καφέ το Σάββατο κι ακριβώς τη στιγμή που ισορροπούσα μεταξύ του ηλίθιου χαμόγελου και των σκοτεινών μου σκέψεων, ξαφνικά οι πρώτες νότες από τους αγαπημένους Royksopp με τράβηξαν αποφασιστικά προς το πρώτο. Δαγκώνω τα χείλη μου για να τα αναισθητοποιήσω, να τα βγάλω νοκ-άουτ και να μη χαμογελάνε χωρίς λόγο...

Και μέσα σ’ όλα, τρία νούμερα που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο στη σωστή σειρά δε θα είναι ποτέ πια ένας τυχαίος τριψήφιος αριθμός. Θα είναι το σπίτι μου. Τόσο απλά. :)

Μερικές φορές θα ήθελα να ο έρωτας να είναι αξιοκρατικός. Εδώ ο switterz θα έλεγε χάι χο.

Βλακείες. Χαμόγελα, βλέμματα, ανούσιες ατάκες που λέγονται γιατί έψαχνες απλά κάτι να πεις και αφορμή για να μιλήσεις. Μικρές αγαπημένες βλακείες. Που πάντα νομίζουμε ότι δε θα μας κάνουν πια να χαμογελάμε όπως όταν ήμαστε 13, αλλά τελικά μας κάνουν. Πάντα. Όπως στο τραγούδι αυτό** που μου έστειλε ένας φίλος και προσέξαμε τον ίδιο ακριβώς στίχο: « And so I act like I'm 21...» (Σ’ ευχαριστώ φανταστικέ μου ραδιοφωνικέ παραγωγέ, ξέρεις εσύ. :p)

Je vais pas t’apprendre comment prononcer mon prénom correctement… Je veux que tu le dises toujours avec ce petit accent sur le « a ». Comme ça je vais savoir que c’est toi qui m’appelle. Laisse-moi garder ces petits moments… Donne-moi de quoi tenir…

Το πρωί στη δουλειά άκουγα Muse, Space Dementia και σε χρόνο dt είχα βρεθεί αλλού. Διακοπές part II, κι εκείνα τα 5 λεπτά ξαναπαίζουν μπροστά στα μάτια μου σαν ταινία. Ή μαλλον όχι. Είναι σα να τα ξαναζώ. Αισθάνομαι τον αέρα να φυσάει μέσα από τη μπλούζα μου καθώς σηκώνομαι στις μύτες – το ήξερα ότι θα τη θυμόμουν αυτή τη στιγμή, την είχα αισθανθεί να φωτογραφίζεται. Πέφτω. Σηκώνομαι. Τρέχω. Ανασαίνω. Κοιτάζω. Τα μάτια μου δε χορταίνουν. Το φως με τυφλώνει. Απλώνω το χέρι. Πηδάω ψηλά. Ξαναπέφτω. Ανεβαίνω. Με σπρώχνει τη στιγμή που τη σπρώχνω. Το φως. Το φως πάντα εκεί. Τα πρόσωπα αχνά, δεν ξεχωρίζω. Αλλά ζω. Ολόκληρη. Είμαι εκεί. Στις μικρές μου στιγμές που αξίζουν μια ζωή. Τη δική μου ζωή.

dancing gal

ps: Η προφανής έλλειψη συνοχής του post οφείλεται στο γεγονός ότι είναι στ’ αλήθεια puzzle από σκόρπια χαρτιά που σημείωνα τις τελευταίες μέρες, από σκόρπιες εικόνες μπροστά στα μάτια μου και σκόρπιες λέξεις στο κεφάλι μου...

*Αντίστροφα Ξόρκια

Δανεισμένο από τον αγαπημένο Harry Potter (ναι, τα έχω διαβάσει όλα και τα αγαπώ). Στον H.P. σημαίνει όταν ένα ραβδί παράγει την «αύρα» από τα τελευταία ξόρκια που έχει εκτελέσει, με αντίστροφη σειρά. Εμένα πάλι μου ήρθε όταν θυμήθηκα αυτό το τραγούδι και άρχισα να το σιγομουρμουρίζω. Σαν αντίστροφο ξόρκι. Για ευνόητους λόγους.

The Smiths – Last night I dreamt that somebody loved me

**And so we meet and there are sparks,
Its gold it's new and free from sharks…

Nada Surf – Are you lightning?

Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2008

Αγαπάς 10? #1

Αυτός ήταν ο τίτλος μιας ψηφοφορίας του περιοδικού ΜΕΤΡΟ το 199?. Δήθεν – ξε-δήθεν (sic), το περιοδικό τότε μου άρεσε, για διάφορους λόγους. Κυρίως για τα «Κέρματα» του Οδυσσέα και για τον Αρκά. Ίσως και γιατί ήμουν μικρή και νόμιζα ότι εκείνο «με έμαθε να αγαπάω τις αδυναμίες μου», ενώ μάλλον μόνη μου το έμαθα. Αυτό το βαρύγδουπο με τις αδυναμίες ήταν το slogan που ακολούθησε την ψηφοφορία, της οποίας ζητούμενο ήταν οι αναγνώστες να ψηφίσουν τις δέκα αγαπημένες τους ταινίες και τους δέκα αγαπημένους τους δίσκους. Όχι τα δέκα*2=είκοσι καλύτερα. Τα είκοσι αγαπημένα.

Και μετά από αυτό το σύντομο blast-from-the-past για κάποιους και ασυναρτησίες-για-ένα-περιοδικό-που-σταμάτησε-να-βγαίνει-πριν-800-χρόνια για κάποιους άλλους, ξαναβρίσκω τον ειρμό της σκέψης που δεν είχα καν αρχίσει. Δηλαδή την είχα αρχίσει, μέσα στο κεφάλι μου, όταν θυμήθηκα μερικά βιβλία και μετά μερικές ταινίες και μετά μερικούς δίσκους που σίγουρα έχουν κερδίσει τη θέση τους στο δικό μου «Αγαπάς 10*3=30?».

Θα μου πεις, και τι σε νοιάζει εσένα! Πιθανότατα τίποτα. Γι’ αυτό και μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις – πάρτο όλο πάνω δεξιά, στο κόκκινο χ (βασικά, άσπρο χ σε κόκκινο τετράγωνο) σταμάτα! Άμα συνεχίσεις, μπορεί να διαφωνήσεις κάθετα και οριζόντια και πλαγίως και να πεις «Πάει η καημένη πριγκήπισσα, της σάλεψε από τον πολύ χορό και το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα!». Μπορεί όμως και να αναγνωρίσεις κάποια από τα δικά σου αγαπάς-δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσα μέσα στα δικά μου. Μπορεί απλά να θυμηθείς τα δικά σου που δεν είναι δικά μου και να χαμογελάσεις... Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να δημιουργήσω ένα σημείο αναφοράς για τον εαυτό μου. Κι όταν κάποια στιγμή στο μέλλον, μακρινό ή μη, ξαναδιαβάσω τι αγαπούσα το φθινόπωρο του 2008, να γελάσω, να νοσταλγήσω ή να τραβήξω τα μαλλιά μου – όπως θέλω να πιστεύω ότι κάνουν σήμερα όλοι αυτοί που τότε στην ψηφοφορία είχαν αναδείξει τον Τιτανικό στη δεύτερη θέση των ταινιών...

Θα ξεκινήσω από τα βιβλία. Πρώτον, γιατί αυτά σκέφτηκα και ξεκίνησε όλη αυτή η παράκρουση. Δεύτερον και κυριότερο, γιατί μια φορά που απαντούσαμε με το Μ. ερωτήσεις για να δούμε πόσο καλά ξέρουμε ο ένας τον άλλο, στην ερώτηση «Αν ναυαγούσαμε εσύ κι εγώ σε ένα έρημο νησί, ποιο είναι το ένα πράγμα που θα έπαιρνα μαζί μου?», ο Μ. είχε απαντήσει «Ένα κάρο βιβλία!»… I rest my case…

Έχουμε και λέμε λοιπόν (τα παραθέτω με τη σειρά που τα έχω διαβάσει, όσο τη θυμάμαι - που τη θυμάμαι :p):

1. Ο μικρός πρίγκηπας, του Antoine de Saint-Exupéry. Για τις ζωγραφιές του. Για τις αλήθειες του. Γιατί «si tu m’apprivoises, nous aurons besoin l’un de l’autre. Tu seras pour moi unique au monde. Je serai pour toi unique au monde…»1.

2. Ε.Π., της Ζωρζ Σαρή. Γιατί όταν το διάβαζα, στα 13 μου, ονειρευόμουν να μείνω κι εγώ έτσι με τις φίλες μου. Ε.Π. Και κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμα εκείνο το 13χρονο κοριτσάκι που ονειρεύεται. Ε.Π. Ενωμένες Πάντα.

3. Το θεώρημα του παπαγάλου, του Denis Guedj. Γιατί αγαπώ τα μαθηματικά και τα μυστήρια. Και την άμμο ανάμεσα στις σελίδες του...

4. 1984, του George Orwell. Δεν ξέρω γιατί. Όταν το τελείωσα αισθανόμουν σα να μου έχουν ρίξει μια γροθιά στο στομάχι. Μια αριστουργηματική γροθιά στο στομάχι.

5. Ο πίνακας της Φλάνδρας, του Arturo Pérez-Reverte. Για τις κινηματογραφικές περιγραφές, τον περιθωριακό σκακιστή κεντρικό ήρωα, και τις ανατροπές.

6. Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η συντροφιά του δαχτυλιδιού, του J.R.R. Tolkien. Φυσικά και έχω διαβάσει και τα άλλα. Διάλεξα αυτό γιατί στις σελίδες του βρήκα, για πρώτη φορά, έναν υπέροχο κόσμο, έξω από τον κόσμο αυτό.

7. Η λέσχη των τιποτένιων, του Jonathan Coe. Γιατί μπορεί να μην ανήκω στη γενιά των πρωταγωνιστών του βιβλίου, αλλά μοιραζόμαστε τις ίδιες αγαπημένες μουσικές.

8. Τι ωραίο πλιάτσικο!, του Jonathan Coe. Για τους «φτωχούς, ευπαθείς και έκπληκτους»2 ήρωές του.

9. Just friends, της Robyn Sisman. Because, foolish or not, I believe that pigs do fly.

10. Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης, της Σώτης Τριανταφύλλου. Γιατί όταν το διάβασα αποφάσισα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. «Εκστατικά ευτυχισμένη».

Εννοείται ότι αισθάνομαι ότι έχω αφήσει απέξω πάρα πολλά. Αλλά καθένα απ’ αυτά τα 10 έχει λόγο που βρίσκεται εδώ. Για σήμερα τουλάχιστον. Λυπάμαι που όλα βρίσκονται στην Ελλάδα και δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφία τα φθαρμένα τους εξώφυλλα και τις κιτρινισμένες σελίδες μερικών απ’ αυτά. Έκανα όμως ό,τι καλύτερο μπορούσα: μάζεψα τα εξώφυλλα και τα έδωσα στον αγαπημένο μου awake? (χειροκρότημα) με μία και μόνη οδηγία: να κάνει ό,τι θέλει! Τα πήρε λοιπόν, τα αράδιασε σε ένα τραπέζι, και μετά πήρε το τραπέζι και το πήγε εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο. Λένε ότι στο τέλος του ουράνιου τόξου υπάρχει ένας θησαυρός, ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι. Όταν είδα την εικόνα που μου έφτιαξε ο awake? – βάζοντας και το nick μου αντί για το δικό του, να φαίνεται ότι είναι τα δικά μου βιβλία, heh! – σκέφτηκα ότι είναι αλήθεια. Μόνο που ο δικός μου θησαυρός είναι χάρτινος, μυρίζει τυπογραφείο ή κλεισούρα, και χωράει αμέτρητους κόσμους. Και καμιά φορά κρύβει και άμμο ανάμεσα στις σελίδες του. Χρυσαφένια.

dancing gal


ps: πάκατεκ, σ’ ευχαριστώ τοοοοοοόσο πολύ!!! Για μια ακόμα φορά, έκανες διάνα, χωρίς να πω τίποτα!! :*

1«αν μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...»

2 Φράση δανεισμένη από το επίμετρο της Σώτης Τριανταφύλλου

Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2008

A sorta fairytale...*

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Στην ανέμη τυλιγμένη

Δώστης κλώτσο να γυρίσει

Παραμύθι ν’ αρχινίσει

Κάποτε αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα να μου διαβάσει ένα παραμύθι μου διάβαζε αυτό γιατί ήταν το πιο μικρό. Μεγαλώνοντας, το παραμύθι έμεινε ξεχασμένο σε κάτι σκονισμένες γωνίες του μυαλού μου. Μέχρι που το ξέθαψε η ιστορική πλέον ατάκα της Κay.

Κay: Κοιμήθηκες καλά?

dancing gal: Ναι, αλλά χωρίς μαξιλάρι, γιατί δε με βόλευε αυτό που μου έδωσες...

Κay: Έλεος πια, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι!!!

Η πριγκήπισσα όμως δεν έκατσε ποτέ ήσυχη στο δικό της παραμύθι. Βαριόταν με τον πρίγκηπα βλέπεις, γιατί παραήταν φλώρος για τα γούστα της. Ήθελε να κόβει βόλτες και στα διπλανά παραμύθια του βιβλίου.

«Έννοια σου και δε θα πω τίποτα σε κανέναν» έλεγε στον Αλή Μπαμπά η γυναίκα του αδερφού του κι η πριγκήπισσα ήθελε να τρέξει να του πει ότι του λέει ψέματα κι ότι άμα λέμε «Έννοια σου» δε λέμε αλήθεια...

Ήθελε να έχει δύο μεγάλους αδερφούς σαν την όμορφη γυναίκα του Bluebeard να έρθουν να τη σώσουν. Από τι θα την έσωζαν δεν ήξερε, γιατί δεν της συνέβαινε και τίποτα κακό, ε εντάξει, την ενοχλούσαν καμιά φορά τα μπιζέλια κάτω από τα 20 στρώματα και τα 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά αυτό δε απαιτεί διάσωση...

Ήθελε να δώσει μια ξανάστροφη στον Rumpelstiltskin που μας έπρηξε πια με το όνομά του και να βοηθήσει τα ξωτικά να φτιάξουν τα παπούτσια του καλού τσαγκάρη.

Κι επιτέλους ήθελε μια μέρα εκεί που καθόταν και διάβαζε για χιλιοστή τριακοσιοστή εβδομηκοστή όγδοη φορά τα αγαπημένα της βιβλία να περάσει ο λαγός της Αλίκης, να τον ακολουθήσει και να βρεθεί στη Χώρα των Θαυμάτων, μήπως και τελικά γίνονται στ’ αλήθεια θαύματα...

Μόνο να βρεθεί στη θέση της μπαλαρίνας του μολυβένιου στρατιώτη δεν ήθελε. Την έπιανε κλειστοφοβία, άγχος και της κοβόταν η ανάσα στη σκέψη και μόνο να είναι κολλημένοι στην ίδια βάση για πάντα. Άσε που εκείνη ήθελε να χορεύει, δε μπορούσε να περάσει μια ζωή σε pirouette position και τα χέρια σε πέμπτη.

Να, και σήμερα που περπατούσε στο εργοτάξιο, που είναι σε ένα δάσος κι έχει κι ένα κάστρο, σκεφτόταν από μέσα της: «Λύκε, λύκε είσαι εδώ?» και κοιτούσε τριγύρω της μήπως δει κανένα ξωτικό κρυμμένο πίσω από τα δέντρα, κάνοντας πάλι μπάχαλο τα παραμύθια στο κεφάλι της. Μόνο κάτι εργάτες είδε. Τα παράθυρα του κάστρου πάντως ήταν κλειστά, μάλλον η Rapunzel κοιμόταν.

Περισσότερο απ’όλα όμως, ήθελε να πετάξει μαζί με τον Peter Pan. Να έχει φτερά όπως σ’ εκείνη την «πειραγμένη» από το χέρι ενός φίλου της φωτογραφία (μερικές φορές το σκέφτεται ακόμα και τώρα και ξαφνιάζεται από το πόσα πολλά είχε καταλάβει αυτός ο φίλος της σε τόσο λίγο χρόνο). Η Tinker Bell της είχε μάθει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι “Faith, trust and pixie dust” και τότε πια δε θα χρειάζεται να περπατάει παρά μόνο να πετάει αφού “Why walk when you can fly?”. Να πετάει, για να φεύγει απ’ όλα όσα τη φοβίζουν, όπως τόσες και τόσες φορές έχει κάνει στα όνειρά της...

dancing gal

ps: Η πριγκήπισσα σταμάτησε να γράφει για λίγο και χαμογέλασε. Χαμογέλασε γιατί σκέφτηκε ότι το μόνο που θέλει κατά βάθος είναι το δικό της παραμύθι. Όχι το αρχικό. Το άλλο. Αυτό που γράφεται από τις στιγμές της. Τις λαμπερές, που είναι σα φωτογραφίες πασπαλισμένες με νεραϊδόσκονη και τις σκοτεινές, που τις κοιτάζει κλεφτά και μετά τις κρύβει στο συρτάρι και κάνει σα να μην υπάρχουν. Αλλά είναι δικές της, όλες. Και στο παραμύθι θα έχει δίπλα της όποιον θέλει. Όχι τις κυρίες της αυλής ούτε ιππότες κι αηδίες, τα βαρέθηκε όλα αυτά. Τα δικά της υπέροχα πλάσματα θέλει και κάποιον που να γελάει με τ’ αστεία της. Και στο τέλος... Δεν ξέρει τι θα γίνει στο τέλος. Δε θέλει να ξέρει. Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι...

*Tori Amos – A sorta fairytale

Την εικόνα την ανακάλυψα εδώ !

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

Flashback

Θυμάσαι τότε που ήμαστε μικρές?

Θυμάσαι στις διακοπές στη Β.? Τότε που και μαζί να ‘βαζες τα χρόνια μας, διψήφιο νούμερο δεν κάνανε, που περπατούσαμε δίπλα από τους ήλιους και σε τραβούσα μακριά, γιατί μαζεύονταν πάντα μέλισσες και φοβόμαστε.

Θυμάσαι τι απαντούσαμε όταν μας ρωτούσαν τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε? – Μη γουρλώνεις τα μάτια, δε θα το γράψω, ήθελα απλά να βεβαιωθώ ότι θυμάσαι τα όνειρά μας για μεγάλες καριέρες... :ppppp

Θυμάσαι το πρώτο βράδυ σ’ εκείνο το μέρος με τις κουκέτες κλπ κλπ. το ‘93? Που αποκοιμηθήκαμε κρατώντας η μία το χέρι της άλλης από το διπλανό κρεββάτι. Θυμάσαι που περνούσαμε όλη τη χρονιά μετρώντας τους μήνες, τις μέρες και τα λεπτά μέχρι να ξαναβρεθούμε εκεί?

Θυμάσαι τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού? Που όταν μεγαλώσαμε αντικαταστάθηκαν με ατελείωτες ώρες συζητήσεων – για τα μαθήματα πάντα :p – και γέλιου, και κλάματος καμιά φορά για να σπάει η μονοτονία.

Θυμάσαι τις δεκάδες αφιερώσεις και τους αμέτρητους στίχους στα τετράδια και τα βιβλία μας?

Θυμάσαι τις ίντριγκες που έχουμε στήσει? Τις ιστορίες, ψεύτικες και αληθινές, πάντα με ιερό σκοπό, τέτοιον που να αγιάζει τα μέσα, που μετά τις μπλέκαμε και τα κάναμε μπάχαλο... Τις θεωρίες μας? Τις θυμάσαι όλες?

Είναι σίγουρο πως απ’ όλα αυτά δε θυμάσαι ούτε τα μισά... Γιατί πολύ απλά τα θυμάμαι εγώ. Η μνήμη σου είναι πάντα ένα τηλεφώνημα μακριά...

Δεν πειράζει που δε θυμάσαι όλες αυτές τις ανούσιες λεπτομέρειες. Σημασία έχει που ήσουν εκεί. Σε όλες αυτές τις στιγμές που πέρασαν και σε όλες αυτές που θα ‘ρθουν. Σημασία έχει που γελάμε ακόμα πιασμένες από το χέρι...

dancing gal

ps: Όποιο flashback και να κάνω είσαι πάντα μέσα. Από τότε που παίζαμε στο πάρκο, τότε που ακόμα η ηλικία μας μετριόταν σε μήνες, μέχρι και τώρα που χτίζουμε τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες με τα τηλεφωνήματά μας. Η καλύτερή μου φίλη. Η «αδερφή» μου – σα να μη μου ‘φταναν τα άλλα δύο νούμερα...

Χρόνια Πολλά, Kay! Μπορεί να σταματήσαμε να γράφουμε κασσέττες, αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ... ;)

E.

Randy Newman – You’ve got a friend in me (Toy Story)

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008

Tous les matins du monde...*

Αγαπώ τις Παρασκευές, το έχω πει ποτέ? Ε λοιπόν τις αγαπώ! Γιατί κρύβουν την προσμονή του σουκού, γιατί μου θυμίζουν τις Παρασκευές στο σχολείο που μέτραγα τα λεπτά για να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι και να πάμε βόλτα με την Kay, γιατί, γιατί, γιατί... Γιατί μπορώ και θέλω!

Περπατάω στο δρόμο ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά και διαβάζοντας το βιβλίο μου όπως η Belle στο Beauty and the Beast (εκεί γύρω στο 5:03), χαμένη στον κόσμο μου. Μπορείς να αρχίσεις να μετράς τις μέρες μέχρι να σαβουριαστώ ή να με πατήσει αυτοκίνητο.

Αγαπώ και το turquoise. Σε ρούχα, σε κοσμήματα, στον πίνακα του Degas με τις μπαλαρίνες . Γιατί θυμίζει θάλασσα, καλοκαίρι και τα μάτια μου.

Προχθές περπατούσα στο Marais και άκουσα ξαφνικά ένα γνώριμο σφύριγμα. Ένα σφύριγμα που δε θα το μπέρδευα με κανένα άλλο στον κόσμο. Γιατί είναι το σφύριγμα που χρησιμοποιούμε ως σύνθημα στο σπίτι. Και για ένα δευτερόλεπτο, ξέχασα πού ήμουν και πως δεν ήταν δυνατόν και γύρισα χαρούμενη και γεμάτη αγωνία για να δω ποιος είναι. Η sis A.? Η μαμά? Ο μπαμπάς? Ή μήπως η sis C., που τόσες και τόσες φορές μου σφύριζε τη στιγμή που άνοιγα την εξώπορτα για να την περιμένω να ανεβούμε μαζί? Φυσικά δεν ήταν κανείς απ’ αυτούς και γκντουπ! προσγειώθηκα στην παρισινή μου πραγματικότητα χαμογελώντας...

Α ναι, θυμήθηκα τι άλλη αγγελία έπρεπε να βάλω στο post της κινεζούλας :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ντετέκτιβ, ικανός να λύσει το μυστήριο του χαμόγελου – παγίδα, καθώς η γράφουσα αδυνατεί πλέον να το διαχειριστεί... (Σημ: με τρομακτική ακρίβεια, ένα χαμόγελο – παγίδα είναι κάθε φορά συνθήκη ικανή και αναγκαία για να fall head over feet… Μα κάθε φορά όμως...) Άμα δεν ξέρεις για ποιο χαμόγελο μιλάω, δεν είχες την τύχη να το συναντήσεις. Γιατί όταν το συναντήσεις, δε μπορεί παρά να το καταλάβεις, για τα καλά...

Την παραμονή της πρώτης μέρας στη δουλειά είδα τον καθιερωμένο πλέον εφιάλτη του άγχους. Δεν είναι πάντα ο ίδιος, αλλά αιτία του είναι πάντα το άγχος. Χαζό όνειρο ήταν, αλλά έπαθα αυτό που προσπαθείς να φωνάξεις και δε βγαίνει η φωνή σου και όταν κατάφερα να φωνάξω, ξύπνησα από την ίδια μου τη φωνή και για λίγα δευτερόλεπτα νόμιζα ότι ήμουν στο δωμάτιό μου στην Αθήνα και θα πήγαινα να ξυπνήσω την sis C. Το λες και χάλια.

Σε πόσες λέξεις μπορείς να χωρέσεις την πιο μεγάλη σου επιθυμία για αυτήν ακριβώς τη στιγμή? Η Δ. σε 10... «Θέλω μόνο να με κοιτάει στα μάτια και να γελάει...» Κι είναι υπέροχο η πιο μεγάλη σου επιθυμία να χωράει σε 10 λέξεις, να μην κοστίζει τίποτα και να αξίζει τα πάντα...

Mais c’est bizarre… Je te connais même pas… Si, je connais ton prénom. Encore un M. dans ma vie. Alors, me voilà, attrapée par ton sourire – piège, incapable d’expliquer le mien… Mais, en fait, je crois que je veux pas l’expliquer… Parce que si je le comprends, tout va disparaître…

Τελικά νομίζω πως σιγά σιγά ανακαλύπτω άλλη μια σταθερή αξία στη ζωή μου. Γιατί μπορώ να θυμηθώ μία προς μία και να απαριθμήσω τις φορές που ταυτίστηκα μ’ αυτό το τραγούδι**, με λόγο ή και σχεδόν-χωρίς λόγο, όπως σήμερα. Αλλά δεν έχει σημασία τελικά...

« Tous les matins du monde sont sans retour » Όλα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή... Γιατί είναι μοναδικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τα κάνει τόσο όμορφα... Κι εξάλλου, « La vie est belle à proportion et à référence » Κι εσένα? Εσένα ποια είναι η αναλογία και η αναφορά σου για μια υπέροχη ζωή?

dancing gal

*Τίτλος μιας γαλλικής ταινίας του 1991, με τους πατέρα και υιό Depardieu. Την είχα δει σε θερινό πριν από μερικά καλοκαίρια, αλλά δε θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα. Μόνο ότι μου άρεσε. Μεταξύ άλλων, γιατί είχε υπέροχη μουσική και γιατί είχε κι αυτές τις δύο υπέροχες φράσεις που έχουν καρφωθεί στο κεφάλι μου από εκείνο το βράδυ...

**Ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι??

The Cure – Friday I’m in love