Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2008

A sorta fairytale...*

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Στην ανέμη τυλιγμένη

Δώστης κλώτσο να γυρίσει

Παραμύθι ν’ αρχινίσει

Κάποτε αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα να μου διαβάσει ένα παραμύθι μου διάβαζε αυτό γιατί ήταν το πιο μικρό. Μεγαλώνοντας, το παραμύθι έμεινε ξεχασμένο σε κάτι σκονισμένες γωνίες του μυαλού μου. Μέχρι που το ξέθαψε η ιστορική πλέον ατάκα της Κay.

Κay: Κοιμήθηκες καλά?

dancing gal: Ναι, αλλά χωρίς μαξιλάρι, γιατί δε με βόλευε αυτό που μου έδωσες...

Κay: Έλεος πια, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι!!!

Η πριγκήπισσα όμως δεν έκατσε ποτέ ήσυχη στο δικό της παραμύθι. Βαριόταν με τον πρίγκηπα βλέπεις, γιατί παραήταν φλώρος για τα γούστα της. Ήθελε να κόβει βόλτες και στα διπλανά παραμύθια του βιβλίου.

«Έννοια σου και δε θα πω τίποτα σε κανέναν» έλεγε στον Αλή Μπαμπά η γυναίκα του αδερφού του κι η πριγκήπισσα ήθελε να τρέξει να του πει ότι του λέει ψέματα κι ότι άμα λέμε «Έννοια σου» δε λέμε αλήθεια...

Ήθελε να έχει δύο μεγάλους αδερφούς σαν την όμορφη γυναίκα του Bluebeard να έρθουν να τη σώσουν. Από τι θα την έσωζαν δεν ήξερε, γιατί δεν της συνέβαινε και τίποτα κακό, ε εντάξει, την ενοχλούσαν καμιά φορά τα μπιζέλια κάτω από τα 20 στρώματα και τα 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά αυτό δε απαιτεί διάσωση...

Ήθελε να δώσει μια ξανάστροφη στον Rumpelstiltskin που μας έπρηξε πια με το όνομά του και να βοηθήσει τα ξωτικά να φτιάξουν τα παπούτσια του καλού τσαγκάρη.

Κι επιτέλους ήθελε μια μέρα εκεί που καθόταν και διάβαζε για χιλιοστή τριακοσιοστή εβδομηκοστή όγδοη φορά τα αγαπημένα της βιβλία να περάσει ο λαγός της Αλίκης, να τον ακολουθήσει και να βρεθεί στη Χώρα των Θαυμάτων, μήπως και τελικά γίνονται στ’ αλήθεια θαύματα...

Μόνο να βρεθεί στη θέση της μπαλαρίνας του μολυβένιου στρατιώτη δεν ήθελε. Την έπιανε κλειστοφοβία, άγχος και της κοβόταν η ανάσα στη σκέψη και μόνο να είναι κολλημένοι στην ίδια βάση για πάντα. Άσε που εκείνη ήθελε να χορεύει, δε μπορούσε να περάσει μια ζωή σε pirouette position και τα χέρια σε πέμπτη.

Να, και σήμερα που περπατούσε στο εργοτάξιο, που είναι σε ένα δάσος κι έχει κι ένα κάστρο, σκεφτόταν από μέσα της: «Λύκε, λύκε είσαι εδώ?» και κοιτούσε τριγύρω της μήπως δει κανένα ξωτικό κρυμμένο πίσω από τα δέντρα, κάνοντας πάλι μπάχαλο τα παραμύθια στο κεφάλι της. Μόνο κάτι εργάτες είδε. Τα παράθυρα του κάστρου πάντως ήταν κλειστά, μάλλον η Rapunzel κοιμόταν.

Περισσότερο απ’όλα όμως, ήθελε να πετάξει μαζί με τον Peter Pan. Να έχει φτερά όπως σ’ εκείνη την «πειραγμένη» από το χέρι ενός φίλου της φωτογραφία (μερικές φορές το σκέφτεται ακόμα και τώρα και ξαφνιάζεται από το πόσα πολλά είχε καταλάβει αυτός ο φίλος της σε τόσο λίγο χρόνο). Η Tinker Bell της είχε μάθει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι “Faith, trust and pixie dust” και τότε πια δε θα χρειάζεται να περπατάει παρά μόνο να πετάει αφού “Why walk when you can fly?”. Να πετάει, για να φεύγει απ’ όλα όσα τη φοβίζουν, όπως τόσες και τόσες φορές έχει κάνει στα όνειρά της...

dancing gal

ps: Η πριγκήπισσα σταμάτησε να γράφει για λίγο και χαμογέλασε. Χαμογέλασε γιατί σκέφτηκε ότι το μόνο που θέλει κατά βάθος είναι το δικό της παραμύθι. Όχι το αρχικό. Το άλλο. Αυτό που γράφεται από τις στιγμές της. Τις λαμπερές, που είναι σα φωτογραφίες πασπαλισμένες με νεραϊδόσκονη και τις σκοτεινές, που τις κοιτάζει κλεφτά και μετά τις κρύβει στο συρτάρι και κάνει σα να μην υπάρχουν. Αλλά είναι δικές της, όλες. Και στο παραμύθι θα έχει δίπλα της όποιον θέλει. Όχι τις κυρίες της αυλής ούτε ιππότες κι αηδίες, τα βαρέθηκε όλα αυτά. Τα δικά της υπέροχα πλάσματα θέλει και κάποιον που να γελάει με τ’ αστεία της. Και στο τέλος... Δεν ξέρει τι θα γίνει στο τέλος. Δε θέλει να ξέρει. Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι...

*Tori Amos – A sorta fairytale

Την εικόνα την ανακάλυψα εδώ !

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

Flashback

Θυμάσαι τότε που ήμαστε μικρές?

Θυμάσαι στις διακοπές στη Β.? Τότε που και μαζί να ‘βαζες τα χρόνια μας, διψήφιο νούμερο δεν κάνανε, που περπατούσαμε δίπλα από τους ήλιους και σε τραβούσα μακριά, γιατί μαζεύονταν πάντα μέλισσες και φοβόμαστε.

Θυμάσαι τι απαντούσαμε όταν μας ρωτούσαν τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε? – Μη γουρλώνεις τα μάτια, δε θα το γράψω, ήθελα απλά να βεβαιωθώ ότι θυμάσαι τα όνειρά μας για μεγάλες καριέρες... :ppppp

Θυμάσαι το πρώτο βράδυ σ’ εκείνο το μέρος με τις κουκέτες κλπ κλπ. το ‘93? Που αποκοιμηθήκαμε κρατώντας η μία το χέρι της άλλης από το διπλανό κρεββάτι. Θυμάσαι που περνούσαμε όλη τη χρονιά μετρώντας τους μήνες, τις μέρες και τα λεπτά μέχρι να ξαναβρεθούμε εκεί?

Θυμάσαι τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού? Που όταν μεγαλώσαμε αντικαταστάθηκαν με ατελείωτες ώρες συζητήσεων – για τα μαθήματα πάντα :p – και γέλιου, και κλάματος καμιά φορά για να σπάει η μονοτονία.

Θυμάσαι τις δεκάδες αφιερώσεις και τους αμέτρητους στίχους στα τετράδια και τα βιβλία μας?

Θυμάσαι τις ίντριγκες που έχουμε στήσει? Τις ιστορίες, ψεύτικες και αληθινές, πάντα με ιερό σκοπό, τέτοιον που να αγιάζει τα μέσα, που μετά τις μπλέκαμε και τα κάναμε μπάχαλο... Τις θεωρίες μας? Τις θυμάσαι όλες?

Είναι σίγουρο πως απ’ όλα αυτά δε θυμάσαι ούτε τα μισά... Γιατί πολύ απλά τα θυμάμαι εγώ. Η μνήμη σου είναι πάντα ένα τηλεφώνημα μακριά...

Δεν πειράζει που δε θυμάσαι όλες αυτές τις ανούσιες λεπτομέρειες. Σημασία έχει που ήσουν εκεί. Σε όλες αυτές τις στιγμές που πέρασαν και σε όλες αυτές που θα ‘ρθουν. Σημασία έχει που γελάμε ακόμα πιασμένες από το χέρι...

dancing gal

ps: Όποιο flashback και να κάνω είσαι πάντα μέσα. Από τότε που παίζαμε στο πάρκο, τότε που ακόμα η ηλικία μας μετριόταν σε μήνες, μέχρι και τώρα που χτίζουμε τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες με τα τηλεφωνήματά μας. Η καλύτερή μου φίλη. Η «αδερφή» μου – σα να μη μου ‘φταναν τα άλλα δύο νούμερα...

Χρόνια Πολλά, Kay! Μπορεί να σταματήσαμε να γράφουμε κασσέττες, αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ... ;)

E.

Randy Newman – You’ve got a friend in me (Toy Story)

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008

Tous les matins du monde...*

Αγαπώ τις Παρασκευές, το έχω πει ποτέ? Ε λοιπόν τις αγαπώ! Γιατί κρύβουν την προσμονή του σουκού, γιατί μου θυμίζουν τις Παρασκευές στο σχολείο που μέτραγα τα λεπτά για να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι και να πάμε βόλτα με την Kay, γιατί, γιατί, γιατί... Γιατί μπορώ και θέλω!

Περπατάω στο δρόμο ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά και διαβάζοντας το βιβλίο μου όπως η Belle στο Beauty and the Beast (εκεί γύρω στο 5:03), χαμένη στον κόσμο μου. Μπορείς να αρχίσεις να μετράς τις μέρες μέχρι να σαβουριαστώ ή να με πατήσει αυτοκίνητο.

Αγαπώ και το turquoise. Σε ρούχα, σε κοσμήματα, στον πίνακα του Degas με τις μπαλαρίνες . Γιατί θυμίζει θάλασσα, καλοκαίρι και τα μάτια μου.

Προχθές περπατούσα στο Marais και άκουσα ξαφνικά ένα γνώριμο σφύριγμα. Ένα σφύριγμα που δε θα το μπέρδευα με κανένα άλλο στον κόσμο. Γιατί είναι το σφύριγμα που χρησιμοποιούμε ως σύνθημα στο σπίτι. Και για ένα δευτερόλεπτο, ξέχασα πού ήμουν και πως δεν ήταν δυνατόν και γύρισα χαρούμενη και γεμάτη αγωνία για να δω ποιος είναι. Η sis A.? Η μαμά? Ο μπαμπάς? Ή μήπως η sis C., που τόσες και τόσες φορές μου σφύριζε τη στιγμή που άνοιγα την εξώπορτα για να την περιμένω να ανεβούμε μαζί? Φυσικά δεν ήταν κανείς απ’ αυτούς και γκντουπ! προσγειώθηκα στην παρισινή μου πραγματικότητα χαμογελώντας...

Α ναι, θυμήθηκα τι άλλη αγγελία έπρεπε να βάλω στο post της κινεζούλας :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ντετέκτιβ, ικανός να λύσει το μυστήριο του χαμόγελου – παγίδα, καθώς η γράφουσα αδυνατεί πλέον να το διαχειριστεί... (Σημ: με τρομακτική ακρίβεια, ένα χαμόγελο – παγίδα είναι κάθε φορά συνθήκη ικανή και αναγκαία για να fall head over feet… Μα κάθε φορά όμως...) Άμα δεν ξέρεις για ποιο χαμόγελο μιλάω, δεν είχες την τύχη να το συναντήσεις. Γιατί όταν το συναντήσεις, δε μπορεί παρά να το καταλάβεις, για τα καλά...

Την παραμονή της πρώτης μέρας στη δουλειά είδα τον καθιερωμένο πλέον εφιάλτη του άγχους. Δεν είναι πάντα ο ίδιος, αλλά αιτία του είναι πάντα το άγχος. Χαζό όνειρο ήταν, αλλά έπαθα αυτό που προσπαθείς να φωνάξεις και δε βγαίνει η φωνή σου και όταν κατάφερα να φωνάξω, ξύπνησα από την ίδια μου τη φωνή και για λίγα δευτερόλεπτα νόμιζα ότι ήμουν στο δωμάτιό μου στην Αθήνα και θα πήγαινα να ξυπνήσω την sis C. Το λες και χάλια.

Σε πόσες λέξεις μπορείς να χωρέσεις την πιο μεγάλη σου επιθυμία για αυτήν ακριβώς τη στιγμή? Η Δ. σε 10... «Θέλω μόνο να με κοιτάει στα μάτια και να γελάει...» Κι είναι υπέροχο η πιο μεγάλη σου επιθυμία να χωράει σε 10 λέξεις, να μην κοστίζει τίποτα και να αξίζει τα πάντα...

Mais c’est bizarre… Je te connais même pas… Si, je connais ton prénom. Encore un M. dans ma vie. Alors, me voilà, attrapée par ton sourire – piège, incapable d’expliquer le mien… Mais, en fait, je crois que je veux pas l’expliquer… Parce que si je le comprends, tout va disparaître…

Τελικά νομίζω πως σιγά σιγά ανακαλύπτω άλλη μια σταθερή αξία στη ζωή μου. Γιατί μπορώ να θυμηθώ μία προς μία και να απαριθμήσω τις φορές που ταυτίστηκα μ’ αυτό το τραγούδι**, με λόγο ή και σχεδόν-χωρίς λόγο, όπως σήμερα. Αλλά δεν έχει σημασία τελικά...

« Tous les matins du monde sont sans retour » Όλα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή... Γιατί είναι μοναδικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τα κάνει τόσο όμορφα... Κι εξάλλου, « La vie est belle à proportion et à référence » Κι εσένα? Εσένα ποια είναι η αναλογία και η αναφορά σου για μια υπέροχη ζωή?

dancing gal

*Τίτλος μιας γαλλικής ταινίας του 1991, με τους πατέρα και υιό Depardieu. Την είχα δει σε θερινό πριν από μερικά καλοκαίρια, αλλά δε θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα. Μόνο ότι μου άρεσε. Μεταξύ άλλων, γιατί είχε υπέροχη μουσική και γιατί είχε κι αυτές τις δύο υπέροχες φράσεις που έχουν καρφωθεί στο κεφάλι μου από εκείνο το βράδυ...

**Ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι??

The Cure – Friday I’m in love

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2008

Look at the stars, look how they shine for you...**

Χαμογελάω σαν τη χαζή. Κοιτάζω τις τελευταίες γραμμές από το προηγούμενο post και μου φαίνεται μέρες μακριά. Όχι, δεν είμαι κυκλοθυμική. Απλά να, μηδένισα μία ακόμα αντίστροφη μέτρηση. Την πρώτη μου για φέτος στο Παρίσι. Και ήταν αρκετή για να θυμηθώ περίπου 4628 λόγους για να μένω εδώ και για να χαμογελάω...

Ναι, αυτό που φαντάζεστε όσοι «διαβάσατε» σωστά τον τίτλο... Coldplay, στο P.O.P. Bercy.

Support έπαιξε ο Albert Hammond Jr, που είναι μέλος των Strokes. Ωραία, χαρούμενα τραγουδάκια για ν’ ανέβουμε, αλλά το μυαλό όλων μας ήταν σ’ αυτό που θα ακολουθούσε...

Διάλειμμα, μουσική από τα μεγάφωνα και κλασσικές συζητήσεις στο διάλειμμα μιας συναυλίας. Ποια κομμάτια θα πουν, ποια θέλουμε να πουν, παλιές συναυλίες, συναυλίες που χάσαμε, συναυλίες που θα θυμόμαστε για πάντα, συναυλίες που θα μας μείνουν αξέχαστες για τις μη-μουσικές στιγμές τους... Κι ενώ τα λεπτά που περνάνε μας φαίνονται αιώνες, ξαφνικά ακούγεται από τα μεγάφωνα η «Λίμνη των Κύκνων». Ναι η γνωστή, του Τσαϊκόφκσι. Χαμογελάω, σκέφτομαι ότι οι Coldplay είναι απλά θεοί, και ξεσπάω σε χειροκροτήματα μόλις χαμηλώνουν τα φώτα. Χαμογελάω και τώρα, που τα τραγούδια παίζουν ακόμα στο κεφάλι μου...

Life in Technicolor για την αρχή, με background το διάσημο πίνακα του Delacroix που είναι και εξώφυλλο του δίσκου.

Violent Hill – ο Chris Martin φοράει ένα μπλε σακάκι style Napoléon και είναι σα βγαλμένος από τις σελίδες της Γαλλικής Επανάστασης.

Clocks, In my place, Speed of sound και πάνω από τα κεφάλια μας περνάνε πολύχρωμες δέσμες φωτός που φτάνουν μέχρι την άλλη άκρη του γηπέδου και πάνε δεξιά – αριστερά, κι εγώ σε μια μοναδική επίδειξη των παρανοϊκών μου συνειρμών, θυμάμαι αυτήν τη σκηνή και σκέφτομαι τον εαυτό μου να αιωρείται ανάμεσα στις κινούμενες δέσμες φωτός. Δεμπαωκαλά.

“Those who are dead, are not dead, they’re just living in my head…” 42 . Υπέροχη, συγκλονιστική ερμηνεία του Chris Martin και ένας παραληρηματικός χορός.

“When you’re trying your best but you don’t succeed…” Fix you . Δεν είμαι πια εκεί. Έχω πεταχτεί μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, για να το ξαναχαρίσω στο Μ. όπως τότε. Θυμάσαι?...

Στο The Hardest Part, ξεκινάνε σκασμένοι στα γέλια, αφού ξεκινήσανε 4 φορές, αλλά δεν πειράζει.

Viva la Vida και Lost, κι εκεί που το κοινό παραληρεί (σημ: το «Οοοοοοοοο» του Viva la Vida συνεχίσαμε να το φωνάζουμε καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας ζητώντας κι άλλο και μετά στο μετρό και πιθανότατα και όταν έφτασε ο καθένας σπίτι του, εγώ πάντως το σιγομουρμουρίζω), ξαφνικά κατεβαίνουν από τη σκηνή και ανεβαίνουν προς τις κερκίδες και τρέχουν γύρω γύρω. Μέχρι που φτάνουν σε μία από τις εξόδους, παίρνουν μικρόφωνα και κιθάρες και μας χαρίζουν μια από τις ωραιότερες συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει ποτέ. The Scientist*, εκεί, ανάμεσα στον κόσμο... Δεν... Δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτό...

Και μετά ξαναγύρισαν στη σκηνή για να μας πούνε το Reign of Love και μετά το Lovers in Japan, ενώ στο βάθος της σκηνής έπαιζε ένα τέλειο video (με σκηνές από την Ιαπωνία, lovers, runners, soldiers και άλλα σχετικά με τα λόγια του τραγουδιού) και στα κεφάλια μας έπεφτε βροχή από πολύχρωμες πεταλούδες. Ναι, εννοείται ότι μάζεψα! Ναι, όλα τα χρώματα! xD

Μετά είπαν το τελευταίο τους τραγούδι, μας καληνύχτισαν και έφυγαν. Στα ψέματα. Γιατί γύρισαν για να μας χαρίσουν μερικές ακόμα στιγμές. Φώτα ανοιχτά, κίτρινοι καπνοί και Yellow. Κι εγώ σκεφτόμουν έναν άλλο στίχο ενός άλλου αγαπημένου συγκροτήματος που λέει “Even the stars look brighter tonight, nothing’s impossible” και τα αστέρια που λάμπουν . Στ’ αλήθεια.

dancing gal

ps: Εντάξει, ομολογώ. Όλα τα παραπάνω τα έγραψα για να κρύψω την πεζή μου φύση... Τι να κάνω, δεν αντέχω, θα το πω. Θέλω τον Chris Martin. Δηλαδή τον αγαπώ. Και θα δεχτώ να πει τα παιδιά μας όπως θέλει, Μήλα, Αχλάδια, Πορτοκάλια, Φράουλες και Blueberries και... εχμ, ναι, παρασύρθηκα. Αυτό το υστερόγραφο θα αυτοκαταστραφεί σε 5’’.

*Το τραγούδι αυτό το άκουσα πρώτη φορά στην τελευταία σκηνή της ταινίας “Wicker Park” και το αγάπησα έτσι απλά. Ίσως γιατί η σκηνή είναι μία από αυτές που λέγαμε στα αεροδρόμια...

** Σε πλήρη αντιδιαστολή με το προηγούμενο post. Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, όταν πέφτεις φτάνεις πάντα κάπου κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Άσε που μετά, μόνο προς τα πάνω έχει να πας. Κι εγώ προς τα πάνω, μόνο αστέρια βλέπω ;)

Coldplay - Yellow

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

... and fade out again...*

«... γιατί είναι και κάτι πληγές που δεν γιατρεύονται όσο και να κουβεντιάζει κανείς για δαύτες. Αντίθετα, κακοφορμίζουνε και ματώνουνε πιότερο όταν τις ντύνεις με τα λόγια.»1

(Είναι κάτι πληγές που δεν τις ξεχνάς ποτέ. Που αρκεί μια μυρωδιά ή ένα τραγούδι για ν’ αρχίσουν ξανά να πονάνε. Ακριβώς όπως την πρώτη φορά.

Είναι κάτι πληγές που ξανανοίγουν τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθείς. Και πλημμυρίζει το μυαλό σου από εικόνες κι οι αισθήσεις σου από θύμησες. Και δε σε παίρνει ο ύπνος, παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες, όταν, αποκαμωμένος πια, δεν έχεις κουράγιο να συνεχίσεις να σκέφτεσαι, δεν έχεις δύναμη να συνεχίσεις να αισθάνεσαι.

Είναι κάτι πληγές που σαν τερμίτες σου σιγοτρώνε την ψυχή. Σα να θέλουν να στα πάρουν όλα. Κι εσύ φοβάσαι και γαντζώνεσαι απελπισμένα από στιγμές, χαμόγελα, αγκαλιές, αγγίγματα και κλεμμένες ανάσες μήπως και μπορέσεις να κρατήσεις κάτι και για σένα.

Είναι κάτι πληγές που νομίζεις ότι έχουν κλείσει, κι αισθάνεσαι ήρεμος και ασφαλής. Και τη στιγμή ακριβώς που τολμάς να σταματήσεις να τις σκέφτεσαι, τότε ακριβώς ξανανοίγουν. Κι ο πόνος σου σκίζει τα σωθικά περισσότερο από ποτέ...

Γι’αυτό κάνεις σα να μην υπάρχουν. Το ξέρεις ότι είναι εκεί, το αισθάνεσαι και απλά τις αγνοείς. Τις βάζεις σε παρένθεση και υψώνεις γύρω σου έναν τοίχο. Να μη βλέπεις, να μη νιώθεις, να μη θυμάσαι...

Θα κάνω σα να μην υπήρξες ποτέ... Κι όταν δε θα μπορώ άλλο θα σε θυμάμαι... Και μετά θα κοιτάζω τον τοίχο δίπλα μου, εκείνον με τις φωτογραφίες, δε θα σε βλέπω και θα θυμάμαι ότι δεν υπήρξες ποτέ...)

dancing gal

1Η φράση - τόξο - που - βρίσκει - το - στόχο - του - και - χτυπάει - εκεί- που - πονάει ανήκει στον Subcomandante Marcos και είναι από το βιβλίο «Ανήσυχοι νεκροί (Κι ό,τι λείπει, λείπει)» που έγραψε à quatre mains με τον Paco Ignacio Taibo II.

*Soundtrack για όταν ξανανοίγουν οι πληγές... Για να ξεθωριάζω και να μαθαίνω να immerse my soul in love ξανά από την αρχή...

Radiohead – Street Spirit (Fade out)

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

...Where you keep your Rolling Stones records...*

ή αλλιώς "Athens - Paris and the days in between"

lundi 1er septembre 2008

Η πλαγιαστή μου ημερομηνία γραμμένη ξανά στα γαλλικά. Γύρισα. Στην προσωρινή μου αφετηρία. Και ήταν η πιο περίεργη από όλες τις φορές... Καλά καλά δεν είχα προλάβει να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι από τις 23 Αυγούστου, μετά από 24 μέρες ήλιο, θάλασσα, χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές, ήμουν στην Αθήνα.

Φλασάκι

Μ’ αρέσει να επιστρέφω στην Αθήνα. Μ’ αρέσει να είναι το σημείο αναφοράς μου. Διακοπές, διακοπές part II (μην ξεγελιέστε, το part II είναι πάντα το ίδιο), χωριό, Kay’s town και τώρα Παρίσι. Αφετηρίες. Κι η Αθήνα πάντα το τέρμα. Το είχα πει κάποτε στο Μ., σε απάντηση στο mail που μου αποκάλυπτε τις πρώτες σκέψεις του για τον ιδιότυπο αυτό γύρο του κόσμου σε μια ζωή – τη δική του ζωή. Του είχα πει ότι, σε αντίθεση με εκείνον που έχει ανάγκη να φεύγει για να φεύγει, εγώ έχω πάντα ανάγκη να φεύγω για να γυρίζω. Κι αυτή η επιστροφή στο μυαλό μου έχει πάντα την εικόνα της Αθήνας. Ακόμα κι αν χρονικά είναι μετατοπισμένη στον αόριστο χρόνο.

Τέλος φλασακίου

Πώς να χωνέψω ότι ξαφνικά βρίσκομαι ξανά στο Παρίσι??? Την πρώτη μέρα που έφτασα περπατούσα στο διάδρομο του σπιτιού και σκεφτόμουν ότι είναι σα να μην πέρασε μια μέρα από τότε που «έσκαβα» αυτόν τον ίδιο διάδρομο, περπατώντας πάνω κάτω, ετοιμάζοντας την παρουσίασή μου. Κι ακριβώς το λεπτό που το σκέφτηκα αυτό, το μυαλό μου βομβαρδίστηκε από όλες τις καλοκαιρινές στιγμές που έλεγα πριν... Crash! Boom! Bang! Όχι σαν τραγούδι των Roxette , σα βομβαρδισμός λέμε! Crash! Η Kay κι εγώ στην παραλία, να χτυπάμε 8ωρο φορώντας μαγιώ και γυαλιά ηλίου, ανάμεσα σε αντιηλιακά, iPod, βιβλία με άμμο στις σελίδες τους και ατελείωτες ανούσιες-ή-και-ουσιώδεις συζητήσεις. Boom! Άδεια, καλοκαιρινή Αθήνα, εκεί, προς τα τέλη Ιουλίου, κι εγώ χαμένη σε χαμόγελα και αγκαλιές. Bang! Sis C. και sis A. Και τότε, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει περάσει μία, αλλά πολλές μέρες, σταύρωσα τα χέρια μου και έσφιξα τα δόντια... Θυμίστε μου, τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ πέρα???...

Ξαναγυρίζω. Αυτό κάνω. Στην πόλη που με κέρδισε τόσο ώστε να αποφασίσω να μείνω κι άλλο. Δεν ξέρω πόσο. Δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο. Δεν ξέρω τίποτα. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπαθώ να τα βγάλω πέρα έτσι. Αλλά είμαι χαρούμενη. Γιατί έχω μια δουλειά που μου αρέσει πολύ και όσο κι αν είναι δύσκολη ακόμα η προσαρμογή ξέρω ότι θέλω να μείνω εδώ γι’ αυτήν τη χρονιά. Για την επόμενη δεν ξέρω και δε θα με απασχολήσει ακόμα. Είναι η καινούρια μου υπέροχη τακτική, να με απασχολούν τα προβλήματα όταν έρθει η ώρα τους, όχι νωρίτερα.

Ανυπομονώ να βρω καινούριες αντίστροφες μετρήσεις και να τις μηδενίσω. Ανυπομονώ να κάνω βόλτα και να ξαπλώσω στα αγαπημένα μου πάρκα. Να δω τον Πύργο και να τσιρίξω ξανά όπως την πρώτη φορά, σαν άλλη Carrie Bradshaw (εκεί, γύρω στο 1:08 του video). Ανυπομονώ να χαθώ στα στενά του Marais σα να μην τα ξέρω. Να περπατήσω ξανά ξυπόλυτη δίπλα στο ποτάμι, με τα 12ποντα στο χέρι. Να γεμίσω εικόνες, ήχους και λέξεις που θα με αφήσουν émerveillée. Ανυπομονώ να θυμηθώ γιατί αποφάσισα να γυρίσω.

Καλή Χρονιά!!! (Πυροτεχνήματα, αγκαλιές, φιλιά και τέτοια!!!)

dancing gal

ps: Μην τα ξαναλέμε! Οι χρονιές μου εμένα αρχίζουν με τα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία!! xD

*Peter Sarstedt – Where do you go to my lovely

Σάββατο 30 Αυγούστου 2008

Κομματάκια ευτυχίας...*

... I’ve still got sand in my shoes… Και στο κεφάλι μου στιγμές. Και μπροστά στα μάτια μου φωτογραφίες...

Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω, ξαναγράφω, ξαναματασβήνω. Αλλά δεν το έχω, καθόλου. Τελικά υπάρχουν μερικές στιγμές – που εν προκειμένω μας κάνουν ένα καλοκαίρι – που δε μπορούν να χωρέσουν σε λίγες λέξεις. Γι’ αυτο δε θα προσπαθήσω καν. Θα τις κρατήσω για μένα, και αυτές. I’ll treasure them, αυτή είναι η σωστή έκφραση...

Καλό υπόλοιπο! (Ποτέ δε λέω «Καλό χειμώνα», μισώ αυτήν την ευχή, γιατί την είχα πάντα συνδυασμένη με το σχολείο και γιατί εμένα το καλοκαίρι μου τελειώνει όταν σταματήσω να φοράω κοντομάνικα, δηλαδή γύρω στα μέσα Οκτωβρίου!!)

dancing gal

ps: Κι επειδή πάντα όταν δε βρίσκω τα λόγια να πω κάτι, όπως λέει και η αγαπητή maskou, κάποιος το έχει πει πριν από μένα καλύτερα, ακολουθούν οι στιγμές του φετινού καλοκαιριού σε τραγούδια!!

Locomondo – Γελάς πιο δυνατά (γιατί είναι τόσο γλυκό και χαρούμενο!)

Smash Mouth – Why can’t we be friends (they who know, know…)

Sakis – Και σε θέλω (ξέρω, σας τρομάζω, αλλά καλοκαίρι είναι αυτό, what to do…)

Έλενα Παπαρίζου – Πόρτα για τον ουρανό (βλ. Sakis)

Queen – One vision (…)

Muse – Space dementia (…)

Στάθης Δρογώσης – Θα περάσουν οι μέρες (…)

PJ Harvey – A place called home (…)

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Σε μιαν ανάσα (… ούτε σχόλιο δεν κατάφερα να γράψω σ’ αυτά…)

Dido – Sand in my shoes (γιατί είναι η αλήθεια!!)

* Στην αρχή με το "κομματάκια" εννοούσα τις στιγμές μου. Τώρα που το σκέφτομαι μπορώ να εννοήσω και τα τραγούδια! :)

Τετάρτη 30 Ιουλίου 2008

...as we reach for the sky...*

Πάλι ανάμεσα σε βαλίτσες, αυτή τη φορά για το δεύτερο part των διακοπών μου, σκέφτομαι πολλά που θα μπορούσα να γράψω. Σκέψεις που σχηματίζονταν στο κεφάλι μου όλες εκείνες τις ώρες που έκανα ταβανοθεραπεία στις διακοπές. Με δωμάτιο την παραλία και ταβάνι τον ουρανό. Αλλά δε θέλω. Είναι από αυτά που θα τα κρατήσω για μένα και θ’ ανεβάσω μόνο μια φωτογραφία. Με πολλή άμμο, απ’ αυτή που βρίσκεται ήδη στις σελίδες κάμποσων βιβλίων...

dancing gal


ps: Plutôt la vie

Έκανα βόλτα στην παραλία και θέλησα να γράψω στην άμμο, όπως έκανα όταν ήμουν μικρή. Τότε έγραφα το όνομα μου ή το όνομα της αγαπημένης μου ομάδας ή “Ε+Σ=B.F.F.E.” μαζί με την Kay. Αυτή τη φορά έγραψα εκείνη τη φράση που τριγυρνάει ακόμα στο μυαλό μου.

Αλμυρά φιλιά και καλοκαιρινές καλημέρες, θα τα πούμε όταν τα πούμε!

*Beirut – A Sunday smile

Γιατί αυτό άκουγα στο repeat στην βόλτα στην παραλία :)

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008

Σπίτι.

Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, το μυαλό μου πλημμύρισε από στιγμές και εικόνες. Στιγμές και εικόνες που μου είχαν λείψει τόσο πολύ...

Η θάλασσα. Βαθύ, θαλασσινό μπλε. Εκείνη απέραντη κι εγώ αχόρταγη να την κοιτάζω.

Τα κοριτσάκια μου. Το χαμόγελο της sis C. και τα γελαστά μάτια της sis A. Και οι 3 μας σε μια αγκαλιά που χωράει όλο τον κόσμο αλλά εκείνη τη στιγμή χωρούσε μόνο εμάς.

Η Κ. (προφέρεται Kay) και η C. Τι να πρωτοπώ. Όταν έχεις να δεις τις καλύτερές σου φίλες σχεδόν 4 μήνες και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα – βόλτες, ατάκες, ψώνια, γέλια – αισθάνεσαι απλά τυχερή.

Τα απλωμένα χεράκια του γιου της ξαδέρφης μου (ετών 1,5) για να τον πάρω αγκαλιά. Και το γέλιο του κάθε φορά που κρυβόμουν πίσω από το μαξιλάρι και με έβρισκε.

Έξω, με την C. τον Μ. (όχι τον Αργεντίνο, τον άλλο) και τον Α. Τους κοίταζα και μου φαινόταν σαν ψέματα. Το γέλιο του Μ., τα βλέμματα της C. που έπιανα μόνο εγώ και ήξερα τι ακριβώς ήθελε να πει, ο Α. να καπνίζει και να φυσάει τον καπνό προς τα πάνω, μ’ αυτό το χαρακτηριστικό τρόπο που τόσο μου είχε λείψει. Σαν ψέματα. Τους άγγιζα για να σιγουρευτώ ότι ήταν εκεί. Και χαμογελούσα ευτυχισμένη.

Malibu anana, malibu anana, malibu anana!!! Ξέρω, γίνομαι κάπως υπερβολική, αλλά είναι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό ποτό – ξέρω, κοριτσίστικες αηδίες, αλλά oh well, that’s just me – και μου είχε λείψει. Μη ρωτήσετε γιατί δεν το έπινα στο Παρίσι, δεν ξέρω, μάλλον γιατί εκεί δεν είναι καλοκαίρι.

Το αχνό φως όταν γύρισα το κλειδί στην εξώπορτα. Ξημέρωνε. Πόσο καιρό πριν αναπολούσα αυτή τη στιγμή?? Χαμογέλασα. Ανέβηκα πάνω και βυθίστηκα σε λήθαργο. Ούτε όνειρα δεν είδα. Τέλεια.

dancing gal

ps: φυσικά τώρα τρέχω σαν τρελή να προλάβω όλα αυτά που πρέπει να προλάβω – να βρω μαγιώ, να αγοράσω κάτι βιβλία για την παραλία γιατί αλλιώς θα είμαι αδιάβαστη και δε θα εξιλεώνομαι με τίποτα, να δω κι άλλους φίλους και διάφορα άλλα - αλλά τι να κάνεις! Κρατάω τις καλημέρες για μένα που μόλις ξύπνησα και στέλνω καλησπέρες σε σας!!! :)

Τρίτη 15 Ιουλίου 2008

Hey, kids, rock 'n' roll, nobody tells you where to go...*

Στο πάτωμα ορθάνοιχτες δύο βαλίτσες, μία που μόλις έφερα και μία για την Ελλάδα. Στο κεφάλι μου ορθάνοιχτες οι σκέψεις για τις 5 μέρες που πέρασαν, που αδυνατώ να τις βάλω σε μια σειρά για να τις γράψω. Καταπιέζω την οργανωτική μου φύση και θα γράψω ό,τι μου έρχεται στο κεφάλι, ελπίζοντας ότι θα βγάλω νόημα. Κι εγώ κι εσείς μαζί.... :)

Πέμπτη βράδυ, τραίνο για Λονδίνο. Τελικά δε φοβήθηκα και τόσο όση ώρα ήμαστε στην υποθαλάσσια σήραγγα, ουφ...

Παρασκευή πρωί, λονδρέζικο, ψυχρό φως.

Τραίνο ξανά, και μετά πλοίο. Δουβλίνο, ή αλλιώς Átha Cliath. Πολύ όμορφη πόλη, ωραίοι, ανοιχτοί, χαρούμενοι άνθρωποι. Με εκπληκτικές αντοχές στο αλκοόλ και εντυπωσιακές επιδόσεις στη διασκέδαση. Θυμίζουν εμάς νομίζω. Κάπως, τελοσπάντων. Ή μόνο στο δικό μου κεφάλι?? Δεν ξέρω. Α ναι. Και άντρες που σε κοιτάνε ευθεία μες στα μάτια. Simply amazing, irish eyes are smiling…

Oxegen ’08. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικής στην Ιρλανδία. 3 stages δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσοι καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμου. Σήμα κατατεθέν, οι γαλότσες και τα αδιάβροχα. Σε όλα τα πιθανά και απίθανα σχέδια που μπορείτε να φανταστείτε. Φτάσαμε στις 14h00 και άρα είχαμε μπροστά μας ατελείωτες ώρες μουσικής. :)))))

Scouting for girls για αρχή, που είναι πολύ party και τραγουδάνε κι άλλα ωραία τραγουδάκια εκτός από αυτό που λέει ότι ο βασιλιάς ζει . Μετά βόλτα και στα άλλα stages, χαζέψαμε τους Powderfinger, και τους – κάπως τρομακτικούς, I have to confess – Mindless Self Indulgence, και γίναμε μούσκεμα από τη βροχή. Αλλά τίποτα δε μπορούσε να μας χαλάσει τη διάθεση. Γυρίσαμε γρήγορα στο Main Stage από το οποίο δε θα έφευγα χωρίς να ικανοποιήσω το μεγαλύτερο, ίσως, συναυλιακό μου απωθημένο. Είχα μέλλον όμως ακόμα. Counting Crows, που μπορεί να μην είπαν το αγαπημένο μου Colorblind , αλλά είπαν άλλα, και γενικά ήταν πάρα πολύ καλοί. Για τη συνέχεια, η έκπληξη του φεστιβάλ – δεν κάνω πλάκα, το ίδιο πρωί ήταν πρωτοσέλιδο στις ιρλανδικές εφημερίδες: η Amy Winehouse, διαψεύδοντας τις κακές γλώσσες εμφανίστηκε στη σκηνή! Και τώρα θα είμαι ειλικρινής. Εντάξει, έχει πάρα πολύ ωραία φωνή. Και η μπάντα της είναι απλά όλα τα λεφτά. Ειδικά οι δύο Afro-something τύποι που κάνουν τα φωνητικά και χορεύουν. Και μου άρεσε που την είδα live. Αλλά, πραγματικά, πηγαίνω σε συναυλίες εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, και ποτέ δεν έχω δει καλλιτέχνη τοοοοοοόσο λιώμα. Αφού δεν έπεσε από τα 12πόντα, πάλι καλά να λέμε. Ακολούθησαν οι Stereophonics, που μας έκαναν να χοροπηδάμε σαν τα παλαβά πάνω κάτω και ο Β. – φίλος από το σχολείο, δηλαδή εδώ και 800 χρόνια, και συνήθης παρέα στις συναυλίες – μου έλεγε ότι δεν είναι πια για μας αυτά. Αρνούμαι να συμφωνήσω. Εγώ μια χαρά αντέχω, για ‘κείνον δεν ξέρω! :p

Tick-tock-tick-tock…. Έτσι αισθανόμουν να χτυπάνε μέσα μου τα δευτερόλεπτα επί 35 λεπτά μετά τους Stereophonics. Για ευνόητους λόγους. Κι επιτέλους, βγήκαν στη σκηνή. 9 χρόνια μετά τη συναυλία στον Αγ.Κοσμά που δεν είδα, γιατί έλειπα διακοπές με τους δικούς μου και, oh well, η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π. είπαν ότι ήμουν πολύ μικρή για να μείνω μόνη μου και μετά να κάνω 12 ώρες ταξίδι με το πλοίο για να πάω να τους βρω. Όταν άκουσα τις πρώτες νότες από το Living well is the best revenge, νόμιζα ή ότι θα βάλω τα κλάματα ή ότι θα τσιρίξω από τη χαρά μου. Προτίμησα το δεύτερο. Θυμάμαι σχεδόν με τρομακτική ακρίβεια την kicking playlist. Αλλά, κατά την προσφιλή μου συνήθεια θα γράψω μόνο τις αγαπημένες μου σκηνές.

Drive , και όλος ο κόσμος να μετράει τα tick-tock μαζί με τον Michael.

Και όσο και να τα έχω χιλιοακούσει πια, είναι εμπειρία να ακούς live το The one I love και το Losing my religion…

O Michael να χορεύει σαν robot, να χοροπηδάει, να ρίχνει κάτω το μικρόφωνο. Μαθήματα σκηνικής παρουσίας, απλά...

I’m gonna dj at the end of the world, που είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, οπότε ξελαρυγγιάστηκα με την ησυχία μου.

Κάποια στιγμή μας ρώτησε αν έχουμε όλοι κινητά και μας ζήτησε να τα κρατάμε στο χέρι. Για να τα σηκώσουμε ψηλά, με τις οθόνες αναμμένες, όταν μας το ζητήσει. Για να βλέπει, τραγουδώντας το Electrolite κάτι που να μοιάζει με την εικόνα που είχε από τους λόφους του Hollywood όταν έγραψε το τραγούδι. Κι αυτή ήταν μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή. Μαζί με την επόμενη...

Είπαν κι άλλα παλιά κι άλλα καινούρια και μετά έφυγαν και γύρισαν για να μας αφήσουν με 3 τραγούδια, ανάμεσα στα οποία αυτό . And I feel fine…

Μετά δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο, αλλά δε θέλαμε και να φύγουμε οπότε χαζολογήσαμε λίγο ακούγοντας The Verve και μετά πήγαμε στο άλλο stage που είχαν μόλις βγει οι Prodigy, για να ζήσουμε μερικές σκηνές βγαλμένες από τα 90΄s. Αλλά εγώ είχα μείνει πίσω. Στην τελευταία νότα του Man on the moon , και την καληνύχτα των R.E.M.

dancing gal

ps: Ναι, το ξέρω, τα είπα όλα με μια ανάσα, και δεν είπα όσα έπρεπε και για το Δουβλίνο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το χόρτασα. Έχω όμως ήδη υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα ξαναπάω. Αν προλάβω στην Αθήνα, μπορεί να ανεβάσω καμιά φωτογραφία. :)
*R.E.M. - Drive

Πέμπτη 10 Ιουλίου 2008

I scream...

For ice cream!!! Έφαγα το πρώτο παγωτό της χρονιάς – δηλαδή το πρώτο συσκευασμένο παγωτό, από τα άλλα τρώω όλο το χρόνο! Καθισμένη στο πάρκο, ακούγοντας μουσική*, crack και σπάει η λευκή σοκολάτα.... Μιαμ!

I scream...

για τα φρεσκοπλυμένα μου μάλλινα. Όλο το σπίτι μυρίζει μανούλα. Ναι, το ξέρω, 9 Ιουλίου είναι λίγο αργά για να μαζεύεις μάλλινα, αλλά εγώ δεν είμαι νοικοκυρά, πριγκήπισσα είμαι και μάλιστα με μπιζέλι, νόμιζα ότι το είχαμε ξεκαθαρίσει αυτό!

I scream…

για τις πενθήμερες εκδρομές. Είτε είσαι 17 είτε είσαι 24!!! 19hrs and counting!

I scream…

για τις μεγάλες καλοκαιρινές μέρες! 22h30 κι είναι ακόμα μέρα! Βέβαια, το πρωί ξημερώνει πολύ πολύ νωρίς, αλλά το δωμάτιο μου είναι δυτικό, οπότε κοιμάμαι με την ησυχία μου μέχρι ό,τι ώρα θέλω!

I scream…

για την παράσταση χορού που είδα σήμερα, η τελευταία για φέτος στο Παρίσι – σημ: είπαμε, οι χρονιές μετριούνται με καλοκαίρια, αρχίζουν στα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία. Μετράω τις παραστάσεις. Πολλές είναι, τόσες δεν είχα δει σ’ όλη μου τη ζωή μέχρι στιγμής! :D :D :D

I scream…

για τους ανθρώπους που μου έλειψαν πολύ και μετράω αντίστροφα τις μέρες για να τους δω. 6 και σήμερα!!!

I scream…

για τον ήλιο που έμπαινε το απόγευμα από το παράθυρό μου... Εμ βέβαια, αφού λύσσαξε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα 3 μέρες τώρα, αποφάσισε να κάνει guest εμφάνιση!!!

I scream...

για τη μυρωδιά του αντιηλιακού στα ρούχα και τη γεύση της αλμύρας στα χείλη!!!

I scream…

για το post αυτό που είναι όλο θαυμαστικά!!!

dancing gal

*Ωραίο και γεμάτο καλοκαιρινές εικόνες τραγουδάκι που μου έστειλε ένας φίλος. Σ’ ευχαριστώ. Ξέρεις.

The Decemberists – Summersong