Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008

Just as they play your favourite song...*

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις ένα μεταπτυχιακό που μόλις τελείωσες?

α) Να βγεις έξω με τους φίλους σου να τα πιεις

β) Να κάνεις ατελείωτες βόλτες χωρίς συγκεκριμένο στόχο δίπλα στο ποτάμι

γ) Να πας σε ένα φεστιβάλ στο οποίο πρώτο όνομα είναι ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα που δεν έχεις δει ποτέ live.

Ναι, καλά καταλάβατε. Η σωστή απάντηση είναι δ) Όλα τα παραπάνω. Και φυσικά τα έκανα όλα τα παραπάνω. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα το γ). Εύκολα.

Main Square Festival 2008 λοιπόν. Στο Arras. Το Arras είναι μια μικρή πόλη 2 ώρες από το Παρίσι. Μια μικρή πόλη με ένα μεγάλο φεστιβάλ. Που την τρίτη του μέρα, δηλ σήμερα – ή χθες τελοσπάντων, έχω χάσει τις μέρες, την Κυριακή εννοώ – φιλοξενούσε τους Radiohead… - Ντάξει, και μόνο που το γράφω χαμογελάω σα χαζή... Γύρισα πριν λίγο, νυστάζω πολύ αλλά δε μπορώ να κοιμηθώ από την υπερένταση και γιατί φοβάμαι ότι θα φύγουν οι εικόνες που βλέπω μόλις κλείνω τα μάτια μου. Η σημερινή μέρα δε θέλω να τελειώσει. Τόσο απλά. :)

Φτάσαμε την ώρα που έπαιζε το δεύτερο συγκρότημα. Χάσαμε τους Vampire Weekend, αλλά τι να κάνεις... Οι The Wombats που ακολούθησαν ήταν συμπαθητικοί. Στο μεταξύ, όσο κάναμε βόλτες πάνω κάτω, πρόλαβα να παρατηρήσω ότι στο φεστιβάλ υπήρχε ειδική σκηνή για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Απλά respect, τίποτα άλλο δεν έχω να πω.

Ακολούθησαν οι The Dø που η τραγουδίστριά τους βγήκε ξυπόλητη στη σκηνή και τραγουδούσε με μια τσιριχτή φωνή που θύμιζε λίγο Björk αλλά καμία σχέση και η οποία – η φωνή – δεν ταίριαζε καθόλου με την κατά τα άλλα συμπαθητική μουσική τους.

Μετά βγήκαν οι Sigur Rós που είναι ένα συγκρότημα από την Ισλανδία, που τραγουδάει στα Ισλανδικά, με τα οποία έχω ένα θεματάκι: δεν καταλαβαίνω λέξη! – το λες και κάτι παραπάνω από θεματάκι. Παρόλ’ αυτά, οι τύποι και οι τύπισσες – συνολικά ήταν καμιά δεκαριά+ στη σκηνή – από το Βορρά, ήταν πολύ party. Ήταν ντυμένοι σαν αριστοκράτες του προηγούμενου αιώνα ή σα μέλη φιλαρμονικής οι άντρες και σαν μοντέλα 60’s οι κοπέλες, γέλαγαν, έκαναν πλάκα μεταξύ τους, δε μας μιλούσαν πολύ αλλά τραγουδούσαν, ο τραγουδιστής έσπασε το δοξάρι με το οποίο έπαιζε την κιθάρα του, γενικώς το χαίρονταν. Και το χαρήκαμε κι εμείς, κι ας μην καταλάβαμε λέξη.

Και μετά περιμέναμε μέχρι να βγουν οι Radiohead. Περιμέναμε αρκετά, αλλά άξιζε κάθε λεπτό. Ο Thom Yorke και οι υπόλοιποι βγήκαν στη σκηνή κι εγώ δεν ήθελα τίποτα άλλο.... 15 step για αρχή, You μετά – που ήταν και το μόνο που είπαν από τον πρώτο δίσκο – το There, there και μετά άλλα πολλά... Που τα ‘χω όλα σε φωτογραφίες και videakia. Στο κεφάλι.

Τον Thom Yorke να χορεύει σε παραληρηματική κατάσταση στο Sit down. Stand up και στο Dollars & Cents.

Τη φράντζα του κιθαρίστα Johnny Greenwood να μπαίνει μπροστά στα μάτια του κι εγώ να απορώ αν βλέπει.

Wolf at the door. Τηλέφωνο στον awake?, το είχα υποσχεθεί. Τσίριζε στο τηλέφωνο και ένωνε τη φωνή του με τη δική μας. Πλάκα είχε.

Το In rainbows το έπαιξαν όλο, και τα 10 κομμάτια. Top 3: All I need – ναι, όταν ακούς το “I am all of the days that you choose to ignore” ζωντανά, πονάει περισσότερο, if possible – Faust arp, το οποίο κατάφεραν να παίξουν με την τρίτη προσπάθεια, ξεκίναγαν, κάτι έκαναν λάθος, έλιωναν στο γέλιο και ξανά από την αρχή και τέλος ο Thom σε άπταιστα γαλλικά: “Vous êtes prêts?” Εμείς απαντάμε ναι, και ... “Just as you take my hand, just as you write my number down….” Jigsaw falling into place και εμείς να χοροπηδάμε ευτυχισμένοι...

Ο Thom καθισμένος στο πιάνο για να πει ένα τραγούδι από το The Eraser, το σόλο album του.

Χαμηλωμένα φώτα, στη σκηνή μόνο ο Thom και ο drummer. Συγκλονιστικό Exit music (for a film) . Απλά δεν έχω λόγια. Δεν. Ψάχνω αλλά δε βρίσκω. Οπότε ας το αφήσω καλύτερα έτσι.

Αμέσως μετά, για να συνέλθουμε όλοι, μας είπε, δείχνοντας τον κόσμο που κρεμόταν από τα παράθυρα των σπιτιών που έβλεπαν στην πλατεία και άρα στη σκηνή: “This song is for you guys, we ‘re sorry for the noise…” Κι από τις πρώτες νότες ξέρουμε τι θα ακολουθήσει ... “Please could you stop the noise, I’m tryin a get some rest… when I am king …. You don’t remember…raindownraindown…”

Κι εκεί κάπου μας άφησε για να ξαναγυρίσουν για το The National Anthem σε μπλε – κόκκινο φωτισμό και το Idioteque, σε δε-θυμάμαι-τι φωτισμό, γιατί ήμουν απασχολημένη να ξελαρυγγιάζομαι και να χοροπηδάω πάνω κάτω. Και ξανάφυγαν.

Και ξαναγύρισαν για ένα μόνο τραγούδι. Για να φύγω κι εγώ ολόκληρη από αυτή τη συναυλία. Για να μπορώ να συνεχίσω να ξεθωριάζω όποτε το χρειάζομαι. Και να έχω πάντα στο μυαλό μου κάθε φορά που θα το ακούω, την εικόνα του Thom Yorke να με προτρέπει.... “Immerse your soul in love ”… Και να ξέρω ότι no matter what, κάνω το σωστό...

dancing gal

ps: Ξημερώνει, πέφτω για ύπνο. Μπορεί να άργησα μια ώρα παραπάνω να κοιμηθώ για να γράψω το post, αλλά ξανάπαιξα τις σκηνές στο μυαλό μου τώρα που ήταν φρέσκες και χαμογελάω, όπως ακριβώς όταν τελείωσε η συναυλία.

pps: Το post είναι αφιερωμένο στον awake? γιατί σε δικό του post άκουσα για πρώτη φορά το Faust arp, κάπου εκεί στα τέλη Οκτώβρη, κι εκείνος με βοήθησε μετά να κατεβάσω το album, που για κανα μήνα περίπου με πηγαινοέφερνε στη σχολή. Και γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήθελε να είναι εκεί σήμερα περισσότερο από μένα. Ελπίζω να ευχαριστήθηκες post και τηλεφώνημα. Α, και δε θα χρειαστεί να τρέφομαι με m&m’s για τον επόμενο μήνα! :p

*Radiohead – Jigsaw falling into place

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008

Plutôt la vie...*

Μόλις ξύπνησα. Πριγκηπικός λήθαργος. Πριν από σήμερα, δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν έβαλα ξυπνητήρι για να ξυπνήσω... Αναπνέω. Ξανά. Κανονικά. Με ολόκληρες ανάσες. Είναι σαν ξαφνικά να γέμισε ο αέρας γύρω μου με οξυγόνο κι εγώ να μην το χορταίνω. Γύρισα προχθές σπίτι μετά την παρουσίαση και είχα αυτήν τη γνώριμη αίσθηση που ονομάζω μετά-τις-πανελλήνιες-feeling. Που νομίζεις ότι έχεις κάτι να κάνεις και είσαι στην τσίτα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Γιατί τελείωσες. Κοιτάζοντας πίσω μου, αυτά που έχουν γίνει πια παρελθόν, βλέπω κάτι που δεν υπήρχε πριν. Ένα μεταπτυχιακό. Μετά από 297 μέρες – καλέ μόνο τόσες ήταν??? – τελείωσε κι αυτό. Και μαζί και το part II της φοιτητικής μου ζωής. Περίεργο είναι. Πολύ. Όπως όταν τέλειωσα το λύκειο ή το Πολυτεχνείο. Και ίσως και πιο πολύ.

Προσπαθώ να τακτοποιήσω το δωμάτιό μου. Ο ορισμός αυτής της χρονιάς κρύβεται στις ημερομηνίες των εφημερίδων που έριξα για ανακύκλωση. Έφταναν μήνες πριν. Εικόνα: μπαίνω χώμα στο σπίτι με τη Libération στο χέρι. Την αφήνω στο γραφείο γιατί θα τη διαβάσω αργότερα. Είμαι τόσο κουρασμένη που το αργότερα δεν έρχεται ποτέ. Αντιθέτως, έρχεται το αύριο με τη δική του εφημερίδα. You get the picture, θαρρώ.

Μηδένισα όλες τις δύσκολες αντίστροφες μετρήσεις. Και προχθές το βράδυ και μία ευχάριστη. Sylvie ξανά. Στο Bassin de Neptune στις Βερσαλλίες. Έφτασα, μπήκα μέσα, είδα τη γνώριμη σιδερένια κατασκευή των κερκίδων στα ανοιχτά θέατρα και πλησίασα προς τη θέση μου. Ανέβηκα τα σκαλιά και κοκκάλωσα. Μάταια προσπαθούσε η καημένη η ταξιθέτρια να μου τραβήξει την προσοχή για να της δώσω το εισιτήριό μου να μου δείξει πού κάθομαι. Γιατί εγώ απλά κοιτούσα. Με γουρλωμένα μάτια κοιτούσα μπροστά μου. Μια λίμνη. Και μέσα της μια σκηνή. Όταν κατάφερνα να πάρω τα μάτια μου από τη Sylvie, έβλεπα την αντανάκλασή της στο νερό. Και το Bolero ήταν συγκλονιστικό. Τόσους μήνες που παρακολουθώ παραστάσεις εδώ μου είχε κάνει εντύπωση ότι οι Γάλλοι χειροκροτούν με τις ώρες, αλλά δε σηκώνονται από τις θέσεις τους. Προχθές μόλις η Sylvie χτύπησε το χέρι της κάτω, με το τέλος της μουσικής, όλο το θέατρο σηκώθηκε όρθιο και ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές... Κι εγώ χειροκροτούσα και γελούσα κι έκλαιγα μαζί. Από ευτυχία και τα δύο. Απλά υπέροχο...

Χθες, η μέρα εκείνη μου φαινόταν μέρες μακριά. Σα να κοιμήθηκα το βράδυ και να ξύπνησα μετά από πολύ καιρό. Πιο ήσυχη. Με αυτή τη χαζή βεβαιότητα, ότι αφού πήγε αυτό καλά, θα πάνε και όλα τα άλλα. Και θα βρω και το ρημαδιασμένο χαμένο κομμάτι του puzzle…

dancing gal

ps: Ταβανοθεραπεία.

Πριγκηπικοί λήθαργοι.

Τουρισμός.

Βόλτες.

Ψώνια.

Ποτάμι.

Μουσεία.

Άραγμα στο γρασίδι.

Συναυλίες.

Μαθήματα χορού.

Ποτά.

Αεροπλάνο για το σπίτι.

Ήλιος.

Θάλασσα.

Διακοπές.

Μαμά Χ., μπαμπάς Π., sis C., sis A.

Φίλοι που μου έλειψαν.

Χαμόγελα.

Πολλά χαμόγελα.

Αυτά έχω να κάνω. :) Τα λες και κομματάκια ευτυχίας...



*Edouard Boubat - Plutôt la vie/Paris, Mai 1968

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2008

I'm dancing in the room...** (dépression magnifique...)

Την Παρασκευή, ενώ ήμουν στο εργαστήριο και έψαχνα απεγνωσμένα οξυγόνο για να αναπνεύσω, αφού από το άγχος ένιωθα την ανάσα μου να τελειώνει και να μην έχω άλλο, έπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω video. Και σα να μη μου έφτανε η υστερία για την παράδοση της εργασίας τη Δευτέρα, τα νεύρα και η αγωνία, χτύπησα και μια ποιος- πού- πότε- γιατί*- ποια- είμαι- από- πού- έρχομαι- πού- πάω- τι- κάνω- εδώ- εγώ- αλλού- θα- έπρεπε- να- είμαι- και- άλλα- πράγματα- να- κάνω- you- got- the- picture κρίση για να ‘ρθει να δέσει.

Σήμερα που πια έχω παραδόσει την εργασία και έχω ξαναβρεί κάπως τις ανάσες μου – μέχρι να αρχίσω να αγχώνομαι για την παρουσίαση, that is – βλέπω και ξαναβλέπω και ξαναβλέπω το video. Γιατί απλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

dancing gal


ps: post powered by Trikalos :p

*Tribute στο ομώνυμο παιχνίδι γνώσεων που παίζαμε φανατικά στο σπίτι πριν σκάσουν μύτη τα Trivial. Εντάξει, εγώ ήμουν κάπως μικρή, λίγο τη γλάστρα έκανα, αλλά θυμάμαι να εντυπωσιάζομαι από το πόσα πράγματα ήξεραν ο μπαμπάς Π. και η μαμά Χ. :)

**Elisa - Dancing

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Saudade...*

Saudade… Φίλοι, χαμόγελα, χέρια, μουσικές, αγκαλιές, χορός, βλέμματα, μια πόλη που δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα... Saudade… Άνθρωποι που δεν τους ξέρω παρά μόνο λίγους μήνες, αλλά μάλλον θα ξεχάσω δύσκολα και θα μου λείψουν. Όμορφοι άνθρωποι. Saudade… “Il faut me suivre…” ♪Danca sol e mar guardarei no olhar...♪ Saudade… Γρασίδια, σχολή, καφετέρια, δωμάτιο, εργαστήριο... Saudade… Aποχαιρετιστήριο bbq μιας τάξης που δεν ήταν η δικιά μου. Αλλά ήταν σα να είναι η δικιά μου. Τους είδα έτοιμους να βγάλουν ομαδική φωτογραφία, έτρεξα και πήρα τη μηχανή από τα χέρια του παιδιού που την κρατούσε και του έκανα νόημα να μπει κι εκείνος στη φωτογραφία. Σα να έπεσε σύρμα, όλοι όσοι δεν ήταν ήδη εκεί, άρχισαν να τρέχουν για να προλάβουν να μπουν στη φωτογραφία. Για να προλάβουν να φυλακίσουν τις αναμνήσεις τους. Για να προλάβουν να τις χωρέσουν σε μια φωτογραφία. Όμορφα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Όμορφοι, χαρούμενοι άνθρωποι. Saudade… ♪Don’t ever let life pass you by...♪ Saudade… Porto, Αθήνα, Barcelona, Sao Paolo, Firenze, Budapest, Istanbul, Madrid κι άλλες που σίγουρα ξέχασα ή δεν ήξερα και τέλος Paris… Saudade… Lambada και συρτάκι και macarena και boy-band-routines… Saudade… Porto (“in order of appearance”) και muscat που τα τσάκισα, caipirinha που ήπια λίγη, ένα σφηνάκι vodka που το έκανα άσπρο πάτο για χάρη του Α. και palinka που δε δοκίμασα για να μη με μαζεύουνε... Saudade… Τόσες φωτογραφίες στο κεφάλι που δεν ξέρω πώς κατάφερα να τις χωρέσω. Τόσες στιγμές, τόσα χαμόγελα, τόσες μουσικές, τόσοι άνθρωποι. Saudade…

dancing gal

ps: το Σάββατο το βράδυ, ο Α. που είναι Πορτογάλος και ο A. που είναι Bραζιλιάνος μου έμαθαν την αγαπημένη τους λέξη στα πορτογαλικά. Saudade. Και δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν ακριβώς τι σημαίνει, γιατί δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Saudade είναι σα νοσταλγία αλλά όχι ακριβώς, σα να σου λείπει κάτι και να το λαχταράς αλλά ακόμα πιο πολύ. Τα μάτια και των δύο έλαμπαν όταν μου εξηγούσαν. Και σκοτείνιαζαν μαζί… Saudade είναι να θέλεις να κρατήσεις για πάντα μέσα σου τις στιγμές που ξέρεις ότι τελειώνουν τώρα μπροστά στα μάτια σου. Saudade είναι να αποζητάς όσα για τόσους μήνες ήταν όλη σου η ζωή. Saudade είναι να σου λείπουν οι άνθρωποι που τους αγάπησες ενώ ήξερες από την πρώτη μέρα ότι θα φύγουν. Saudade είναι να επιθυμείς να τα αποτυπώσεις όλα αυτά στο χαρτί, ξέροντας από την αρχή ότι έχεις χάσει.

*«The famous saudade of the Portuguese is a vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist, for something other than the present, a turning towards the past or towards the future; not an active discontent or poignant sadness but an indolent dreaming wistfulness.» In Portugal, A.F.G. Bell, 1912.

Césaria Evora – Sodade

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008

Let's waste time...*

Είναι πλέον σίγουρο. Ο ήλιος δυσκολεύεται να βρει το δρόμο γι’ αυτή τη χώρα. Κρυφτό.

Γυρίζοντας από τη σχολή το απόγευμα περπατούσα μέσα σε αιωρούμενες σταγόνες νερού – αυτή η ψιλοβροχή σε συνδυασμό με αέρα, αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί πάντα: το νερό να αιωρείται σα να κινείται σε slow motion κι εγώ να περπατάω γρήγορα και να μην προλαβαίνω να νιώσω τη βροχή παρά μόνο στο πρόσωπό μου. Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να χτυπήσω μια ακόμη πού-είναι-το-καλοκαίρι-οέο κρίση, μύρισε βρεγμένο χώμα. Μία από τις δύο αγαπημένες μου μυρωδιές στον κόσμο. – Η άλλη είναι τα φρεσκοπλυμένα ρούχα. Go figure. – Κι αντί να χτυπήσω την κρίση, χτύπησα ένα flashback από αγαπημένα summer showers...

Λήθαργος... Έτσι λέγεται ο ύπνος από τον οποίο μόλις ξύπνησα. Χτύπαγαν τηλέφωνα, τα σήκωνα, ξανάπεφτα... Ανάσανα. Λίγες μέρες μείναν ακόμα. Λίγες μέρες και λίγες διορθώσεις. Quelques coquilles… Des fautes pas trop graves… Ανάσανα. Και μαζί μου ανάσαναν και όλα τα άλλα. Σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, αισθήσεις, χαμόγελα, μνήμες κοιμισμένες, αγγίγματα, ανάσες. Όλα όσα μπλοκάρονται αυτόματα από τους περίφημους μηχανισμούς αυτοάμυνάς μου. Όλα όσα δεν αισθάνομαι όταν βρίσκομαι στη νιρβάνα που λέγαμε. Και μετά... slaaaaaaaaap, σφαλιάρα. Γκντουπ! απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.

Βρέχει. Πάλι. Πολύ.

Το πρωί είχε ήλιο. Καθόμασταν με το Δ. στο γρασίδι έξω από τη σχολή και του έλεγα ότι άμα κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι είμαι ξαπλωμένη σε μια παραλία, ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη και ο αέρας μου ανακατεύει τα μαλλιά. Γέλασε.

Κοιτάζω το πιτσιρίκι απέναντί μου στο μετρό. Τρώει καραμέλες που τις κερδίζει από τη μαμά του λέγοντας το χρώμα τους. Όλες πράσινες τις έλεγε. Γελούσε η μαμά του. Γελούσα κι εγώ.

Άσχετο (δηλ. σχετικό, κάπως): δεν υπάρχει πιο γλυκό και αξιαγάπητο βλέμμα από αυτό στα μάτια ενός πιτσιρικιού που σε ακούει να μιλάς γλώσσα άλλη από τη δικιά του. Γουρλώνει τα ματάκια του, κοιτάζει βαθειά μες στα δικά σου. Του χαμογελάς και δεν αντιδρά, παρά μόνο, χωρίς να πάρει στιγμή το βλέμμα του από πάνω σου, τραβάει την μπλούζα της μαμάς του για να της ψιθυρίσει στ’ αυτί. Σε δυο λέξεις δικές σου, ένας καινούριος, άγνωστος κόσμος δικός του...

(If I lay here… If I just lay here… Would you lie with me? And just forget the world?... Την ξέρω την απάντηση πια... Γι’ αυτό την κλείνω την παρένθεση. Γιατί ποτέ δε θα κυνηγήσουμε μαζί αυτοκίνητα... Πώς γίνεται να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ??...)*

dancing gal

*συνειρμό στο συνειρμό, από τα σκυλιά της vasias που κυνηγούσαν αυτοκίνητα το μεσημέρι, έφτασα στους ανθρώπους που κυνηγάνε άλλους ανθρώπους και μετά μαζί τους αυτοκίνητα...

Snow Patrol – Chasing cars

Τρίτη 17 Ιουνίου 2008

Αυτή-η-μέρα-δε-θα-τελειώσει-ποτέ

Γιατί δεν ξέρω καν πόσες φορές το έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Για το γλυκό ήχο της κιθάρας. Για τις καλοκαιρινές αγκαλιές που μου θυμίζει. Γιατί μου φαινόταν γλυκό και υπέροχο και με έκανε να χαμογελάω από την πρώτη φορά που το άκουσα, χωρίς να καταλαβαίνω λέξη από τους στίχους. Γιατί θέλω να γυρίσω σπίτι μου και να ‘χει ξημερώσει. Γιατί ζήτησα από τον Α. που είναι Πορτογάλος να μου το μεταφράσει και το βρήκα ακόμα πιο γλυκό και υπέροχο, κι ας με κορόιδευε εκείνος ότι είναι ό,τι νά ‘ναι. Γιατί μου θυμίζει ξυπόλυτες βόλτες στην παραλία τα ξημερώματα. Γιατί μου φέρνει στο νου αγαπημένα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Για το “minha” που σημαίνει “my” και μ’ αρέσει πιο πολύ από το περιφραστικό «δικό μου» και το σκέτο «μου» που ακολουθεί και δεν προηγείται της λέξης. Γιατί έχω μάθει να ξορκίζω τους δαίμονές μου με τη μουσική και αυτές τις μέρες το τραγούδι αυτό και οι εικόνες που μου δημιουργεί και μου θυμίζει φαίνεται να τα καταφέρνουν. Για να τα βγάλω πέρα με την εργασία, με τις αντίστροφες μετρήσεις μου, για να κλείσω την παρένθεσή μου καλά και να συνεχίσω να τρέχω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Για να συνεχίσω να μηδενίζω τα χρονόμετρά μου κάθε βράδυ. Ή τελοσπάντων, κάθε σχεδόν-πρωί.

Manu Chao – Minha galera

dancing gal

ps: Special thanks to Trikalos, click και ακούς κι εσύ το τραγουδάκι και τραλαλά, σκέφτεσαι κι εσύ τα δικά σου και τραλαλά, εγώ μάλλον τα ‘χω παίξει...

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008

Donnez-moi de quoi tenir…*

… ή Πώς να αναποδογυρίσετε μια θεόστραβη μέρα

14:00

Κάθομαι στη βιβλιοθήκη του εργαστηρίου και προσπαθώ να βάλω μια σειρά στην εργασία. Βιβλιογραφία, πειράματα, δοκιμές, σχήματα, φωτογραφίες. Ξεκλέβω λίγη ώρα για να σκεφτώ. Στις σκέψεις μου δεν προσπαθώ να βάλω σειρά, αυτό είναι παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια. Με τα ακουστικά στ’ αυτιά κάνω προπόνηση για το βράδυ που θα μηδενίσω και την επόμενη αντίστροφη μέτρηση. Και φοβάμαι να τη μηδενίσω, γιατί αυτές που ακολουθούν μετά δε θέλω ούτε να τις σκέφτομαι. Κοντράρω το άγχος μου και τις ανασφάλειές μου. Με συναυλίες, νομίζω. Όπως πάντα, σκέφτομαι τη στιγμή της παρουσίασης και γελάω. Για την ακρίβεια έχω ξεκαρδιστεί. Γιατί, πολύ απλά, η μόνη σκηνή που παίζει στο μυαλό μου στο repeat είναι να στέκομαι μπροστά στους καθηγητές και από το άγχος μου να παρουσιάζω την εργασία μου σε άπταιστα... ακαταλαβίστικα! Η φωνή μέσα στο κεφάλι μου έχει ξελαρυγγιαστεί: «Τι έχουμε πει, πριγκήπισσα? One step at a time! Τελείωσε την εργασία, παράδοσε την, και συζητάμε μετά για τη διάλεκτο της παρουσίασης!» Ναι, μάλιστα, ψιθυρίζω ξέπνοα και σταματάω να γράφω σ’ αυτό το word στα ελληνικά. Πάω στο διπλανό, να γράψω στα γαλλικά, και θα επανέλθω τις μικρές ώρες μετά τη συναυλία, που θα έχει τελειώσει και αυτή η αντίστροφη μέτρηση.

***

Ψέματα. Επανήλθα νωρίτερα. Δεν μπορώ να γράψω ούτε μία πρόταση. Έμπνευση 0. Ξαναγυρίζω.

01:43

Scrapbook από τη συναυλία (γιατί νυστάζω και θα τα γράψω όπως μου ‘ρθει):

Support, κάτι πιτσιρικάδες που τραγουδούσαν γαλλική rap. Αριστερές σηκωμένες γροθιές στη λέξη Résistance, μεσαία σηκωμένα δάχτυλα στο άκουσμα του ονόματος του Sarkozy (Απορία: αφού τελικά κανείς δεν τον συμπαθεί και κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, ποιος τον ψήφισε??? Σκέψη: τελικά μερικά πράγματα είναι ίδια από χώρα σε χώρα...)

Ο Manu Chao είναι το αρκουδάκι της γνωστής μπαταρίας – μην κατηγορηθώ και για διαφήμιση! :p Όχι αυτά που πέφτουν. Το άλλο που συνεχίζει. Έπαιξε 2 ώρες + 1 ώρα και κάτι στο encore – στο οποίο τα έσπασε!!!

Politik kills. (+ μία αφιέρωση του Manu στον Bush + η δήλωση ότι λυπάται που «χρειάστηκε» να γράψει αυτό το τραγούδι)

Πρέπει κάτι να γίνει με το θέμα ύψους όμως. Ας του έχουν μια υπερυψωμένη εξέδρα, κάτι τελοσπάντων. Ένα κι εξηνταδύο εγώ, ένα κι ένα μίλκο αυτός, αν δε στεκόμουν στις μύτες έβλεπα οριακά (Βέβαια, ένα κι ένα μίλκο, αλλά όλα τα λεφτά!!! :) )

Ήταν η πρώτη φορά σε συναυλία εδώ, που είδα αναμμένους αναπτήρες. Είχα καταλήξει να πιστεύω ότι το κάνουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά όχι, ανήκει κι αυτό στην υπέροχη, αγαπημένη, διεθνή συναυλιακή γλώσσα.

Manu: Pour ceux qui n’ont plus d’espoir: Próxima Estación ?1

Κατάμεστο Palais Omnisports Paris Bercy: Esperanza !!!2

Δε σταμάτησα να χορεύω ούτε λεπτό, αύριο η φωνή μου θα έχει κλείσει, αλλά δε με νοιάζει. Πέφτω για ύπνο χαμογελαστή.

La vida es una tombola. ¡hasta luego!

dancing gal

ps: Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει η ποιήτρια με τις παραπάνω ασυναρτησίες: Πήγαινε να πάρεις εισιτήριο για τη συναυλία του στις 10 Ιουλίου στην Αθήνα!!!! Θα είναι και με την Patti Smith! – που εγώ δε θα τη δω, εδώ κερδίζετε!

pps: Post-it στον καθρέφτη: Να μάθω ισπανικά. Θα είναι ωραία να καταλαβαίνω όλους τους στίχους.

ppps: Δεν έχω το κουράγιο να ψάξω videakia και το youtube δε συνεργάζεται, αλλά αυτό δε μπορούσα να μην το βάλω. Γιατί είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Για εκείνο το “Soleil!!!!” στην αρχή. Για εκείνο το καλοκαίρι που το χόρευα ξυπόλυτη τα ξημερώματα, στριφογυρίζοντας γύρω από τον εαυτό μου...

1 Γι’ αυτούς που δεν ελπίζουν πια: Επόμενος σταθμός?

2 Ελπίδα!!!

*… je ne veux pas dormir, laissez-moi voir venir le jour

Manu Chao – La vie à 2 (no link, δυστυχώς :-/)

(Δώστε μου κάτι να κρατηθώ, δε θέλω να κοιμηθώ, αφήστε με να δω να έρχεται η μέρα)

Τρίτη 10 Ιουνίου 2008

Tonight, we can shine... Shine....*

ça y est! Ήταν αρκετό να μηδενίσω την πρώτη μου αντίστροφη μέτρηση (βλ. fibonacci-post) για να χαμογελάσω ξανά. Πολύ πολύ πλατιά. Μόλις γύρισα από τη συναυλία του Nick Cave και προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά για να προλάβω να καταγράψω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Φωτογραφίες στο κεφάλι. Είχα ξεχάσει τη φωτογραφική. Ευτυχώς. Κι έτσι, σαν άλλη Kirsten Dunst στο Elizabethtown , σχημάτιζα με τα χέρια μου μια φωτογραφική μηχανή και έκανα κλικ κλικ σε όλες τις στιγμές που ήθελα να θυμάμαι...

Τα κρουστά στο πρώτο τραγούδι που θύμιζαν καταιγίδα και ο Nick που χοροπηδούσε και χόρευε και έριχνε κάτω το μικρόφωνό του.

Οι παρτιτούρες που πέταγε στο πάτωμα της σκηνής μετά από κάθε τραγούδι.

Τα δεξιά σηκωμένα χέρια στο Red Right Hand .

Η τύπισσα μπροστά μας που χοροπηδούσε πάνω σε 12ποντες γόβες. Και τα κατάφερνε όσο καλά τα κατάφερνα εγώ με τα αθλητικά μου...

Το πάτωμα στο θέατρο της Olympia που συντονιζόταν με τον ήχο και με τα χοροπηδητά δημιουργώντας μικρούς σεισμούς. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν ήσουν σε απόλυτο συγχρονισμό με το πάτωμα, απλά κάποιες στιγμές έχανες τη γη κάτω από τα πόδια σου. Συνδυάζοντας με την αμέσως προηγούμενη στιγμή, συμπεραίνουμε ότι η τύπισσα απλά δεν παιζόταν...

Το κοινό που παραληρούσε στα πιο παλιά του τραγούδια.

Η υπέροχη παρότρυνση παράδοσης του The Ship Song (Come sail your ships around me, and burn your bridges down…).

Το κοινό που παραληρούσε στα καινούρια του τραγούδια.

Το Weeping Song λίγο πριν το φινάλε.

Η ανατριχίλα στην απίστευτη, παράξενη, δυνατή προσευχή του Into my arms στο encore… Καθισμένος στα πλήκτρα, σχεδόν μόνος του στη σκηνή κι εγώ ασυναίσθητα σταύρωνα τα χέρια μου, όπως κάνω πάντα όταν αισθάνομαι ανασφαλής...

Και ξανά, φωνές, χαμόγελα και χορός στο τέλος τέλος . Τότε που ανάβουν και τα φώτα και ξέρεις ότι πρέπει να σταματήσεις να φωνάζεις γιατί δε θα ξαναβγεί. Οπότε χαμογελάς και φεύγεις. Κατά μία μέρα πιο ευτυχισμένη.

dancing gal

* Nick Cave and the Bad Seeds – Lie down here (and be my girl)

Μπορεί να μην το είπε αλλά είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, κι ο στίχος ταίριαζε στα μάτια μου που σίγουρα λάμπουν ακόμα, αχόρταγα και ακόρεστα αλλά γελαστά... :)

Κυριακή 8 Ιουνίου 2008

Χάθηκα ξανά... Χάθηκα μες στο χρόνο... Χάθηκα μια για πάντα?

“You have to be lost to find a place that can’t be found”1

Χάθηκα λοιπόν κι εγώ. Σε σκέψεις, σε αναμνήσεις, σε αισθήσεις, σε λόγια, σε σιωπές, σε ανάσες, σε αγγίγματα, σε νύχτες, σε μέρες, σε αποστάσεις, σε θύμησες, σε υποσχέσεις, σε μοναξιές, στο «μαζί», σε αλήθειες, σε μουσικές, σε βιβλία, στο εδώ, σε ψέματα, στο αλλού, σε ήχους, ξανά σε σιωπές, σε εκκωφαντικές σιωπές, ξανά σε σκέψεις, ατέλειωτες σκέψεις..... Στο κουβάρι των συνειρμών που τα χωράει όλα αυτά. Και κάθε φορά που του δίνω καινούρια δεδομένα, φροντίζει να τα μπερδέψει όσο πιο πολύ μπορεί. Και κάθε φορά που τα μπερδεύει όσο πιο πολύ μπορεί, εγώ χάνομαι όλο και πιο πολύ. Και κάθε φορά που χάνομαι όλο και πιο πολύ, βυθίζομαι όλο και πιο βαθειά. Πέφτω όλο και πιο κάτω. Πώς το έλεγε εκείνο στο Ποδήλατο του Λεονάρντο2? «Όταν πέφτεις, φτάνεις πάντα κάπου. Κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες». Δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα. Προσπαθώ λοιπόν. Να βρω που σκατά είναι αυτός ο πάτος για να αρχίσω να ανεβαίνω. Να χαθώ τελείως επιτέλους για να βρω το μέρος που δεν υπάρχει. Γιατί εκεί πρέπει να φτάσω. Στο δικό μου μέρος που δεν υπάρχει.

Άκουγα πριν ένα tune3, στο οποίο ακουγόταν ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου ήχος στον κόσμο. Ο ήχος του κύματος που σκάει. Αυτός είναι ο πιο νανουριστικός ήχος. Όχι η βροχή. Η θάλασσα. Πόσες φορές δε με έχει αποκοιμίσει σε κατασκήνωση και διακοπές, σε μία από τις άπειρες προσπάθειες μου να σταματήσω να σκέφτομαι και να κοιμηθώ. (Γιατί οι άνθρωποι δεν βγαίνουν με hibernate mode?) Ακόμα και τότε όμως, όταν οι σκέψεις μου βαράνε γερμανικό, η θάλασσα με περισσή υπομονή, κύμα με το κύμα με αποκοιμίζει. Συνήθως με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στις άκρες των χειλιών μου. Εδώ δεν έχω. Αν δω τα σκούρα θα προσπαθήσω να τη θυμηθώ. Κι αν δεν τα καταφέρω θα βάλω ν’ ακούσω το κομμάτι που έλεγα. Δεν μπορεί, κάτι απ’όλα θα πιάσει.

Κι ίσως έτσι, ακούγοντας τη θάλασσα, αφήνοντας τη να με ταξιδέψει, επιπλέοντας στην επιφάνεια κάνοντας sea-bed ή και βουλιάζοντας στο βυθό της, να μπορέσω να φτάσω στο μέρος που δεν υπάρχει......

dancing gal

1 Pirates of the Caribbean III

2 Paco Ignacio Taibo II – “Το Ποδήλατο του Λεονάρντο”

3 In Credo – Siesta del Sol (δυστυχώς δεν το βρήκα στο youtube…)

* Τα ξύλινα σπαθιά - Χάθηκα

Σάββατο 7 Ιουνίου 2008

The ball is round, the game lasts 90 minutes, everything else is pure theory. Off we go!*

Όπως νομίζω ότι έχω ήδη αναφέρει, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι έχει δύο αδερφούλες, γνωστές και ως «τα κοριτσάκια», τη sis C. και τη sis A. Αυτό πάει να πει ότι στο σπίτι, ε, συγγνώμη, στο κάστρο ήθελα να πω, ζουν ο μπαμπάς Π. η μαμά Χ. και τα τρία γουρουνάκια. Όχι, αυτό είναι από άλλο παραμύθι. Τα τρία κοριτσάκια, λοιπόν. Η αντίδραση των περισσότερων αντρών όταν λέω ότι έχω δύο αδερφές είναι «Πωωωω... Και πώς την παλεύει ο μπαμπάς σου με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι???». Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια. «Μας έχει εκπαιδεύσει!». Και εξηγώ πριν προλάβω να παρεξηγηθώ:

Όταν ήμαστε μωρά, αντί για νανουρίσματα μας τραγουδούσε τον ύμνο της αγαπημένης μας ομάδας. Στο δωμάτιό μας είχε κρεμάσει ένα σημαιάκι της Barca. Τα σαββατοκύριακα μας πήγαινε να παίξουμε σουτάκια στο γήπεδο. Το ότι εγώ ήμουν και συνεχίζω να είμαι παντελώς άσχετη δεν έχει να κάνει. Εγώ στην τελική είμαι χορεύτρια. Οι άλλες δύο είναι basketball-players. Όταν μεγαλώσαμε λίγο άρχισε να μας παίρνει και στο γήπεδο, στα «ήρεμα», όπως έλεγε, παιχνίδια. Στο σπίτι η τηλεόραση έπαιζε, κατά κανόνα, εναλλάξ, MTV (δεν ξεκολλούσα λέμεεεεεε) και Eurosport ή κάποιο ματς. Έβλεπε τους αγώνες μαζί μας. Ρωτάγαμε και μας εξηγούσε. Μας έμαθε να αγαπάμε τον αθλητισμό, να είμαστε φίλαθλοι και όχι οπαδοί και τι είναι το off-side. Κι έτσι μεγάλωσε 3 κοριτσάκια που βλέπουν μπάλα. Κι έτσι την παλεύει με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι.

Σήμερα το απόγευμα, θα πάρει την αγαπημένη του θέση στον καναπέ για να δει το ματς που θα ανοίξει το Euro 2008. Η αλήθεια είναι ότι είναι από τις λίγες φορές που θα μου λείψει ότι δεν έχω τηλεόραση εδώ. Το ελληνικό πρωτάθλημα, για ευνόητους λόγους, δεν το παρακολουθούσα ποτέ. Τουλάχιστον όχι τους αγώνες, παρακολουθώ μόνο την εξέλιξη των αποτελεσμάτων. Αλλά το Champions League και τους διεθνείς αγώνες τα παρακολουθούσα πολύ. Εδώ, αρκούμαι στο διαδίκτυο και στα τηλεφωνήματα με τους φίλους μου.

dancing gal: Θα βγω, πάρε με στο ημίχρονο και στο τέλος να μου πεις σκορ!

A: Εεεεε, είσαι στη Γαλλία.... (Ύφος: :-/)

dancing gal: Ε, και?! (Ύφος: xD)

Εννοείται ότι τους αγώνες της εθνικής έχουμε κανονίσει να τους δούμε στο σπίτι της Κ. που έχει τηλεόραση. Άντε τώρα να βρίσκουμε καινούρια γούρια και θέσεις-από-τις-οποίες-δεν-κουνιόμαστε-όσο-κερδίζουμε! (Επιστήμων άνθρωπος σου λέει μετά! Τς τς τς ...) Εντάξει γέλιο θα έχει και ‘δώ. Θά ‘χει και τις σχετικές κόντρες με τους Άγγλους – όχι, αυτοί έχουν αποκλειστεί, δυστυχώς – Γάλλους Πορτογάλους και Ισπανούς της σχολής. Άντε να δούμε...

dancing gal

ps: Το ξέρω ότι πολλοί θα πουν για τα φράγκα, για τα πουλημένα παιχνίδια, για τις υπέρογκες αμοιβές των ποδοσφαιριστών. Τα ξέρω όλα αυτά. Και με χαλάνε κι εμένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να πάψει να μου αρέσει ο αθλητισμός και ειδικά το καλό ποδόσφαιρο ως θέαμα. Απλά δε γίνεται. Στην τελική... βλ. τίτλο!

pps: Το βλέπω, μόνο η Audrey θα με καταλάβει...

* Σχεδόν-opening lines από την ταινία “Run Lola, run ”