Παρασκευή 25 Απριλίου 2008

Emerveillée

Όταν πριν λίγες μέρες η Sylvie Guillem και ο Akram Khan ανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου για να χορέψουν τα “Sacred Monsters”, ανάμεσα στην υπέροχη χορογραφία και την απαράμιλλη τεχνική αρτιότητά τους, ανάμεσα στα σώματα που μπλέκονταν και τις ψυχές που ξέφευγαν, εκείνη του εξηγούσε ότι θέλει να είναι emerveillée, θυμίζοντάς μου αυτήν την ξεχασμένη στα μαθήματα των γαλλικών λέξη. Emerveillée, όπως ένα μικρό κοριτσάκι μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Emerveillée, όπως ένα μεγάλο κοριτσάκι μπροστά σε μια εκπληκτική παράσταση.

Αυτό θέλω κι εγώ. Να είμαι émerveillée. Να γεμίζει η ζωή μου με στιγμές, ανθρώπους, εικόνες, ήχους, μέρες, μέρη, λέξεις, νύχτες, που να με αφήνουν émerveillée.

Όπως κάθε φορά που βλέπω τον Πύργο. Πάνε πόσοι μήνες που είμαι εδώ και ακόμα να το συνηθίσω. Ακόμα να σταματήσω να θέλω να τσιρίξω κάθε φορά που εμφανίζεται ξαφνικά στο οπτικό μου πεδίο. Emerveillée, και πριν που καθόμουν σχεδόν από κάτω, με το laptopάκι στην αγκαλιά και έγραφα τις ασυναρτησίες μου, κοιτάζοντας μια τον Πύργο και μια το Πεδίον του Άρεως γύρω μου.

Εmerveillée.

Όπως κάθε φορά που αφήνω τα μάτια μου να γεμίσουν από θάλασσα. Στέκομαι μπροστά στο μπλε της και το μπερδεύω με το γαλάζιο του ουρανού. Και μετά κλείνω τα μάτια και φυλακίζω στο μυαλό μου το δεύτερο αγαπημένο μου ήχο στον κόσμο, τον ήχο του κύματος που σκάει. Για να τον θυμηθώ τα βράδια που δε θα με παίρνει ο ύπνος.

Emerveillée.

Όπως όταν διαβάζω ένα καινούριο βιβλίο και μου ανοίγει ένα καινούριο παράθυρο στον κόσμο. Όταν περπατάω δίπλα στο ποτάμι και κοιτάζω γύρω μου (όχι, ούτε αυτό το έχω συνηθίσει ακόμα). Όταν αφήνω ήχους και μουσικές να με ταξιδέψουν και με στέλνουν στην άκρη του διαστήματος – μη γελάς, εγώ συνεχίζω να πιστεύω, όπως όταν ήμουν μικρή, ότι η άκρη του διαστήματος είναι ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο, στο οποίο σίγουρα αισθάνεσαι émerveillé. Όπως όταν στο χαμόγελο και την αγκαλιά των πιτσιρικιών στην κατασκήνωση μπορούν να χωρέσουν ένα εκατομμύριο ευτυχισμένες στιγμές.

Emerveillée.

Όπως όταν περιμένω ν’ αρχίσει μια συναυλία. Περισσότερο όταν τελειώνει η συναυλία. Και κοιτάζω δίπλα μου τους φίλους μου και ξέρω ότι τα μάτια μου λάμπουν, γιατί το βλέπω στα δικά τους.

Emerveillée.

Όπως όταν ξυπνάω το πρωί – ίσια, γιατί όταν ξυπνάω στραβά ας μην το συζητήσουμε καλύτερα – ανοίγω τις κουρτίνες, κοιτάζω κόντρα στον ήλιο, μισοκλείνω τα μάτια και μουρμουρίζω τον αγαπημένο στίχο “Sun is on my face, a beautiful day without you…”...

Γεμάτη από όλες αυτές τις εικόνες, τους ήχους και τα συναισθήματα που μου έφερε στο νου η παράσταση – με διαφορά φάσης βέβαια, πάντα μου παίρνει χρόνο να εμπεδώσω και να αφομοιώσω – πέφτω για ύπνο. Emerveillée.

Καληνύχτες...

dancing gal

ps: émerveillé(e): γεμάτος(η) θαυμασμό, έκπληκτος(η), κατάπληκτος(η)

Τρίτη 22 Απριλίου 2008

To dance is to be out of yourself. Larger, more beautiful, more powerful.*

Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια τώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει. Βλακείες, ως επί το πλείστον. Κάρτες σε φίλους, αφιερώσεις, ατελείωτα mail με το Μ. Κάποια στιγμή άρχισα να γράφω και για μένα. Κάθε φορά που το κουβάρι των ατέλειωτων συνειρμών δε χωρούσε πια στο κεφαλάκι μου, έγραφα. Προσπαθούσα να βάλω σε μια σειρά όλα όσα τριγυρνούσαν μέσα μου. Αισθανόμουν σα να άδειαζα. Κάποιες από αυτές τις απίστευτες ασυναρτησίες έχουν χαθεί (@#$% τα backup μου μέσα). Οι πιο πρόσφατες σώζονται στο laptopάκι μου (και στον εξωτερικό σκληρό, και στο φλασάκι μου, και όπου αλλού μπορούσα). Μερικές, τότε που τις έγραφα, αναρωτιόμουν στο πίσω μέρος του μυαλού μου πώς θα ήταν αν τις μοιραζόμουν. The time has come λοιπόν...


Αυτές τις μέρες, που όλα γύρω μου θυμίζουν χορό, το “So you think you can dance”, τα blogs στην AthensVoice και φυσικά η δική μου μέσα ζωή, θέλω να ξαναγράψω γι’ αυτήν. Να δοκιμάσω να απαντήσω σε όλες αυτές τις ερωτήσεις που ακούω να απαντιούνται γύρω μου.

Γιατί χορεύω?

Γιατί μόνο έτσι αποκτάει νόημα η ζωή μου. Γιατί για μένα όλα είναι χορός. Όλοι οι ήχοι χορεύονται, όλα γύρω μου έχουν ρυθμό. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου διαφορετικά. Γιατί αλλιώς θα είμαι δυστυχισμένη. Γιατί χρωστάω στον εαυτό μου ένα κομμάτι της στερημένης του ευτυχίας. Γιατί έτσι μόνο αισθάνομαι ολόκληρη. Διαφορετικά είμαι μισή. Χορεύω για την πρόκληση, χορεύω για να διασκεδάσω, χορεύω για να πάω τη ζωή μου ένα βήμα πιο πέρα, χορεύω για να ξεπεράσω τα όριά μου, χορεύω για να καταργήσω τα όριά μου. Χορεύω γιατί τότε αισθάνομαι κάτι έξω από τον κόσμο αυτό και ψάχνω να βρω ένα τρόπο να το δείξω και στους άλλους. Κι ο μόνος τρόπος είναι να το χορέψω. Για να δουν όλοι ότι είμαι έξω από τον κόσμο αυτό.

Τι είναι για μένα ο χορός?

Πρόκληση, τεχνική, εξάσκηση, πόνος, χαμόγελα, ώρες ατελείωτες μόνη μου να σκέφτομαι ασκήσεις και κινήσεις, ώρες ατελείωτες στην αίθουσα. Είναι ανάσα, είναι ζωή, είναι πρόκληση ξανά, είναι ταξίδι, είναι διέξοδος, είναι λύση, είναι όνειρο. Είναι κάτι πέρα από μένα, πάνω από μένα, κι όμως τόσο δικό μου, τόσο οικείο. Πληγιασμένα δάχτυλα, πονεμένος γοφός, μελανιασμένοι ώμοι, πιασμένοι τετρακέφαλοι, αδύναμοι προσαγωγοί. Είναι γέλιο. Είναι η ικανοποίηση όταν για πρώτη φορά στρίψεις πάνω στις pointes. Είναι εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά, όταν είσαι πάνω στη σκηνή, πριν αρχίσει η μουσική. Είναι το αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλα, όταν η μουσική τελειώσει κι αρχίσει το χειροκρότημα. Είναι ο φόβος του λάθος βήματος, η απογοήτευση της αποτυχίας, τα σκληρά λόγια του δασκάλου, το σπάνιο χαμόγελο επιδοκιμασίας, η χαρά μιας καινούριας κίνησης. Είναι πάνω και πρώτα απ’ όλα πάθος. Το ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, αυτό κάνει το χορό αυτό που είναι για μένα.

Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μη χορεύει. Και ξέρω ότι αυτό αποτελεί τρομερή αδικία για την έξω ζωή, αλλά αυτό δεν είναι θέμα αυτού του κειμένου. Γιατί η έξω ζωή μπορεί να είναι πιο ρεαλιστική, είναι όμως μισή. Γι’ αυτό θα πρέπει να προσπαθώ πάντα να τα συμβιβάσω. Την έξω ζωή, που θα με βοηθάει να πατάω γερά στη γη και τη μέσα ζωή, που θα με στέλνει πετώντας ένα βήμα παραπέρα...

dancing gal
(200307)

*Agnes De Mille

Και τώρα τι κατάλαβες???

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια μεγάλη πόλη η πριγκήπισσα με το μπιζέλι. Η πριγκήπισσα περνούσε τον καιρό της χορεύοντας και γελώντας, καταναλώνοντας εικόνες, ήχους και λέξεις και κοιμόταν στα 20 στρώματα και στα 20 πουπουλένια παπλώματά της.
Τα χρόνια περνούσαν, η πριγκήπισσα μεγάλωνε, το μπιζέλι παρέμενε μικρό.
Και μια μέρα η πριγκήπισσα αποφάσισε να πάρει το μπιζέλι της και όσα στρώματα και παπλώματα μπορούσε και να πάει να ζήσει σε μια άλλη χώρα. Για να συνεχίσει να χορεύει, να γελάει και να καταναλώνει νέες εικόνες, φρέσκους ήχους και καινούριες λέξεις.
Και ξαφνικά μια νύχτα αποφάσισε όλα αυτά - ή έστω σχεδόν όλα - να τα μοιραστεί. Και κάπως έτσι βρέθηκε εδώ...

dancing gal

ps: Τριγυρνάω καιρό εδώ γύρω, διαβάζοντας posts από 'δω κι από 'κει. Με το πρώτο post αυτού του blog χάνω ένα (σχεδόν) στοίχημα, αφού έλεγα σε ένα φίλο και επέμενα, ότι δεν μπορώ να το κάνω (ναι, σε σένα πάει ο τίτλος του post!! :p). Κάτι όμως με τραβάει να το επιχειρήσω, κι άμα δε μάθω που θα με οδηγήσει όλο αυτό, μάλλον θα σκάσω... So, all aboard and off we go...