Χαμογελάω σαν τη χαζή. Κοιτάζω τις τελευταίες γραμμές από το προηγούμενο post και μου φαίνεται μέρες μακριά. Όχι, δεν είμαι κυκλοθυμική. Απλά να, μηδένισα μία ακόμα αντίστροφη μέτρηση. Την πρώτη μου για φέτος στο Παρίσι. Και ήταν αρκετή για να θυμηθώ περίπου 4628 λόγους για να μένω εδώ και για να χαμογελάω...
Ναι, αυτό που φαντάζεστε όσοι «διαβάσατε» σωστά τον τίτλο... Coldplay, στο P.O.P. Bercy.
Support έπαιξε ο Albert Hammond Jr, που είναι μέλος των Strokes. Ωραία, χαρούμενα τραγουδάκια για ν’ ανέβουμε, αλλά το μυαλό όλων μας ήταν σ’ αυτό που θα ακολουθούσε...
Διάλειμμα, μουσική από τα μεγάφωνα και κλασσικές συζητήσεις στο διάλειμμα μιας συναυλίας. Ποια κομμάτια θα πουν, ποια θέλουμε να πουν, παλιές συναυλίες, συναυλίες που χάσαμε, συναυλίες που θα θυμόμαστε για πάντα, συναυλίες που θα μας μείνουν αξέχαστες για τις μη-μουσικές στιγμές τους... Κι ενώ τα λεπτά που περνάνε μας φαίνονται αιώνες, ξαφνικά ακούγεται από τα μεγάφωνα η «Λίμνη των Κύκνων». Ναι η γνωστή, του Τσαϊκόφκσι. Χαμογελάω, σκέφτομαι ότι οι Coldplay είναι απλά θεοί, και ξεσπάω σε χειροκροτήματα μόλις χαμηλώνουν τα φώτα. Χαμογελάω και τώρα, που τα τραγούδια παίζουν ακόμα στο κεφάλι μου...
Life in Technicolor για την αρχή, με background το διάσημο πίνακα του Delacroix που είναι και εξώφυλλο του δίσκου.
Violent Hill – ο Chris Martin φοράει ένα μπλε σακάκι style Napoléon και είναι σα βγαλμένος από τις σελίδες της Γαλλικής Επανάστασης.
Clocks, In my place, Speed of sound και πάνω από τα κεφάλια μας περνάνε πολύχρωμες δέσμες φωτός που φτάνουν μέχρι την άλλη άκρη του γηπέδου και πάνε δεξιά – αριστερά, κι εγώ σε μια μοναδική επίδειξη των παρανοϊκών μου συνειρμών, θυμάμαι αυτήν τη σκηνή και σκέφτομαι τον εαυτό μου να αιωρείται ανάμεσα στις κινούμενες δέσμες φωτός. Δεμπαωκαλά.
“Those who are dead, are not dead, they’re just living in my head…” 42 . Υπέροχη, συγκλονιστική ερμηνεία του Chris Martin και ένας παραληρηματικός χορός.
“When you’re trying your best but you don’t succeed…” Fix you . Δεν είμαι πια εκεί. Έχω πεταχτεί μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, για να το ξαναχαρίσω στο Μ. όπως τότε. Θυμάσαι?...
Στο The Hardest Part, ξεκινάνε σκασμένοι στα γέλια, αφού ξεκινήσανε 4 φορές, αλλά δεν πειράζει.
Viva la Vida και Lost, κι εκεί που το κοινό παραληρεί (σημ: το «Οοοοοοοοο» του Viva la Vida συνεχίσαμε να το φωνάζουμε καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας ζητώντας κι άλλο και μετά στο μετρό και πιθανότατα και όταν έφτασε ο καθένας σπίτι του, εγώ πάντως το σιγομουρμουρίζω), ξαφνικά κατεβαίνουν από τη σκηνή και ανεβαίνουν προς τις κερκίδες και τρέχουν γύρω γύρω. Μέχρι που φτάνουν σε μία από τις εξόδους, παίρνουν μικρόφωνα και κιθάρες και μας χαρίζουν μια από τις ωραιότερες συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει ποτέ. The Scientist*, εκεί, ανάμεσα στον κόσμο... Δεν... Δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτό...
Και μετά ξαναγύρισαν στη σκηνή για να μας πούνε το Reign of Love και μετά το Lovers in Japan, ενώ στο βάθος της σκηνής έπαιζε ένα τέλειο video (με σκηνές από την Ιαπωνία, lovers, runners, soldiers και άλλα σχετικά με τα λόγια του τραγουδιού) και στα κεφάλια μας έπεφτε βροχή από πολύχρωμες πεταλούδες. Ναι, εννοείται ότι μάζεψα! Ναι, όλα τα χρώματα! xD
Μετά είπαν το τελευταίο τους τραγούδι, μας καληνύχτισαν και έφυγαν. Στα ψέματα. Γιατί γύρισαν για να μας χαρίσουν μερικές ακόμα στιγμές. Φώτα ανοιχτά, κίτρινοι καπνοί και Yellow. Κι εγώ σκεφτόμουν έναν άλλο στίχο ενός άλλου αγαπημένου συγκροτήματος που λέει “Even the stars look brighter tonight, nothing’s impossible” και τα αστέρια που λάμπουν . Στ’ αλήθεια.
dancing gal
ps: Εντάξει, ομολογώ. Όλα τα παραπάνω τα έγραψα για να κρύψω την πεζή μου φύση... Τι να κάνω, δεν αντέχω, θα το πω. Θέλω τον Chris Martin. Δηλαδή τον αγαπώ. Και θα δεχτώ να πει τα παιδιά μας όπως θέλει, Μήλα, Αχλάδια, Πορτοκάλια, Φράουλες και Blueberries και... εχμ, ναι, παρασύρθηκα. Αυτό το υστερόγραφο θα αυτοκαταστραφεί σε 5’’.
*Το τραγούδι αυτό το άκουσα πρώτη φορά στην τελευταία σκηνή της ταινίας “Wicker Park” και το αγάπησα έτσι απλά. Ίσως γιατί η σκηνή είναι μία από αυτές που λέγαμε στα αεροδρόμια...
** Σε πλήρη αντιδιαστολή με το προηγούμενο post. Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, όταν πέφτεις φτάνεις πάντα κάπου κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Άσε που μετά, μόνο προς τα πάνω έχει να πας. Κι εγώ προς τα πάνω, μόνο αστέρια βλέπω ;)
