Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2008

Look at the stars, look how they shine for you...**

Χαμογελάω σαν τη χαζή. Κοιτάζω τις τελευταίες γραμμές από το προηγούμενο post και μου φαίνεται μέρες μακριά. Όχι, δεν είμαι κυκλοθυμική. Απλά να, μηδένισα μία ακόμα αντίστροφη μέτρηση. Την πρώτη μου για φέτος στο Παρίσι. Και ήταν αρκετή για να θυμηθώ περίπου 4628 λόγους για να μένω εδώ και για να χαμογελάω...

Ναι, αυτό που φαντάζεστε όσοι «διαβάσατε» σωστά τον τίτλο... Coldplay, στο P.O.P. Bercy.

Support έπαιξε ο Albert Hammond Jr, που είναι μέλος των Strokes. Ωραία, χαρούμενα τραγουδάκια για ν’ ανέβουμε, αλλά το μυαλό όλων μας ήταν σ’ αυτό που θα ακολουθούσε...

Διάλειμμα, μουσική από τα μεγάφωνα και κλασσικές συζητήσεις στο διάλειμμα μιας συναυλίας. Ποια κομμάτια θα πουν, ποια θέλουμε να πουν, παλιές συναυλίες, συναυλίες που χάσαμε, συναυλίες που θα θυμόμαστε για πάντα, συναυλίες που θα μας μείνουν αξέχαστες για τις μη-μουσικές στιγμές τους... Κι ενώ τα λεπτά που περνάνε μας φαίνονται αιώνες, ξαφνικά ακούγεται από τα μεγάφωνα η «Λίμνη των Κύκνων». Ναι η γνωστή, του Τσαϊκόφκσι. Χαμογελάω, σκέφτομαι ότι οι Coldplay είναι απλά θεοί, και ξεσπάω σε χειροκροτήματα μόλις χαμηλώνουν τα φώτα. Χαμογελάω και τώρα, που τα τραγούδια παίζουν ακόμα στο κεφάλι μου...

Life in Technicolor για την αρχή, με background το διάσημο πίνακα του Delacroix που είναι και εξώφυλλο του δίσκου.

Violent Hill – ο Chris Martin φοράει ένα μπλε σακάκι style Napoléon και είναι σα βγαλμένος από τις σελίδες της Γαλλικής Επανάστασης.

Clocks, In my place, Speed of sound και πάνω από τα κεφάλια μας περνάνε πολύχρωμες δέσμες φωτός που φτάνουν μέχρι την άλλη άκρη του γηπέδου και πάνε δεξιά – αριστερά, κι εγώ σε μια μοναδική επίδειξη των παρανοϊκών μου συνειρμών, θυμάμαι αυτήν τη σκηνή και σκέφτομαι τον εαυτό μου να αιωρείται ανάμεσα στις κινούμενες δέσμες φωτός. Δεμπαωκαλά.

“Those who are dead, are not dead, they’re just living in my head…” 42 . Υπέροχη, συγκλονιστική ερμηνεία του Chris Martin και ένας παραληρηματικός χορός.

“When you’re trying your best but you don’t succeed…” Fix you . Δεν είμαι πια εκεί. Έχω πεταχτεί μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, για να το ξαναχαρίσω στο Μ. όπως τότε. Θυμάσαι?...

Στο The Hardest Part, ξεκινάνε σκασμένοι στα γέλια, αφού ξεκινήσανε 4 φορές, αλλά δεν πειράζει.

Viva la Vida και Lost, κι εκεί που το κοινό παραληρεί (σημ: το «Οοοοοοοοο» του Viva la Vida συνεχίσαμε να το φωνάζουμε καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας ζητώντας κι άλλο και μετά στο μετρό και πιθανότατα και όταν έφτασε ο καθένας σπίτι του, εγώ πάντως το σιγομουρμουρίζω), ξαφνικά κατεβαίνουν από τη σκηνή και ανεβαίνουν προς τις κερκίδες και τρέχουν γύρω γύρω. Μέχρι που φτάνουν σε μία από τις εξόδους, παίρνουν μικρόφωνα και κιθάρες και μας χαρίζουν μια από τις ωραιότερες συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει ποτέ. The Scientist*, εκεί, ανάμεσα στον κόσμο... Δεν... Δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτό...

Και μετά ξαναγύρισαν στη σκηνή για να μας πούνε το Reign of Love και μετά το Lovers in Japan, ενώ στο βάθος της σκηνής έπαιζε ένα τέλειο video (με σκηνές από την Ιαπωνία, lovers, runners, soldiers και άλλα σχετικά με τα λόγια του τραγουδιού) και στα κεφάλια μας έπεφτε βροχή από πολύχρωμες πεταλούδες. Ναι, εννοείται ότι μάζεψα! Ναι, όλα τα χρώματα! xD

Μετά είπαν το τελευταίο τους τραγούδι, μας καληνύχτισαν και έφυγαν. Στα ψέματα. Γιατί γύρισαν για να μας χαρίσουν μερικές ακόμα στιγμές. Φώτα ανοιχτά, κίτρινοι καπνοί και Yellow. Κι εγώ σκεφτόμουν έναν άλλο στίχο ενός άλλου αγαπημένου συγκροτήματος που λέει “Even the stars look brighter tonight, nothing’s impossible” και τα αστέρια που λάμπουν . Στ’ αλήθεια.

dancing gal

ps: Εντάξει, ομολογώ. Όλα τα παραπάνω τα έγραψα για να κρύψω την πεζή μου φύση... Τι να κάνω, δεν αντέχω, θα το πω. Θέλω τον Chris Martin. Δηλαδή τον αγαπώ. Και θα δεχτώ να πει τα παιδιά μας όπως θέλει, Μήλα, Αχλάδια, Πορτοκάλια, Φράουλες και Blueberries και... εχμ, ναι, παρασύρθηκα. Αυτό το υστερόγραφο θα αυτοκαταστραφεί σε 5’’.

*Το τραγούδι αυτό το άκουσα πρώτη φορά στην τελευταία σκηνή της ταινίας “Wicker Park” και το αγάπησα έτσι απλά. Ίσως γιατί η σκηνή είναι μία από αυτές που λέγαμε στα αεροδρόμια...

** Σε πλήρη αντιδιαστολή με το προηγούμενο post. Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, όταν πέφτεις φτάνεις πάντα κάπου κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Άσε που μετά, μόνο προς τα πάνω έχει να πας. Κι εγώ προς τα πάνω, μόνο αστέρια βλέπω ;)

Coldplay - Yellow

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

... and fade out again...*

«... γιατί είναι και κάτι πληγές που δεν γιατρεύονται όσο και να κουβεντιάζει κανείς για δαύτες. Αντίθετα, κακοφορμίζουνε και ματώνουνε πιότερο όταν τις ντύνεις με τα λόγια.»1

(Είναι κάτι πληγές που δεν τις ξεχνάς ποτέ. Που αρκεί μια μυρωδιά ή ένα τραγούδι για ν’ αρχίσουν ξανά να πονάνε. Ακριβώς όπως την πρώτη φορά.

Είναι κάτι πληγές που ξανανοίγουν τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθείς. Και πλημμυρίζει το μυαλό σου από εικόνες κι οι αισθήσεις σου από θύμησες. Και δε σε παίρνει ο ύπνος, παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες, όταν, αποκαμωμένος πια, δεν έχεις κουράγιο να συνεχίσεις να σκέφτεσαι, δεν έχεις δύναμη να συνεχίσεις να αισθάνεσαι.

Είναι κάτι πληγές που σαν τερμίτες σου σιγοτρώνε την ψυχή. Σα να θέλουν να στα πάρουν όλα. Κι εσύ φοβάσαι και γαντζώνεσαι απελπισμένα από στιγμές, χαμόγελα, αγκαλιές, αγγίγματα και κλεμμένες ανάσες μήπως και μπορέσεις να κρατήσεις κάτι και για σένα.

Είναι κάτι πληγές που νομίζεις ότι έχουν κλείσει, κι αισθάνεσαι ήρεμος και ασφαλής. Και τη στιγμή ακριβώς που τολμάς να σταματήσεις να τις σκέφτεσαι, τότε ακριβώς ξανανοίγουν. Κι ο πόνος σου σκίζει τα σωθικά περισσότερο από ποτέ...

Γι’αυτό κάνεις σα να μην υπάρχουν. Το ξέρεις ότι είναι εκεί, το αισθάνεσαι και απλά τις αγνοείς. Τις βάζεις σε παρένθεση και υψώνεις γύρω σου έναν τοίχο. Να μη βλέπεις, να μη νιώθεις, να μη θυμάσαι...

Θα κάνω σα να μην υπήρξες ποτέ... Κι όταν δε θα μπορώ άλλο θα σε θυμάμαι... Και μετά θα κοιτάζω τον τοίχο δίπλα μου, εκείνον με τις φωτογραφίες, δε θα σε βλέπω και θα θυμάμαι ότι δεν υπήρξες ποτέ...)

dancing gal

1Η φράση - τόξο - που - βρίσκει - το - στόχο - του - και - χτυπάει - εκεί- που - πονάει ανήκει στον Subcomandante Marcos και είναι από το βιβλίο «Ανήσυχοι νεκροί (Κι ό,τι λείπει, λείπει)» που έγραψε à quatre mains με τον Paco Ignacio Taibo II.

*Soundtrack για όταν ξανανοίγουν οι πληγές... Για να ξεθωριάζω και να μαθαίνω να immerse my soul in love ξανά από την αρχή...

Radiohead – Street Spirit (Fade out)

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

...Where you keep your Rolling Stones records...*

ή αλλιώς "Athens - Paris and the days in between"

lundi 1er septembre 2008

Η πλαγιαστή μου ημερομηνία γραμμένη ξανά στα γαλλικά. Γύρισα. Στην προσωρινή μου αφετηρία. Και ήταν η πιο περίεργη από όλες τις φορές... Καλά καλά δεν είχα προλάβει να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι από τις 23 Αυγούστου, μετά από 24 μέρες ήλιο, θάλασσα, χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές, ήμουν στην Αθήνα.

Φλασάκι

Μ’ αρέσει να επιστρέφω στην Αθήνα. Μ’ αρέσει να είναι το σημείο αναφοράς μου. Διακοπές, διακοπές part II (μην ξεγελιέστε, το part II είναι πάντα το ίδιο), χωριό, Kay’s town και τώρα Παρίσι. Αφετηρίες. Κι η Αθήνα πάντα το τέρμα. Το είχα πει κάποτε στο Μ., σε απάντηση στο mail που μου αποκάλυπτε τις πρώτες σκέψεις του για τον ιδιότυπο αυτό γύρο του κόσμου σε μια ζωή – τη δική του ζωή. Του είχα πει ότι, σε αντίθεση με εκείνον που έχει ανάγκη να φεύγει για να φεύγει, εγώ έχω πάντα ανάγκη να φεύγω για να γυρίζω. Κι αυτή η επιστροφή στο μυαλό μου έχει πάντα την εικόνα της Αθήνας. Ακόμα κι αν χρονικά είναι μετατοπισμένη στον αόριστο χρόνο.

Τέλος φλασακίου

Πώς να χωνέψω ότι ξαφνικά βρίσκομαι ξανά στο Παρίσι??? Την πρώτη μέρα που έφτασα περπατούσα στο διάδρομο του σπιτιού και σκεφτόμουν ότι είναι σα να μην πέρασε μια μέρα από τότε που «έσκαβα» αυτόν τον ίδιο διάδρομο, περπατώντας πάνω κάτω, ετοιμάζοντας την παρουσίασή μου. Κι ακριβώς το λεπτό που το σκέφτηκα αυτό, το μυαλό μου βομβαρδίστηκε από όλες τις καλοκαιρινές στιγμές που έλεγα πριν... Crash! Boom! Bang! Όχι σαν τραγούδι των Roxette , σα βομβαρδισμός λέμε! Crash! Η Kay κι εγώ στην παραλία, να χτυπάμε 8ωρο φορώντας μαγιώ και γυαλιά ηλίου, ανάμεσα σε αντιηλιακά, iPod, βιβλία με άμμο στις σελίδες τους και ατελείωτες ανούσιες-ή-και-ουσιώδεις συζητήσεις. Boom! Άδεια, καλοκαιρινή Αθήνα, εκεί, προς τα τέλη Ιουλίου, κι εγώ χαμένη σε χαμόγελα και αγκαλιές. Bang! Sis C. και sis A. Και τότε, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει περάσει μία, αλλά πολλές μέρες, σταύρωσα τα χέρια μου και έσφιξα τα δόντια... Θυμίστε μου, τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ πέρα???...

Ξαναγυρίζω. Αυτό κάνω. Στην πόλη που με κέρδισε τόσο ώστε να αποφασίσω να μείνω κι άλλο. Δεν ξέρω πόσο. Δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο. Δεν ξέρω τίποτα. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπαθώ να τα βγάλω πέρα έτσι. Αλλά είμαι χαρούμενη. Γιατί έχω μια δουλειά που μου αρέσει πολύ και όσο κι αν είναι δύσκολη ακόμα η προσαρμογή ξέρω ότι θέλω να μείνω εδώ γι’ αυτήν τη χρονιά. Για την επόμενη δεν ξέρω και δε θα με απασχολήσει ακόμα. Είναι η καινούρια μου υπέροχη τακτική, να με απασχολούν τα προβλήματα όταν έρθει η ώρα τους, όχι νωρίτερα.

Ανυπομονώ να βρω καινούριες αντίστροφες μετρήσεις και να τις μηδενίσω. Ανυπομονώ να κάνω βόλτα και να ξαπλώσω στα αγαπημένα μου πάρκα. Να δω τον Πύργο και να τσιρίξω ξανά όπως την πρώτη φορά, σαν άλλη Carrie Bradshaw (εκεί, γύρω στο 1:08 του video). Ανυπομονώ να χαθώ στα στενά του Marais σα να μην τα ξέρω. Να περπατήσω ξανά ξυπόλυτη δίπλα στο ποτάμι, με τα 12ποντα στο χέρι. Να γεμίσω εικόνες, ήχους και λέξεις που θα με αφήσουν émerveillée. Ανυπομονώ να θυμηθώ γιατί αποφάσισα να γυρίσω.

Καλή Χρονιά!!! (Πυροτεχνήματα, αγκαλιές, φιλιά και τέτοια!!!)

dancing gal

ps: Μην τα ξαναλέμε! Οι χρονιές μου εμένα αρχίζουν με τα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία!! xD

*Peter Sarstedt – Where do you go to my lovely

Σάββατο 30 Αυγούστου 2008

Κομματάκια ευτυχίας...*

... I’ve still got sand in my shoes… Και στο κεφάλι μου στιγμές. Και μπροστά στα μάτια μου φωτογραφίες...

Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω, ξαναγράφω, ξαναματασβήνω. Αλλά δεν το έχω, καθόλου. Τελικά υπάρχουν μερικές στιγμές – που εν προκειμένω μας κάνουν ένα καλοκαίρι – που δε μπορούν να χωρέσουν σε λίγες λέξεις. Γι’ αυτο δε θα προσπαθήσω καν. Θα τις κρατήσω για μένα, και αυτές. I’ll treasure them, αυτή είναι η σωστή έκφραση...

Καλό υπόλοιπο! (Ποτέ δε λέω «Καλό χειμώνα», μισώ αυτήν την ευχή, γιατί την είχα πάντα συνδυασμένη με το σχολείο και γιατί εμένα το καλοκαίρι μου τελειώνει όταν σταματήσω να φοράω κοντομάνικα, δηλαδή γύρω στα μέσα Οκτωβρίου!!)

dancing gal

ps: Κι επειδή πάντα όταν δε βρίσκω τα λόγια να πω κάτι, όπως λέει και η αγαπητή maskou, κάποιος το έχει πει πριν από μένα καλύτερα, ακολουθούν οι στιγμές του φετινού καλοκαιριού σε τραγούδια!!

Locomondo – Γελάς πιο δυνατά (γιατί είναι τόσο γλυκό και χαρούμενο!)

Smash Mouth – Why can’t we be friends (they who know, know…)

Sakis – Και σε θέλω (ξέρω, σας τρομάζω, αλλά καλοκαίρι είναι αυτό, what to do…)

Έλενα Παπαρίζου – Πόρτα για τον ουρανό (βλ. Sakis)

Queen – One vision (…)

Muse – Space dementia (…)

Στάθης Δρογώσης – Θα περάσουν οι μέρες (…)

PJ Harvey – A place called home (…)

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Σε μιαν ανάσα (… ούτε σχόλιο δεν κατάφερα να γράψω σ’ αυτά…)

Dido – Sand in my shoes (γιατί είναι η αλήθεια!!)

* Στην αρχή με το "κομματάκια" εννοούσα τις στιγμές μου. Τώρα που το σκέφτομαι μπορώ να εννοήσω και τα τραγούδια! :)

Τετάρτη 30 Ιουλίου 2008

...as we reach for the sky...*

Πάλι ανάμεσα σε βαλίτσες, αυτή τη φορά για το δεύτερο part των διακοπών μου, σκέφτομαι πολλά που θα μπορούσα να γράψω. Σκέψεις που σχηματίζονταν στο κεφάλι μου όλες εκείνες τις ώρες που έκανα ταβανοθεραπεία στις διακοπές. Με δωμάτιο την παραλία και ταβάνι τον ουρανό. Αλλά δε θέλω. Είναι από αυτά που θα τα κρατήσω για μένα και θ’ ανεβάσω μόνο μια φωτογραφία. Με πολλή άμμο, απ’ αυτή που βρίσκεται ήδη στις σελίδες κάμποσων βιβλίων...

dancing gal


ps: Plutôt la vie

Έκανα βόλτα στην παραλία και θέλησα να γράψω στην άμμο, όπως έκανα όταν ήμουν μικρή. Τότε έγραφα το όνομα μου ή το όνομα της αγαπημένης μου ομάδας ή “Ε+Σ=B.F.F.E.” μαζί με την Kay. Αυτή τη φορά έγραψα εκείνη τη φράση που τριγυρνάει ακόμα στο μυαλό μου.

Αλμυρά φιλιά και καλοκαιρινές καλημέρες, θα τα πούμε όταν τα πούμε!

*Beirut – A Sunday smile

Γιατί αυτό άκουγα στο repeat στην βόλτα στην παραλία :)

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008

Σπίτι.

Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, το μυαλό μου πλημμύρισε από στιγμές και εικόνες. Στιγμές και εικόνες που μου είχαν λείψει τόσο πολύ...

Η θάλασσα. Βαθύ, θαλασσινό μπλε. Εκείνη απέραντη κι εγώ αχόρταγη να την κοιτάζω.

Τα κοριτσάκια μου. Το χαμόγελο της sis C. και τα γελαστά μάτια της sis A. Και οι 3 μας σε μια αγκαλιά που χωράει όλο τον κόσμο αλλά εκείνη τη στιγμή χωρούσε μόνο εμάς.

Η Κ. (προφέρεται Kay) και η C. Τι να πρωτοπώ. Όταν έχεις να δεις τις καλύτερές σου φίλες σχεδόν 4 μήνες και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα – βόλτες, ατάκες, ψώνια, γέλια – αισθάνεσαι απλά τυχερή.

Τα απλωμένα χεράκια του γιου της ξαδέρφης μου (ετών 1,5) για να τον πάρω αγκαλιά. Και το γέλιο του κάθε φορά που κρυβόμουν πίσω από το μαξιλάρι και με έβρισκε.

Έξω, με την C. τον Μ. (όχι τον Αργεντίνο, τον άλλο) και τον Α. Τους κοίταζα και μου φαινόταν σαν ψέματα. Το γέλιο του Μ., τα βλέμματα της C. που έπιανα μόνο εγώ και ήξερα τι ακριβώς ήθελε να πει, ο Α. να καπνίζει και να φυσάει τον καπνό προς τα πάνω, μ’ αυτό το χαρακτηριστικό τρόπο που τόσο μου είχε λείψει. Σαν ψέματα. Τους άγγιζα για να σιγουρευτώ ότι ήταν εκεί. Και χαμογελούσα ευτυχισμένη.

Malibu anana, malibu anana, malibu anana!!! Ξέρω, γίνομαι κάπως υπερβολική, αλλά είναι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό ποτό – ξέρω, κοριτσίστικες αηδίες, αλλά oh well, that’s just me – και μου είχε λείψει. Μη ρωτήσετε γιατί δεν το έπινα στο Παρίσι, δεν ξέρω, μάλλον γιατί εκεί δεν είναι καλοκαίρι.

Το αχνό φως όταν γύρισα το κλειδί στην εξώπορτα. Ξημέρωνε. Πόσο καιρό πριν αναπολούσα αυτή τη στιγμή?? Χαμογέλασα. Ανέβηκα πάνω και βυθίστηκα σε λήθαργο. Ούτε όνειρα δεν είδα. Τέλεια.

dancing gal

ps: φυσικά τώρα τρέχω σαν τρελή να προλάβω όλα αυτά που πρέπει να προλάβω – να βρω μαγιώ, να αγοράσω κάτι βιβλία για την παραλία γιατί αλλιώς θα είμαι αδιάβαστη και δε θα εξιλεώνομαι με τίποτα, να δω κι άλλους φίλους και διάφορα άλλα - αλλά τι να κάνεις! Κρατάω τις καλημέρες για μένα που μόλις ξύπνησα και στέλνω καλησπέρες σε σας!!! :)

Τρίτη 15 Ιουλίου 2008

Hey, kids, rock 'n' roll, nobody tells you where to go...*

Στο πάτωμα ορθάνοιχτες δύο βαλίτσες, μία που μόλις έφερα και μία για την Ελλάδα. Στο κεφάλι μου ορθάνοιχτες οι σκέψεις για τις 5 μέρες που πέρασαν, που αδυνατώ να τις βάλω σε μια σειρά για να τις γράψω. Καταπιέζω την οργανωτική μου φύση και θα γράψω ό,τι μου έρχεται στο κεφάλι, ελπίζοντας ότι θα βγάλω νόημα. Κι εγώ κι εσείς μαζί.... :)

Πέμπτη βράδυ, τραίνο για Λονδίνο. Τελικά δε φοβήθηκα και τόσο όση ώρα ήμαστε στην υποθαλάσσια σήραγγα, ουφ...

Παρασκευή πρωί, λονδρέζικο, ψυχρό φως.

Τραίνο ξανά, και μετά πλοίο. Δουβλίνο, ή αλλιώς Átha Cliath. Πολύ όμορφη πόλη, ωραίοι, ανοιχτοί, χαρούμενοι άνθρωποι. Με εκπληκτικές αντοχές στο αλκοόλ και εντυπωσιακές επιδόσεις στη διασκέδαση. Θυμίζουν εμάς νομίζω. Κάπως, τελοσπάντων. Ή μόνο στο δικό μου κεφάλι?? Δεν ξέρω. Α ναι. Και άντρες που σε κοιτάνε ευθεία μες στα μάτια. Simply amazing, irish eyes are smiling…

Oxegen ’08. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικής στην Ιρλανδία. 3 stages δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσοι καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμου. Σήμα κατατεθέν, οι γαλότσες και τα αδιάβροχα. Σε όλα τα πιθανά και απίθανα σχέδια που μπορείτε να φανταστείτε. Φτάσαμε στις 14h00 και άρα είχαμε μπροστά μας ατελείωτες ώρες μουσικής. :)))))

Scouting for girls για αρχή, που είναι πολύ party και τραγουδάνε κι άλλα ωραία τραγουδάκια εκτός από αυτό που λέει ότι ο βασιλιάς ζει . Μετά βόλτα και στα άλλα stages, χαζέψαμε τους Powderfinger, και τους – κάπως τρομακτικούς, I have to confess – Mindless Self Indulgence, και γίναμε μούσκεμα από τη βροχή. Αλλά τίποτα δε μπορούσε να μας χαλάσει τη διάθεση. Γυρίσαμε γρήγορα στο Main Stage από το οποίο δε θα έφευγα χωρίς να ικανοποιήσω το μεγαλύτερο, ίσως, συναυλιακό μου απωθημένο. Είχα μέλλον όμως ακόμα. Counting Crows, που μπορεί να μην είπαν το αγαπημένο μου Colorblind , αλλά είπαν άλλα, και γενικά ήταν πάρα πολύ καλοί. Για τη συνέχεια, η έκπληξη του φεστιβάλ – δεν κάνω πλάκα, το ίδιο πρωί ήταν πρωτοσέλιδο στις ιρλανδικές εφημερίδες: η Amy Winehouse, διαψεύδοντας τις κακές γλώσσες εμφανίστηκε στη σκηνή! Και τώρα θα είμαι ειλικρινής. Εντάξει, έχει πάρα πολύ ωραία φωνή. Και η μπάντα της είναι απλά όλα τα λεφτά. Ειδικά οι δύο Afro-something τύποι που κάνουν τα φωνητικά και χορεύουν. Και μου άρεσε που την είδα live. Αλλά, πραγματικά, πηγαίνω σε συναυλίες εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, και ποτέ δεν έχω δει καλλιτέχνη τοοοοοοόσο λιώμα. Αφού δεν έπεσε από τα 12πόντα, πάλι καλά να λέμε. Ακολούθησαν οι Stereophonics, που μας έκαναν να χοροπηδάμε σαν τα παλαβά πάνω κάτω και ο Β. – φίλος από το σχολείο, δηλαδή εδώ και 800 χρόνια, και συνήθης παρέα στις συναυλίες – μου έλεγε ότι δεν είναι πια για μας αυτά. Αρνούμαι να συμφωνήσω. Εγώ μια χαρά αντέχω, για ‘κείνον δεν ξέρω! :p

Tick-tock-tick-tock…. Έτσι αισθανόμουν να χτυπάνε μέσα μου τα δευτερόλεπτα επί 35 λεπτά μετά τους Stereophonics. Για ευνόητους λόγους. Κι επιτέλους, βγήκαν στη σκηνή. 9 χρόνια μετά τη συναυλία στον Αγ.Κοσμά που δεν είδα, γιατί έλειπα διακοπές με τους δικούς μου και, oh well, η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π. είπαν ότι ήμουν πολύ μικρή για να μείνω μόνη μου και μετά να κάνω 12 ώρες ταξίδι με το πλοίο για να πάω να τους βρω. Όταν άκουσα τις πρώτες νότες από το Living well is the best revenge, νόμιζα ή ότι θα βάλω τα κλάματα ή ότι θα τσιρίξω από τη χαρά μου. Προτίμησα το δεύτερο. Θυμάμαι σχεδόν με τρομακτική ακρίβεια την kicking playlist. Αλλά, κατά την προσφιλή μου συνήθεια θα γράψω μόνο τις αγαπημένες μου σκηνές.

Drive , και όλος ο κόσμος να μετράει τα tick-tock μαζί με τον Michael.

Και όσο και να τα έχω χιλιοακούσει πια, είναι εμπειρία να ακούς live το The one I love και το Losing my religion…

O Michael να χορεύει σαν robot, να χοροπηδάει, να ρίχνει κάτω το μικρόφωνο. Μαθήματα σκηνικής παρουσίας, απλά...

I’m gonna dj at the end of the world, που είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, οπότε ξελαρυγγιάστηκα με την ησυχία μου.

Κάποια στιγμή μας ρώτησε αν έχουμε όλοι κινητά και μας ζήτησε να τα κρατάμε στο χέρι. Για να τα σηκώσουμε ψηλά, με τις οθόνες αναμμένες, όταν μας το ζητήσει. Για να βλέπει, τραγουδώντας το Electrolite κάτι που να μοιάζει με την εικόνα που είχε από τους λόφους του Hollywood όταν έγραψε το τραγούδι. Κι αυτή ήταν μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή. Μαζί με την επόμενη...

Είπαν κι άλλα παλιά κι άλλα καινούρια και μετά έφυγαν και γύρισαν για να μας αφήσουν με 3 τραγούδια, ανάμεσα στα οποία αυτό . And I feel fine…

Μετά δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο, αλλά δε θέλαμε και να φύγουμε οπότε χαζολογήσαμε λίγο ακούγοντας The Verve και μετά πήγαμε στο άλλο stage που είχαν μόλις βγει οι Prodigy, για να ζήσουμε μερικές σκηνές βγαλμένες από τα 90΄s. Αλλά εγώ είχα μείνει πίσω. Στην τελευταία νότα του Man on the moon , και την καληνύχτα των R.E.M.

dancing gal

ps: Ναι, το ξέρω, τα είπα όλα με μια ανάσα, και δεν είπα όσα έπρεπε και για το Δουβλίνο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το χόρτασα. Έχω όμως ήδη υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα ξαναπάω. Αν προλάβω στην Αθήνα, μπορεί να ανεβάσω καμιά φωτογραφία. :)
*R.E.M. - Drive

Πέμπτη 10 Ιουλίου 2008

I scream...

For ice cream!!! Έφαγα το πρώτο παγωτό της χρονιάς – δηλαδή το πρώτο συσκευασμένο παγωτό, από τα άλλα τρώω όλο το χρόνο! Καθισμένη στο πάρκο, ακούγοντας μουσική*, crack και σπάει η λευκή σοκολάτα.... Μιαμ!

I scream...

για τα φρεσκοπλυμένα μου μάλλινα. Όλο το σπίτι μυρίζει μανούλα. Ναι, το ξέρω, 9 Ιουλίου είναι λίγο αργά για να μαζεύεις μάλλινα, αλλά εγώ δεν είμαι νοικοκυρά, πριγκήπισσα είμαι και μάλιστα με μπιζέλι, νόμιζα ότι το είχαμε ξεκαθαρίσει αυτό!

I scream…

για τις πενθήμερες εκδρομές. Είτε είσαι 17 είτε είσαι 24!!! 19hrs and counting!

I scream…

για τις μεγάλες καλοκαιρινές μέρες! 22h30 κι είναι ακόμα μέρα! Βέβαια, το πρωί ξημερώνει πολύ πολύ νωρίς, αλλά το δωμάτιο μου είναι δυτικό, οπότε κοιμάμαι με την ησυχία μου μέχρι ό,τι ώρα θέλω!

I scream…

για την παράσταση χορού που είδα σήμερα, η τελευταία για φέτος στο Παρίσι – σημ: είπαμε, οι χρονιές μετριούνται με καλοκαίρια, αρχίζουν στα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία. Μετράω τις παραστάσεις. Πολλές είναι, τόσες δεν είχα δει σ’ όλη μου τη ζωή μέχρι στιγμής! :D :D :D

I scream…

για τους ανθρώπους που μου έλειψαν πολύ και μετράω αντίστροφα τις μέρες για να τους δω. 6 και σήμερα!!!

I scream…

για τον ήλιο που έμπαινε το απόγευμα από το παράθυρό μου... Εμ βέβαια, αφού λύσσαξε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα 3 μέρες τώρα, αποφάσισε να κάνει guest εμφάνιση!!!

I scream...

για τη μυρωδιά του αντιηλιακού στα ρούχα και τη γεύση της αλμύρας στα χείλη!!!

I scream…

για το post αυτό που είναι όλο θαυμαστικά!!!

dancing gal

*Ωραίο και γεμάτο καλοκαιρινές εικόνες τραγουδάκι που μου έστειλε ένας φίλος. Σ’ ευχαριστώ. Ξέρεις.

The Decemberists – Summersong

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008

Just as they play your favourite song...*

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις ένα μεταπτυχιακό που μόλις τελείωσες?

α) Να βγεις έξω με τους φίλους σου να τα πιεις

β) Να κάνεις ατελείωτες βόλτες χωρίς συγκεκριμένο στόχο δίπλα στο ποτάμι

γ) Να πας σε ένα φεστιβάλ στο οποίο πρώτο όνομα είναι ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα που δεν έχεις δει ποτέ live.

Ναι, καλά καταλάβατε. Η σωστή απάντηση είναι δ) Όλα τα παραπάνω. Και φυσικά τα έκανα όλα τα παραπάνω. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα το γ). Εύκολα.

Main Square Festival 2008 λοιπόν. Στο Arras. Το Arras είναι μια μικρή πόλη 2 ώρες από το Παρίσι. Μια μικρή πόλη με ένα μεγάλο φεστιβάλ. Που την τρίτη του μέρα, δηλ σήμερα – ή χθες τελοσπάντων, έχω χάσει τις μέρες, την Κυριακή εννοώ – φιλοξενούσε τους Radiohead… - Ντάξει, και μόνο που το γράφω χαμογελάω σα χαζή... Γύρισα πριν λίγο, νυστάζω πολύ αλλά δε μπορώ να κοιμηθώ από την υπερένταση και γιατί φοβάμαι ότι θα φύγουν οι εικόνες που βλέπω μόλις κλείνω τα μάτια μου. Η σημερινή μέρα δε θέλω να τελειώσει. Τόσο απλά. :)

Φτάσαμε την ώρα που έπαιζε το δεύτερο συγκρότημα. Χάσαμε τους Vampire Weekend, αλλά τι να κάνεις... Οι The Wombats που ακολούθησαν ήταν συμπαθητικοί. Στο μεταξύ, όσο κάναμε βόλτες πάνω κάτω, πρόλαβα να παρατηρήσω ότι στο φεστιβάλ υπήρχε ειδική σκηνή για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Απλά respect, τίποτα άλλο δεν έχω να πω.

Ακολούθησαν οι The Dø που η τραγουδίστριά τους βγήκε ξυπόλητη στη σκηνή και τραγουδούσε με μια τσιριχτή φωνή που θύμιζε λίγο Björk αλλά καμία σχέση και η οποία – η φωνή – δεν ταίριαζε καθόλου με την κατά τα άλλα συμπαθητική μουσική τους.

Μετά βγήκαν οι Sigur Rós που είναι ένα συγκρότημα από την Ισλανδία, που τραγουδάει στα Ισλανδικά, με τα οποία έχω ένα θεματάκι: δεν καταλαβαίνω λέξη! – το λες και κάτι παραπάνω από θεματάκι. Παρόλ’ αυτά, οι τύποι και οι τύπισσες – συνολικά ήταν καμιά δεκαριά+ στη σκηνή – από το Βορρά, ήταν πολύ party. Ήταν ντυμένοι σαν αριστοκράτες του προηγούμενου αιώνα ή σα μέλη φιλαρμονικής οι άντρες και σαν μοντέλα 60’s οι κοπέλες, γέλαγαν, έκαναν πλάκα μεταξύ τους, δε μας μιλούσαν πολύ αλλά τραγουδούσαν, ο τραγουδιστής έσπασε το δοξάρι με το οποίο έπαιζε την κιθάρα του, γενικώς το χαίρονταν. Και το χαρήκαμε κι εμείς, κι ας μην καταλάβαμε λέξη.

Και μετά περιμέναμε μέχρι να βγουν οι Radiohead. Περιμέναμε αρκετά, αλλά άξιζε κάθε λεπτό. Ο Thom Yorke και οι υπόλοιποι βγήκαν στη σκηνή κι εγώ δεν ήθελα τίποτα άλλο.... 15 step για αρχή, You μετά – που ήταν και το μόνο που είπαν από τον πρώτο δίσκο – το There, there και μετά άλλα πολλά... Που τα ‘χω όλα σε φωτογραφίες και videakia. Στο κεφάλι.

Τον Thom Yorke να χορεύει σε παραληρηματική κατάσταση στο Sit down. Stand up και στο Dollars & Cents.

Τη φράντζα του κιθαρίστα Johnny Greenwood να μπαίνει μπροστά στα μάτια του κι εγώ να απορώ αν βλέπει.

Wolf at the door. Τηλέφωνο στον awake?, το είχα υποσχεθεί. Τσίριζε στο τηλέφωνο και ένωνε τη φωνή του με τη δική μας. Πλάκα είχε.

Το In rainbows το έπαιξαν όλο, και τα 10 κομμάτια. Top 3: All I need – ναι, όταν ακούς το “I am all of the days that you choose to ignore” ζωντανά, πονάει περισσότερο, if possible – Faust arp, το οποίο κατάφεραν να παίξουν με την τρίτη προσπάθεια, ξεκίναγαν, κάτι έκαναν λάθος, έλιωναν στο γέλιο και ξανά από την αρχή και τέλος ο Thom σε άπταιστα γαλλικά: “Vous êtes prêts?” Εμείς απαντάμε ναι, και ... “Just as you take my hand, just as you write my number down….” Jigsaw falling into place και εμείς να χοροπηδάμε ευτυχισμένοι...

Ο Thom καθισμένος στο πιάνο για να πει ένα τραγούδι από το The Eraser, το σόλο album του.

Χαμηλωμένα φώτα, στη σκηνή μόνο ο Thom και ο drummer. Συγκλονιστικό Exit music (for a film) . Απλά δεν έχω λόγια. Δεν. Ψάχνω αλλά δε βρίσκω. Οπότε ας το αφήσω καλύτερα έτσι.

Αμέσως μετά, για να συνέλθουμε όλοι, μας είπε, δείχνοντας τον κόσμο που κρεμόταν από τα παράθυρα των σπιτιών που έβλεπαν στην πλατεία και άρα στη σκηνή: “This song is for you guys, we ‘re sorry for the noise…” Κι από τις πρώτες νότες ξέρουμε τι θα ακολουθήσει ... “Please could you stop the noise, I’m tryin a get some rest… when I am king …. You don’t remember…raindownraindown…”

Κι εκεί κάπου μας άφησε για να ξαναγυρίσουν για το The National Anthem σε μπλε – κόκκινο φωτισμό και το Idioteque, σε δε-θυμάμαι-τι φωτισμό, γιατί ήμουν απασχολημένη να ξελαρυγγιάζομαι και να χοροπηδάω πάνω κάτω. Και ξανάφυγαν.

Και ξαναγύρισαν για ένα μόνο τραγούδι. Για να φύγω κι εγώ ολόκληρη από αυτή τη συναυλία. Για να μπορώ να συνεχίσω να ξεθωριάζω όποτε το χρειάζομαι. Και να έχω πάντα στο μυαλό μου κάθε φορά που θα το ακούω, την εικόνα του Thom Yorke να με προτρέπει.... “Immerse your soul in love ”… Και να ξέρω ότι no matter what, κάνω το σωστό...

dancing gal

ps: Ξημερώνει, πέφτω για ύπνο. Μπορεί να άργησα μια ώρα παραπάνω να κοιμηθώ για να γράψω το post, αλλά ξανάπαιξα τις σκηνές στο μυαλό μου τώρα που ήταν φρέσκες και χαμογελάω, όπως ακριβώς όταν τελείωσε η συναυλία.

pps: Το post είναι αφιερωμένο στον awake? γιατί σε δικό του post άκουσα για πρώτη φορά το Faust arp, κάπου εκεί στα τέλη Οκτώβρη, κι εκείνος με βοήθησε μετά να κατεβάσω το album, που για κανα μήνα περίπου με πηγαινοέφερνε στη σχολή. Και γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήθελε να είναι εκεί σήμερα περισσότερο από μένα. Ελπίζω να ευχαριστήθηκες post και τηλεφώνημα. Α, και δε θα χρειαστεί να τρέφομαι με m&m’s για τον επόμενο μήνα! :p

*Radiohead – Jigsaw falling into place

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008

Plutôt la vie...*

Μόλις ξύπνησα. Πριγκηπικός λήθαργος. Πριν από σήμερα, δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν έβαλα ξυπνητήρι για να ξυπνήσω... Αναπνέω. Ξανά. Κανονικά. Με ολόκληρες ανάσες. Είναι σαν ξαφνικά να γέμισε ο αέρας γύρω μου με οξυγόνο κι εγώ να μην το χορταίνω. Γύρισα προχθές σπίτι μετά την παρουσίαση και είχα αυτήν τη γνώριμη αίσθηση που ονομάζω μετά-τις-πανελλήνιες-feeling. Που νομίζεις ότι έχεις κάτι να κάνεις και είσαι στην τσίτα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Γιατί τελείωσες. Κοιτάζοντας πίσω μου, αυτά που έχουν γίνει πια παρελθόν, βλέπω κάτι που δεν υπήρχε πριν. Ένα μεταπτυχιακό. Μετά από 297 μέρες – καλέ μόνο τόσες ήταν??? – τελείωσε κι αυτό. Και μαζί και το part II της φοιτητικής μου ζωής. Περίεργο είναι. Πολύ. Όπως όταν τέλειωσα το λύκειο ή το Πολυτεχνείο. Και ίσως και πιο πολύ.

Προσπαθώ να τακτοποιήσω το δωμάτιό μου. Ο ορισμός αυτής της χρονιάς κρύβεται στις ημερομηνίες των εφημερίδων που έριξα για ανακύκλωση. Έφταναν μήνες πριν. Εικόνα: μπαίνω χώμα στο σπίτι με τη Libération στο χέρι. Την αφήνω στο γραφείο γιατί θα τη διαβάσω αργότερα. Είμαι τόσο κουρασμένη που το αργότερα δεν έρχεται ποτέ. Αντιθέτως, έρχεται το αύριο με τη δική του εφημερίδα. You get the picture, θαρρώ.

Μηδένισα όλες τις δύσκολες αντίστροφες μετρήσεις. Και προχθές το βράδυ και μία ευχάριστη. Sylvie ξανά. Στο Bassin de Neptune στις Βερσαλλίες. Έφτασα, μπήκα μέσα, είδα τη γνώριμη σιδερένια κατασκευή των κερκίδων στα ανοιχτά θέατρα και πλησίασα προς τη θέση μου. Ανέβηκα τα σκαλιά και κοκκάλωσα. Μάταια προσπαθούσε η καημένη η ταξιθέτρια να μου τραβήξει την προσοχή για να της δώσω το εισιτήριό μου να μου δείξει πού κάθομαι. Γιατί εγώ απλά κοιτούσα. Με γουρλωμένα μάτια κοιτούσα μπροστά μου. Μια λίμνη. Και μέσα της μια σκηνή. Όταν κατάφερνα να πάρω τα μάτια μου από τη Sylvie, έβλεπα την αντανάκλασή της στο νερό. Και το Bolero ήταν συγκλονιστικό. Τόσους μήνες που παρακολουθώ παραστάσεις εδώ μου είχε κάνει εντύπωση ότι οι Γάλλοι χειροκροτούν με τις ώρες, αλλά δε σηκώνονται από τις θέσεις τους. Προχθές μόλις η Sylvie χτύπησε το χέρι της κάτω, με το τέλος της μουσικής, όλο το θέατρο σηκώθηκε όρθιο και ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές... Κι εγώ χειροκροτούσα και γελούσα κι έκλαιγα μαζί. Από ευτυχία και τα δύο. Απλά υπέροχο...

Χθες, η μέρα εκείνη μου φαινόταν μέρες μακριά. Σα να κοιμήθηκα το βράδυ και να ξύπνησα μετά από πολύ καιρό. Πιο ήσυχη. Με αυτή τη χαζή βεβαιότητα, ότι αφού πήγε αυτό καλά, θα πάνε και όλα τα άλλα. Και θα βρω και το ρημαδιασμένο χαμένο κομμάτι του puzzle…

dancing gal

ps: Ταβανοθεραπεία.

Πριγκηπικοί λήθαργοι.

Τουρισμός.

Βόλτες.

Ψώνια.

Ποτάμι.

Μουσεία.

Άραγμα στο γρασίδι.

Συναυλίες.

Μαθήματα χορού.

Ποτά.

Αεροπλάνο για το σπίτι.

Ήλιος.

Θάλασσα.

Διακοπές.

Μαμά Χ., μπαμπάς Π., sis C., sis A.

Φίλοι που μου έλειψαν.

Χαμόγελα.

Πολλά χαμόγελα.

Αυτά έχω να κάνω. :) Τα λες και κομματάκια ευτυχίας...



*Edouard Boubat - Plutôt la vie/Paris, Mai 1968