Τετάρτη 30 Ιουλίου 2008

...as we reach for the sky...*

Πάλι ανάμεσα σε βαλίτσες, αυτή τη φορά για το δεύτερο part των διακοπών μου, σκέφτομαι πολλά που θα μπορούσα να γράψω. Σκέψεις που σχηματίζονταν στο κεφάλι μου όλες εκείνες τις ώρες που έκανα ταβανοθεραπεία στις διακοπές. Με δωμάτιο την παραλία και ταβάνι τον ουρανό. Αλλά δε θέλω. Είναι από αυτά που θα τα κρατήσω για μένα και θ’ ανεβάσω μόνο μια φωτογραφία. Με πολλή άμμο, απ’ αυτή που βρίσκεται ήδη στις σελίδες κάμποσων βιβλίων...

dancing gal


ps: Plutôt la vie

Έκανα βόλτα στην παραλία και θέλησα να γράψω στην άμμο, όπως έκανα όταν ήμουν μικρή. Τότε έγραφα το όνομα μου ή το όνομα της αγαπημένης μου ομάδας ή “Ε+Σ=B.F.F.E.” μαζί με την Kay. Αυτή τη φορά έγραψα εκείνη τη φράση που τριγυρνάει ακόμα στο μυαλό μου.

Αλμυρά φιλιά και καλοκαιρινές καλημέρες, θα τα πούμε όταν τα πούμε!

*Beirut – A Sunday smile

Γιατί αυτό άκουγα στο repeat στην βόλτα στην παραλία :)

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008

Σπίτι.

Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, το μυαλό μου πλημμύρισε από στιγμές και εικόνες. Στιγμές και εικόνες που μου είχαν λείψει τόσο πολύ...

Η θάλασσα. Βαθύ, θαλασσινό μπλε. Εκείνη απέραντη κι εγώ αχόρταγη να την κοιτάζω.

Τα κοριτσάκια μου. Το χαμόγελο της sis C. και τα γελαστά μάτια της sis A. Και οι 3 μας σε μια αγκαλιά που χωράει όλο τον κόσμο αλλά εκείνη τη στιγμή χωρούσε μόνο εμάς.

Η Κ. (προφέρεται Kay) και η C. Τι να πρωτοπώ. Όταν έχεις να δεις τις καλύτερές σου φίλες σχεδόν 4 μήνες και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα – βόλτες, ατάκες, ψώνια, γέλια – αισθάνεσαι απλά τυχερή.

Τα απλωμένα χεράκια του γιου της ξαδέρφης μου (ετών 1,5) για να τον πάρω αγκαλιά. Και το γέλιο του κάθε φορά που κρυβόμουν πίσω από το μαξιλάρι και με έβρισκε.

Έξω, με την C. τον Μ. (όχι τον Αργεντίνο, τον άλλο) και τον Α. Τους κοίταζα και μου φαινόταν σαν ψέματα. Το γέλιο του Μ., τα βλέμματα της C. που έπιανα μόνο εγώ και ήξερα τι ακριβώς ήθελε να πει, ο Α. να καπνίζει και να φυσάει τον καπνό προς τα πάνω, μ’ αυτό το χαρακτηριστικό τρόπο που τόσο μου είχε λείψει. Σαν ψέματα. Τους άγγιζα για να σιγουρευτώ ότι ήταν εκεί. Και χαμογελούσα ευτυχισμένη.

Malibu anana, malibu anana, malibu anana!!! Ξέρω, γίνομαι κάπως υπερβολική, αλλά είναι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό ποτό – ξέρω, κοριτσίστικες αηδίες, αλλά oh well, that’s just me – και μου είχε λείψει. Μη ρωτήσετε γιατί δεν το έπινα στο Παρίσι, δεν ξέρω, μάλλον γιατί εκεί δεν είναι καλοκαίρι.

Το αχνό φως όταν γύρισα το κλειδί στην εξώπορτα. Ξημέρωνε. Πόσο καιρό πριν αναπολούσα αυτή τη στιγμή?? Χαμογέλασα. Ανέβηκα πάνω και βυθίστηκα σε λήθαργο. Ούτε όνειρα δεν είδα. Τέλεια.

dancing gal

ps: φυσικά τώρα τρέχω σαν τρελή να προλάβω όλα αυτά που πρέπει να προλάβω – να βρω μαγιώ, να αγοράσω κάτι βιβλία για την παραλία γιατί αλλιώς θα είμαι αδιάβαστη και δε θα εξιλεώνομαι με τίποτα, να δω κι άλλους φίλους και διάφορα άλλα - αλλά τι να κάνεις! Κρατάω τις καλημέρες για μένα που μόλις ξύπνησα και στέλνω καλησπέρες σε σας!!! :)

Τρίτη 15 Ιουλίου 2008

Hey, kids, rock 'n' roll, nobody tells you where to go...*

Στο πάτωμα ορθάνοιχτες δύο βαλίτσες, μία που μόλις έφερα και μία για την Ελλάδα. Στο κεφάλι μου ορθάνοιχτες οι σκέψεις για τις 5 μέρες που πέρασαν, που αδυνατώ να τις βάλω σε μια σειρά για να τις γράψω. Καταπιέζω την οργανωτική μου φύση και θα γράψω ό,τι μου έρχεται στο κεφάλι, ελπίζοντας ότι θα βγάλω νόημα. Κι εγώ κι εσείς μαζί.... :)

Πέμπτη βράδυ, τραίνο για Λονδίνο. Τελικά δε φοβήθηκα και τόσο όση ώρα ήμαστε στην υποθαλάσσια σήραγγα, ουφ...

Παρασκευή πρωί, λονδρέζικο, ψυχρό φως.

Τραίνο ξανά, και μετά πλοίο. Δουβλίνο, ή αλλιώς Átha Cliath. Πολύ όμορφη πόλη, ωραίοι, ανοιχτοί, χαρούμενοι άνθρωποι. Με εκπληκτικές αντοχές στο αλκοόλ και εντυπωσιακές επιδόσεις στη διασκέδαση. Θυμίζουν εμάς νομίζω. Κάπως, τελοσπάντων. Ή μόνο στο δικό μου κεφάλι?? Δεν ξέρω. Α ναι. Και άντρες που σε κοιτάνε ευθεία μες στα μάτια. Simply amazing, irish eyes are smiling…

Oxegen ’08. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικής στην Ιρλανδία. 3 stages δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσοι καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμου. Σήμα κατατεθέν, οι γαλότσες και τα αδιάβροχα. Σε όλα τα πιθανά και απίθανα σχέδια που μπορείτε να φανταστείτε. Φτάσαμε στις 14h00 και άρα είχαμε μπροστά μας ατελείωτες ώρες μουσικής. :)))))

Scouting for girls για αρχή, που είναι πολύ party και τραγουδάνε κι άλλα ωραία τραγουδάκια εκτός από αυτό που λέει ότι ο βασιλιάς ζει . Μετά βόλτα και στα άλλα stages, χαζέψαμε τους Powderfinger, και τους – κάπως τρομακτικούς, I have to confess – Mindless Self Indulgence, και γίναμε μούσκεμα από τη βροχή. Αλλά τίποτα δε μπορούσε να μας χαλάσει τη διάθεση. Γυρίσαμε γρήγορα στο Main Stage από το οποίο δε θα έφευγα χωρίς να ικανοποιήσω το μεγαλύτερο, ίσως, συναυλιακό μου απωθημένο. Είχα μέλλον όμως ακόμα. Counting Crows, που μπορεί να μην είπαν το αγαπημένο μου Colorblind , αλλά είπαν άλλα, και γενικά ήταν πάρα πολύ καλοί. Για τη συνέχεια, η έκπληξη του φεστιβάλ – δεν κάνω πλάκα, το ίδιο πρωί ήταν πρωτοσέλιδο στις ιρλανδικές εφημερίδες: η Amy Winehouse, διαψεύδοντας τις κακές γλώσσες εμφανίστηκε στη σκηνή! Και τώρα θα είμαι ειλικρινής. Εντάξει, έχει πάρα πολύ ωραία φωνή. Και η μπάντα της είναι απλά όλα τα λεφτά. Ειδικά οι δύο Afro-something τύποι που κάνουν τα φωνητικά και χορεύουν. Και μου άρεσε που την είδα live. Αλλά, πραγματικά, πηγαίνω σε συναυλίες εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, και ποτέ δεν έχω δει καλλιτέχνη τοοοοοοόσο λιώμα. Αφού δεν έπεσε από τα 12πόντα, πάλι καλά να λέμε. Ακολούθησαν οι Stereophonics, που μας έκαναν να χοροπηδάμε σαν τα παλαβά πάνω κάτω και ο Β. – φίλος από το σχολείο, δηλαδή εδώ και 800 χρόνια, και συνήθης παρέα στις συναυλίες – μου έλεγε ότι δεν είναι πια για μας αυτά. Αρνούμαι να συμφωνήσω. Εγώ μια χαρά αντέχω, για ‘κείνον δεν ξέρω! :p

Tick-tock-tick-tock…. Έτσι αισθανόμουν να χτυπάνε μέσα μου τα δευτερόλεπτα επί 35 λεπτά μετά τους Stereophonics. Για ευνόητους λόγους. Κι επιτέλους, βγήκαν στη σκηνή. 9 χρόνια μετά τη συναυλία στον Αγ.Κοσμά που δεν είδα, γιατί έλειπα διακοπές με τους δικούς μου και, oh well, η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π. είπαν ότι ήμουν πολύ μικρή για να μείνω μόνη μου και μετά να κάνω 12 ώρες ταξίδι με το πλοίο για να πάω να τους βρω. Όταν άκουσα τις πρώτες νότες από το Living well is the best revenge, νόμιζα ή ότι θα βάλω τα κλάματα ή ότι θα τσιρίξω από τη χαρά μου. Προτίμησα το δεύτερο. Θυμάμαι σχεδόν με τρομακτική ακρίβεια την kicking playlist. Αλλά, κατά την προσφιλή μου συνήθεια θα γράψω μόνο τις αγαπημένες μου σκηνές.

Drive , και όλος ο κόσμος να μετράει τα tick-tock μαζί με τον Michael.

Και όσο και να τα έχω χιλιοακούσει πια, είναι εμπειρία να ακούς live το The one I love και το Losing my religion…

O Michael να χορεύει σαν robot, να χοροπηδάει, να ρίχνει κάτω το μικρόφωνο. Μαθήματα σκηνικής παρουσίας, απλά...

I’m gonna dj at the end of the world, που είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, οπότε ξελαρυγγιάστηκα με την ησυχία μου.

Κάποια στιγμή μας ρώτησε αν έχουμε όλοι κινητά και μας ζήτησε να τα κρατάμε στο χέρι. Για να τα σηκώσουμε ψηλά, με τις οθόνες αναμμένες, όταν μας το ζητήσει. Για να βλέπει, τραγουδώντας το Electrolite κάτι που να μοιάζει με την εικόνα που είχε από τους λόφους του Hollywood όταν έγραψε το τραγούδι. Κι αυτή ήταν μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή. Μαζί με την επόμενη...

Είπαν κι άλλα παλιά κι άλλα καινούρια και μετά έφυγαν και γύρισαν για να μας αφήσουν με 3 τραγούδια, ανάμεσα στα οποία αυτό . And I feel fine…

Μετά δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο, αλλά δε θέλαμε και να φύγουμε οπότε χαζολογήσαμε λίγο ακούγοντας The Verve και μετά πήγαμε στο άλλο stage που είχαν μόλις βγει οι Prodigy, για να ζήσουμε μερικές σκηνές βγαλμένες από τα 90΄s. Αλλά εγώ είχα μείνει πίσω. Στην τελευταία νότα του Man on the moon , και την καληνύχτα των R.E.M.

dancing gal

ps: Ναι, το ξέρω, τα είπα όλα με μια ανάσα, και δεν είπα όσα έπρεπε και για το Δουβλίνο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το χόρτασα. Έχω όμως ήδη υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα ξαναπάω. Αν προλάβω στην Αθήνα, μπορεί να ανεβάσω καμιά φωτογραφία. :)
*R.E.M. - Drive

Πέμπτη 10 Ιουλίου 2008

I scream...

For ice cream!!! Έφαγα το πρώτο παγωτό της χρονιάς – δηλαδή το πρώτο συσκευασμένο παγωτό, από τα άλλα τρώω όλο το χρόνο! Καθισμένη στο πάρκο, ακούγοντας μουσική*, crack και σπάει η λευκή σοκολάτα.... Μιαμ!

I scream...

για τα φρεσκοπλυμένα μου μάλλινα. Όλο το σπίτι μυρίζει μανούλα. Ναι, το ξέρω, 9 Ιουλίου είναι λίγο αργά για να μαζεύεις μάλλινα, αλλά εγώ δεν είμαι νοικοκυρά, πριγκήπισσα είμαι και μάλιστα με μπιζέλι, νόμιζα ότι το είχαμε ξεκαθαρίσει αυτό!

I scream…

για τις πενθήμερες εκδρομές. Είτε είσαι 17 είτε είσαι 24!!! 19hrs and counting!

I scream…

για τις μεγάλες καλοκαιρινές μέρες! 22h30 κι είναι ακόμα μέρα! Βέβαια, το πρωί ξημερώνει πολύ πολύ νωρίς, αλλά το δωμάτιο μου είναι δυτικό, οπότε κοιμάμαι με την ησυχία μου μέχρι ό,τι ώρα θέλω!

I scream…

για την παράσταση χορού που είδα σήμερα, η τελευταία για φέτος στο Παρίσι – σημ: είπαμε, οι χρονιές μετριούνται με καλοκαίρια, αρχίζουν στα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία. Μετράω τις παραστάσεις. Πολλές είναι, τόσες δεν είχα δει σ’ όλη μου τη ζωή μέχρι στιγμής! :D :D :D

I scream…

για τους ανθρώπους που μου έλειψαν πολύ και μετράω αντίστροφα τις μέρες για να τους δω. 6 και σήμερα!!!

I scream…

για τον ήλιο που έμπαινε το απόγευμα από το παράθυρό μου... Εμ βέβαια, αφού λύσσαξε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα 3 μέρες τώρα, αποφάσισε να κάνει guest εμφάνιση!!!

I scream...

για τη μυρωδιά του αντιηλιακού στα ρούχα και τη γεύση της αλμύρας στα χείλη!!!

I scream…

για το post αυτό που είναι όλο θαυμαστικά!!!

dancing gal

*Ωραίο και γεμάτο καλοκαιρινές εικόνες τραγουδάκι που μου έστειλε ένας φίλος. Σ’ ευχαριστώ. Ξέρεις.

The Decemberists – Summersong

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008

Just as they play your favourite song...*

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις ένα μεταπτυχιακό που μόλις τελείωσες?

α) Να βγεις έξω με τους φίλους σου να τα πιεις

β) Να κάνεις ατελείωτες βόλτες χωρίς συγκεκριμένο στόχο δίπλα στο ποτάμι

γ) Να πας σε ένα φεστιβάλ στο οποίο πρώτο όνομα είναι ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα που δεν έχεις δει ποτέ live.

Ναι, καλά καταλάβατε. Η σωστή απάντηση είναι δ) Όλα τα παραπάνω. Και φυσικά τα έκανα όλα τα παραπάνω. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα το γ). Εύκολα.

Main Square Festival 2008 λοιπόν. Στο Arras. Το Arras είναι μια μικρή πόλη 2 ώρες από το Παρίσι. Μια μικρή πόλη με ένα μεγάλο φεστιβάλ. Που την τρίτη του μέρα, δηλ σήμερα – ή χθες τελοσπάντων, έχω χάσει τις μέρες, την Κυριακή εννοώ – φιλοξενούσε τους Radiohead… - Ντάξει, και μόνο που το γράφω χαμογελάω σα χαζή... Γύρισα πριν λίγο, νυστάζω πολύ αλλά δε μπορώ να κοιμηθώ από την υπερένταση και γιατί φοβάμαι ότι θα φύγουν οι εικόνες που βλέπω μόλις κλείνω τα μάτια μου. Η σημερινή μέρα δε θέλω να τελειώσει. Τόσο απλά. :)

Φτάσαμε την ώρα που έπαιζε το δεύτερο συγκρότημα. Χάσαμε τους Vampire Weekend, αλλά τι να κάνεις... Οι The Wombats που ακολούθησαν ήταν συμπαθητικοί. Στο μεταξύ, όσο κάναμε βόλτες πάνω κάτω, πρόλαβα να παρατηρήσω ότι στο φεστιβάλ υπήρχε ειδική σκηνή για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Απλά respect, τίποτα άλλο δεν έχω να πω.

Ακολούθησαν οι The Dø που η τραγουδίστριά τους βγήκε ξυπόλητη στη σκηνή και τραγουδούσε με μια τσιριχτή φωνή που θύμιζε λίγο Björk αλλά καμία σχέση και η οποία – η φωνή – δεν ταίριαζε καθόλου με την κατά τα άλλα συμπαθητική μουσική τους.

Μετά βγήκαν οι Sigur Rós που είναι ένα συγκρότημα από την Ισλανδία, που τραγουδάει στα Ισλανδικά, με τα οποία έχω ένα θεματάκι: δεν καταλαβαίνω λέξη! – το λες και κάτι παραπάνω από θεματάκι. Παρόλ’ αυτά, οι τύποι και οι τύπισσες – συνολικά ήταν καμιά δεκαριά+ στη σκηνή – από το Βορρά, ήταν πολύ party. Ήταν ντυμένοι σαν αριστοκράτες του προηγούμενου αιώνα ή σα μέλη φιλαρμονικής οι άντρες και σαν μοντέλα 60’s οι κοπέλες, γέλαγαν, έκαναν πλάκα μεταξύ τους, δε μας μιλούσαν πολύ αλλά τραγουδούσαν, ο τραγουδιστής έσπασε το δοξάρι με το οποίο έπαιζε την κιθάρα του, γενικώς το χαίρονταν. Και το χαρήκαμε κι εμείς, κι ας μην καταλάβαμε λέξη.

Και μετά περιμέναμε μέχρι να βγουν οι Radiohead. Περιμέναμε αρκετά, αλλά άξιζε κάθε λεπτό. Ο Thom Yorke και οι υπόλοιποι βγήκαν στη σκηνή κι εγώ δεν ήθελα τίποτα άλλο.... 15 step για αρχή, You μετά – που ήταν και το μόνο που είπαν από τον πρώτο δίσκο – το There, there και μετά άλλα πολλά... Που τα ‘χω όλα σε φωτογραφίες και videakia. Στο κεφάλι.

Τον Thom Yorke να χορεύει σε παραληρηματική κατάσταση στο Sit down. Stand up και στο Dollars & Cents.

Τη φράντζα του κιθαρίστα Johnny Greenwood να μπαίνει μπροστά στα μάτια του κι εγώ να απορώ αν βλέπει.

Wolf at the door. Τηλέφωνο στον awake?, το είχα υποσχεθεί. Τσίριζε στο τηλέφωνο και ένωνε τη φωνή του με τη δική μας. Πλάκα είχε.

Το In rainbows το έπαιξαν όλο, και τα 10 κομμάτια. Top 3: All I need – ναι, όταν ακούς το “I am all of the days that you choose to ignore” ζωντανά, πονάει περισσότερο, if possible – Faust arp, το οποίο κατάφεραν να παίξουν με την τρίτη προσπάθεια, ξεκίναγαν, κάτι έκαναν λάθος, έλιωναν στο γέλιο και ξανά από την αρχή και τέλος ο Thom σε άπταιστα γαλλικά: “Vous êtes prêts?” Εμείς απαντάμε ναι, και ... “Just as you take my hand, just as you write my number down….” Jigsaw falling into place και εμείς να χοροπηδάμε ευτυχισμένοι...

Ο Thom καθισμένος στο πιάνο για να πει ένα τραγούδι από το The Eraser, το σόλο album του.

Χαμηλωμένα φώτα, στη σκηνή μόνο ο Thom και ο drummer. Συγκλονιστικό Exit music (for a film) . Απλά δεν έχω λόγια. Δεν. Ψάχνω αλλά δε βρίσκω. Οπότε ας το αφήσω καλύτερα έτσι.

Αμέσως μετά, για να συνέλθουμε όλοι, μας είπε, δείχνοντας τον κόσμο που κρεμόταν από τα παράθυρα των σπιτιών που έβλεπαν στην πλατεία και άρα στη σκηνή: “This song is for you guys, we ‘re sorry for the noise…” Κι από τις πρώτες νότες ξέρουμε τι θα ακολουθήσει ... “Please could you stop the noise, I’m tryin a get some rest… when I am king …. You don’t remember…raindownraindown…”

Κι εκεί κάπου μας άφησε για να ξαναγυρίσουν για το The National Anthem σε μπλε – κόκκινο φωτισμό και το Idioteque, σε δε-θυμάμαι-τι φωτισμό, γιατί ήμουν απασχολημένη να ξελαρυγγιάζομαι και να χοροπηδάω πάνω κάτω. Και ξανάφυγαν.

Και ξαναγύρισαν για ένα μόνο τραγούδι. Για να φύγω κι εγώ ολόκληρη από αυτή τη συναυλία. Για να μπορώ να συνεχίσω να ξεθωριάζω όποτε το χρειάζομαι. Και να έχω πάντα στο μυαλό μου κάθε φορά που θα το ακούω, την εικόνα του Thom Yorke να με προτρέπει.... “Immerse your soul in love ”… Και να ξέρω ότι no matter what, κάνω το σωστό...

dancing gal

ps: Ξημερώνει, πέφτω για ύπνο. Μπορεί να άργησα μια ώρα παραπάνω να κοιμηθώ για να γράψω το post, αλλά ξανάπαιξα τις σκηνές στο μυαλό μου τώρα που ήταν φρέσκες και χαμογελάω, όπως ακριβώς όταν τελείωσε η συναυλία.

pps: Το post είναι αφιερωμένο στον awake? γιατί σε δικό του post άκουσα για πρώτη φορά το Faust arp, κάπου εκεί στα τέλη Οκτώβρη, κι εκείνος με βοήθησε μετά να κατεβάσω το album, που για κανα μήνα περίπου με πηγαινοέφερνε στη σχολή. Και γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήθελε να είναι εκεί σήμερα περισσότερο από μένα. Ελπίζω να ευχαριστήθηκες post και τηλεφώνημα. Α, και δε θα χρειαστεί να τρέφομαι με m&m’s για τον επόμενο μήνα! :p

*Radiohead – Jigsaw falling into place

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008

Plutôt la vie...*

Μόλις ξύπνησα. Πριγκηπικός λήθαργος. Πριν από σήμερα, δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν έβαλα ξυπνητήρι για να ξυπνήσω... Αναπνέω. Ξανά. Κανονικά. Με ολόκληρες ανάσες. Είναι σαν ξαφνικά να γέμισε ο αέρας γύρω μου με οξυγόνο κι εγώ να μην το χορταίνω. Γύρισα προχθές σπίτι μετά την παρουσίαση και είχα αυτήν τη γνώριμη αίσθηση που ονομάζω μετά-τις-πανελλήνιες-feeling. Που νομίζεις ότι έχεις κάτι να κάνεις και είσαι στην τσίτα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Γιατί τελείωσες. Κοιτάζοντας πίσω μου, αυτά που έχουν γίνει πια παρελθόν, βλέπω κάτι που δεν υπήρχε πριν. Ένα μεταπτυχιακό. Μετά από 297 μέρες – καλέ μόνο τόσες ήταν??? – τελείωσε κι αυτό. Και μαζί και το part II της φοιτητικής μου ζωής. Περίεργο είναι. Πολύ. Όπως όταν τέλειωσα το λύκειο ή το Πολυτεχνείο. Και ίσως και πιο πολύ.

Προσπαθώ να τακτοποιήσω το δωμάτιό μου. Ο ορισμός αυτής της χρονιάς κρύβεται στις ημερομηνίες των εφημερίδων που έριξα για ανακύκλωση. Έφταναν μήνες πριν. Εικόνα: μπαίνω χώμα στο σπίτι με τη Libération στο χέρι. Την αφήνω στο γραφείο γιατί θα τη διαβάσω αργότερα. Είμαι τόσο κουρασμένη που το αργότερα δεν έρχεται ποτέ. Αντιθέτως, έρχεται το αύριο με τη δική του εφημερίδα. You get the picture, θαρρώ.

Μηδένισα όλες τις δύσκολες αντίστροφες μετρήσεις. Και προχθές το βράδυ και μία ευχάριστη. Sylvie ξανά. Στο Bassin de Neptune στις Βερσαλλίες. Έφτασα, μπήκα μέσα, είδα τη γνώριμη σιδερένια κατασκευή των κερκίδων στα ανοιχτά θέατρα και πλησίασα προς τη θέση μου. Ανέβηκα τα σκαλιά και κοκκάλωσα. Μάταια προσπαθούσε η καημένη η ταξιθέτρια να μου τραβήξει την προσοχή για να της δώσω το εισιτήριό μου να μου δείξει πού κάθομαι. Γιατί εγώ απλά κοιτούσα. Με γουρλωμένα μάτια κοιτούσα μπροστά μου. Μια λίμνη. Και μέσα της μια σκηνή. Όταν κατάφερνα να πάρω τα μάτια μου από τη Sylvie, έβλεπα την αντανάκλασή της στο νερό. Και το Bolero ήταν συγκλονιστικό. Τόσους μήνες που παρακολουθώ παραστάσεις εδώ μου είχε κάνει εντύπωση ότι οι Γάλλοι χειροκροτούν με τις ώρες, αλλά δε σηκώνονται από τις θέσεις τους. Προχθές μόλις η Sylvie χτύπησε το χέρι της κάτω, με το τέλος της μουσικής, όλο το θέατρο σηκώθηκε όρθιο και ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές... Κι εγώ χειροκροτούσα και γελούσα κι έκλαιγα μαζί. Από ευτυχία και τα δύο. Απλά υπέροχο...

Χθες, η μέρα εκείνη μου φαινόταν μέρες μακριά. Σα να κοιμήθηκα το βράδυ και να ξύπνησα μετά από πολύ καιρό. Πιο ήσυχη. Με αυτή τη χαζή βεβαιότητα, ότι αφού πήγε αυτό καλά, θα πάνε και όλα τα άλλα. Και θα βρω και το ρημαδιασμένο χαμένο κομμάτι του puzzle…

dancing gal

ps: Ταβανοθεραπεία.

Πριγκηπικοί λήθαργοι.

Τουρισμός.

Βόλτες.

Ψώνια.

Ποτάμι.

Μουσεία.

Άραγμα στο γρασίδι.

Συναυλίες.

Μαθήματα χορού.

Ποτά.

Αεροπλάνο για το σπίτι.

Ήλιος.

Θάλασσα.

Διακοπές.

Μαμά Χ., μπαμπάς Π., sis C., sis A.

Φίλοι που μου έλειψαν.

Χαμόγελα.

Πολλά χαμόγελα.

Αυτά έχω να κάνω. :) Τα λες και κομματάκια ευτυχίας...



*Edouard Boubat - Plutôt la vie/Paris, Mai 1968

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2008

I'm dancing in the room...** (dépression magnifique...)

Την Παρασκευή, ενώ ήμουν στο εργαστήριο και έψαχνα απεγνωσμένα οξυγόνο για να αναπνεύσω, αφού από το άγχος ένιωθα την ανάσα μου να τελειώνει και να μην έχω άλλο, έπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω video. Και σα να μη μου έφτανε η υστερία για την παράδοση της εργασίας τη Δευτέρα, τα νεύρα και η αγωνία, χτύπησα και μια ποιος- πού- πότε- γιατί*- ποια- είμαι- από- πού- έρχομαι- πού- πάω- τι- κάνω- εδώ- εγώ- αλλού- θα- έπρεπε- να- είμαι- και- άλλα- πράγματα- να- κάνω- you- got- the- picture κρίση για να ‘ρθει να δέσει.

Σήμερα που πια έχω παραδόσει την εργασία και έχω ξαναβρεί κάπως τις ανάσες μου – μέχρι να αρχίσω να αγχώνομαι για την παρουσίαση, that is – βλέπω και ξαναβλέπω και ξαναβλέπω το video. Γιατί απλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

dancing gal


ps: post powered by Trikalos :p

*Tribute στο ομώνυμο παιχνίδι γνώσεων που παίζαμε φανατικά στο σπίτι πριν σκάσουν μύτη τα Trivial. Εντάξει, εγώ ήμουν κάπως μικρή, λίγο τη γλάστρα έκανα, αλλά θυμάμαι να εντυπωσιάζομαι από το πόσα πράγματα ήξεραν ο μπαμπάς Π. και η μαμά Χ. :)

**Elisa - Dancing

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Saudade...*

Saudade… Φίλοι, χαμόγελα, χέρια, μουσικές, αγκαλιές, χορός, βλέμματα, μια πόλη που δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα... Saudade… Άνθρωποι που δεν τους ξέρω παρά μόνο λίγους μήνες, αλλά μάλλον θα ξεχάσω δύσκολα και θα μου λείψουν. Όμορφοι άνθρωποι. Saudade… “Il faut me suivre…” ♪Danca sol e mar guardarei no olhar...♪ Saudade… Γρασίδια, σχολή, καφετέρια, δωμάτιο, εργαστήριο... Saudade… Aποχαιρετιστήριο bbq μιας τάξης που δεν ήταν η δικιά μου. Αλλά ήταν σα να είναι η δικιά μου. Τους είδα έτοιμους να βγάλουν ομαδική φωτογραφία, έτρεξα και πήρα τη μηχανή από τα χέρια του παιδιού που την κρατούσε και του έκανα νόημα να μπει κι εκείνος στη φωτογραφία. Σα να έπεσε σύρμα, όλοι όσοι δεν ήταν ήδη εκεί, άρχισαν να τρέχουν για να προλάβουν να μπουν στη φωτογραφία. Για να προλάβουν να φυλακίσουν τις αναμνήσεις τους. Για να προλάβουν να τις χωρέσουν σε μια φωτογραφία. Όμορφα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Όμορφοι, χαρούμενοι άνθρωποι. Saudade… ♪Don’t ever let life pass you by...♪ Saudade… Porto, Αθήνα, Barcelona, Sao Paolo, Firenze, Budapest, Istanbul, Madrid κι άλλες που σίγουρα ξέχασα ή δεν ήξερα και τέλος Paris… Saudade… Lambada και συρτάκι και macarena και boy-band-routines… Saudade… Porto (“in order of appearance”) και muscat που τα τσάκισα, caipirinha που ήπια λίγη, ένα σφηνάκι vodka που το έκανα άσπρο πάτο για χάρη του Α. και palinka που δε δοκίμασα για να μη με μαζεύουνε... Saudade… Τόσες φωτογραφίες στο κεφάλι που δεν ξέρω πώς κατάφερα να τις χωρέσω. Τόσες στιγμές, τόσα χαμόγελα, τόσες μουσικές, τόσοι άνθρωποι. Saudade…

dancing gal

ps: το Σάββατο το βράδυ, ο Α. που είναι Πορτογάλος και ο A. που είναι Bραζιλιάνος μου έμαθαν την αγαπημένη τους λέξη στα πορτογαλικά. Saudade. Και δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν ακριβώς τι σημαίνει, γιατί δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Saudade είναι σα νοσταλγία αλλά όχι ακριβώς, σα να σου λείπει κάτι και να το λαχταράς αλλά ακόμα πιο πολύ. Τα μάτια και των δύο έλαμπαν όταν μου εξηγούσαν. Και σκοτείνιαζαν μαζί… Saudade είναι να θέλεις να κρατήσεις για πάντα μέσα σου τις στιγμές που ξέρεις ότι τελειώνουν τώρα μπροστά στα μάτια σου. Saudade είναι να αποζητάς όσα για τόσους μήνες ήταν όλη σου η ζωή. Saudade είναι να σου λείπουν οι άνθρωποι που τους αγάπησες ενώ ήξερες από την πρώτη μέρα ότι θα φύγουν. Saudade είναι να επιθυμείς να τα αποτυπώσεις όλα αυτά στο χαρτί, ξέροντας από την αρχή ότι έχεις χάσει.

*«The famous saudade of the Portuguese is a vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist, for something other than the present, a turning towards the past or towards the future; not an active discontent or poignant sadness but an indolent dreaming wistfulness.» In Portugal, A.F.G. Bell, 1912.

Césaria Evora – Sodade

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008

Let's waste time...*

Είναι πλέον σίγουρο. Ο ήλιος δυσκολεύεται να βρει το δρόμο γι’ αυτή τη χώρα. Κρυφτό.

Γυρίζοντας από τη σχολή το απόγευμα περπατούσα μέσα σε αιωρούμενες σταγόνες νερού – αυτή η ψιλοβροχή σε συνδυασμό με αέρα, αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί πάντα: το νερό να αιωρείται σα να κινείται σε slow motion κι εγώ να περπατάω γρήγορα και να μην προλαβαίνω να νιώσω τη βροχή παρά μόνο στο πρόσωπό μου. Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να χτυπήσω μια ακόμη πού-είναι-το-καλοκαίρι-οέο κρίση, μύρισε βρεγμένο χώμα. Μία από τις δύο αγαπημένες μου μυρωδιές στον κόσμο. – Η άλλη είναι τα φρεσκοπλυμένα ρούχα. Go figure. – Κι αντί να χτυπήσω την κρίση, χτύπησα ένα flashback από αγαπημένα summer showers...

Λήθαργος... Έτσι λέγεται ο ύπνος από τον οποίο μόλις ξύπνησα. Χτύπαγαν τηλέφωνα, τα σήκωνα, ξανάπεφτα... Ανάσανα. Λίγες μέρες μείναν ακόμα. Λίγες μέρες και λίγες διορθώσεις. Quelques coquilles… Des fautes pas trop graves… Ανάσανα. Και μαζί μου ανάσαναν και όλα τα άλλα. Σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, αισθήσεις, χαμόγελα, μνήμες κοιμισμένες, αγγίγματα, ανάσες. Όλα όσα μπλοκάρονται αυτόματα από τους περίφημους μηχανισμούς αυτοάμυνάς μου. Όλα όσα δεν αισθάνομαι όταν βρίσκομαι στη νιρβάνα που λέγαμε. Και μετά... slaaaaaaaaap, σφαλιάρα. Γκντουπ! απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.

Βρέχει. Πάλι. Πολύ.

Το πρωί είχε ήλιο. Καθόμασταν με το Δ. στο γρασίδι έξω από τη σχολή και του έλεγα ότι άμα κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι είμαι ξαπλωμένη σε μια παραλία, ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη και ο αέρας μου ανακατεύει τα μαλλιά. Γέλασε.

Κοιτάζω το πιτσιρίκι απέναντί μου στο μετρό. Τρώει καραμέλες που τις κερδίζει από τη μαμά του λέγοντας το χρώμα τους. Όλες πράσινες τις έλεγε. Γελούσε η μαμά του. Γελούσα κι εγώ.

Άσχετο (δηλ. σχετικό, κάπως): δεν υπάρχει πιο γλυκό και αξιαγάπητο βλέμμα από αυτό στα μάτια ενός πιτσιρικιού που σε ακούει να μιλάς γλώσσα άλλη από τη δικιά του. Γουρλώνει τα ματάκια του, κοιτάζει βαθειά μες στα δικά σου. Του χαμογελάς και δεν αντιδρά, παρά μόνο, χωρίς να πάρει στιγμή το βλέμμα του από πάνω σου, τραβάει την μπλούζα της μαμάς του για να της ψιθυρίσει στ’ αυτί. Σε δυο λέξεις δικές σου, ένας καινούριος, άγνωστος κόσμος δικός του...

(If I lay here… If I just lay here… Would you lie with me? And just forget the world?... Την ξέρω την απάντηση πια... Γι’ αυτό την κλείνω την παρένθεση. Γιατί ποτέ δε θα κυνηγήσουμε μαζί αυτοκίνητα... Πώς γίνεται να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ??...)*

dancing gal

*συνειρμό στο συνειρμό, από τα σκυλιά της vasias που κυνηγούσαν αυτοκίνητα το μεσημέρι, έφτασα στους ανθρώπους που κυνηγάνε άλλους ανθρώπους και μετά μαζί τους αυτοκίνητα...

Snow Patrol – Chasing cars

Τρίτη 17 Ιουνίου 2008

Αυτή-η-μέρα-δε-θα-τελειώσει-ποτέ

Γιατί δεν ξέρω καν πόσες φορές το έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Για το γλυκό ήχο της κιθάρας. Για τις καλοκαιρινές αγκαλιές που μου θυμίζει. Γιατί μου φαινόταν γλυκό και υπέροχο και με έκανε να χαμογελάω από την πρώτη φορά που το άκουσα, χωρίς να καταλαβαίνω λέξη από τους στίχους. Γιατί θέλω να γυρίσω σπίτι μου και να ‘χει ξημερώσει. Γιατί ζήτησα από τον Α. που είναι Πορτογάλος να μου το μεταφράσει και το βρήκα ακόμα πιο γλυκό και υπέροχο, κι ας με κορόιδευε εκείνος ότι είναι ό,τι νά ‘ναι. Γιατί μου θυμίζει ξυπόλυτες βόλτες στην παραλία τα ξημερώματα. Γιατί μου φέρνει στο νου αγαπημένα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Για το “minha” που σημαίνει “my” και μ’ αρέσει πιο πολύ από το περιφραστικό «δικό μου» και το σκέτο «μου» που ακολουθεί και δεν προηγείται της λέξης. Γιατί έχω μάθει να ξορκίζω τους δαίμονές μου με τη μουσική και αυτές τις μέρες το τραγούδι αυτό και οι εικόνες που μου δημιουργεί και μου θυμίζει φαίνεται να τα καταφέρνουν. Για να τα βγάλω πέρα με την εργασία, με τις αντίστροφες μετρήσεις μου, για να κλείσω την παρένθεσή μου καλά και να συνεχίσω να τρέχω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Για να συνεχίσω να μηδενίζω τα χρονόμετρά μου κάθε βράδυ. Ή τελοσπάντων, κάθε σχεδόν-πρωί.

Manu Chao – Minha galera

dancing gal

ps: Special thanks to Trikalos, click και ακούς κι εσύ το τραγουδάκι και τραλαλά, σκέφτεσαι κι εσύ τα δικά σου και τραλαλά, εγώ μάλλον τα ‘χω παίξει...

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008

Donnez-moi de quoi tenir…*

… ή Πώς να αναποδογυρίσετε μια θεόστραβη μέρα

14:00

Κάθομαι στη βιβλιοθήκη του εργαστηρίου και προσπαθώ να βάλω μια σειρά στην εργασία. Βιβλιογραφία, πειράματα, δοκιμές, σχήματα, φωτογραφίες. Ξεκλέβω λίγη ώρα για να σκεφτώ. Στις σκέψεις μου δεν προσπαθώ να βάλω σειρά, αυτό είναι παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια. Με τα ακουστικά στ’ αυτιά κάνω προπόνηση για το βράδυ που θα μηδενίσω και την επόμενη αντίστροφη μέτρηση. Και φοβάμαι να τη μηδενίσω, γιατί αυτές που ακολουθούν μετά δε θέλω ούτε να τις σκέφτομαι. Κοντράρω το άγχος μου και τις ανασφάλειές μου. Με συναυλίες, νομίζω. Όπως πάντα, σκέφτομαι τη στιγμή της παρουσίασης και γελάω. Για την ακρίβεια έχω ξεκαρδιστεί. Γιατί, πολύ απλά, η μόνη σκηνή που παίζει στο μυαλό μου στο repeat είναι να στέκομαι μπροστά στους καθηγητές και από το άγχος μου να παρουσιάζω την εργασία μου σε άπταιστα... ακαταλαβίστικα! Η φωνή μέσα στο κεφάλι μου έχει ξελαρυγγιαστεί: «Τι έχουμε πει, πριγκήπισσα? One step at a time! Τελείωσε την εργασία, παράδοσε την, και συζητάμε μετά για τη διάλεκτο της παρουσίασης!» Ναι, μάλιστα, ψιθυρίζω ξέπνοα και σταματάω να γράφω σ’ αυτό το word στα ελληνικά. Πάω στο διπλανό, να γράψω στα γαλλικά, και θα επανέλθω τις μικρές ώρες μετά τη συναυλία, που θα έχει τελειώσει και αυτή η αντίστροφη μέτρηση.

***

Ψέματα. Επανήλθα νωρίτερα. Δεν μπορώ να γράψω ούτε μία πρόταση. Έμπνευση 0. Ξαναγυρίζω.

01:43

Scrapbook από τη συναυλία (γιατί νυστάζω και θα τα γράψω όπως μου ‘ρθει):

Support, κάτι πιτσιρικάδες που τραγουδούσαν γαλλική rap. Αριστερές σηκωμένες γροθιές στη λέξη Résistance, μεσαία σηκωμένα δάχτυλα στο άκουσμα του ονόματος του Sarkozy (Απορία: αφού τελικά κανείς δεν τον συμπαθεί και κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, ποιος τον ψήφισε??? Σκέψη: τελικά μερικά πράγματα είναι ίδια από χώρα σε χώρα...)

Ο Manu Chao είναι το αρκουδάκι της γνωστής μπαταρίας – μην κατηγορηθώ και για διαφήμιση! :p Όχι αυτά που πέφτουν. Το άλλο που συνεχίζει. Έπαιξε 2 ώρες + 1 ώρα και κάτι στο encore – στο οποίο τα έσπασε!!!

Politik kills. (+ μία αφιέρωση του Manu στον Bush + η δήλωση ότι λυπάται που «χρειάστηκε» να γράψει αυτό το τραγούδι)

Πρέπει κάτι να γίνει με το θέμα ύψους όμως. Ας του έχουν μια υπερυψωμένη εξέδρα, κάτι τελοσπάντων. Ένα κι εξηνταδύο εγώ, ένα κι ένα μίλκο αυτός, αν δε στεκόμουν στις μύτες έβλεπα οριακά (Βέβαια, ένα κι ένα μίλκο, αλλά όλα τα λεφτά!!! :) )

Ήταν η πρώτη φορά σε συναυλία εδώ, που είδα αναμμένους αναπτήρες. Είχα καταλήξει να πιστεύω ότι το κάνουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά όχι, ανήκει κι αυτό στην υπέροχη, αγαπημένη, διεθνή συναυλιακή γλώσσα.

Manu: Pour ceux qui n’ont plus d’espoir: Próxima Estación ?1

Κατάμεστο Palais Omnisports Paris Bercy: Esperanza !!!2

Δε σταμάτησα να χορεύω ούτε λεπτό, αύριο η φωνή μου θα έχει κλείσει, αλλά δε με νοιάζει. Πέφτω για ύπνο χαμογελαστή.

La vida es una tombola. ¡hasta luego!

dancing gal

ps: Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει η ποιήτρια με τις παραπάνω ασυναρτησίες: Πήγαινε να πάρεις εισιτήριο για τη συναυλία του στις 10 Ιουλίου στην Αθήνα!!!! Θα είναι και με την Patti Smith! – που εγώ δε θα τη δω, εδώ κερδίζετε!

pps: Post-it στον καθρέφτη: Να μάθω ισπανικά. Θα είναι ωραία να καταλαβαίνω όλους τους στίχους.

ppps: Δεν έχω το κουράγιο να ψάξω videakia και το youtube δε συνεργάζεται, αλλά αυτό δε μπορούσα να μην το βάλω. Γιατί είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Για εκείνο το “Soleil!!!!” στην αρχή. Για εκείνο το καλοκαίρι που το χόρευα ξυπόλυτη τα ξημερώματα, στριφογυρίζοντας γύρω από τον εαυτό μου...

1 Γι’ αυτούς που δεν ελπίζουν πια: Επόμενος σταθμός?

2 Ελπίδα!!!

*… je ne veux pas dormir, laissez-moi voir venir le jour

Manu Chao – La vie à 2 (no link, δυστυχώς :-/)

(Δώστε μου κάτι να κρατηθώ, δε θέλω να κοιμηθώ, αφήστε με να δω να έρχεται η μέρα)