Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις ένα μεταπτυχιακό που μόλις τελείωσες?
α) Να βγεις έξω με τους φίλους σου να τα πιεις
β) Να κάνεις ατελείωτες βόλτες χωρίς συγκεκριμένο στόχο δίπλα στο ποτάμι
γ) Να πας σε ένα φεστιβάλ στο οποίο πρώτο όνομα είναι ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα που δεν έχεις δει ποτέ live.
Ναι, καλά καταλάβατε. Η σωστή απάντηση είναι δ) Όλα τα παραπάνω. Και φυσικά τα έκανα όλα τα παραπάνω. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα το γ). Εύκολα.
Main Square Festival 2008 λοιπόν. Στο Arras. Το Arras είναι μια μικρή πόλη 2 ώρες από το Παρίσι. Μια μικρή πόλη με ένα μεγάλο φεστιβάλ. Που την τρίτη του μέρα, δηλ σήμερα – ή χθες τελοσπάντων, έχω χάσει τις μέρες, την Κυριακή εννοώ – φιλοξενούσε τους Radiohead… - Ντάξει, και μόνο που το γράφω χαμογελάω σα χαζή... Γύρισα πριν λίγο, νυστάζω πολύ αλλά δε μπορώ να κοιμηθώ από την υπερένταση και γιατί φοβάμαι ότι θα φύγουν οι εικόνες που βλέπω μόλις κλείνω τα μάτια μου. Η σημερινή μέρα δε θέλω να τελειώσει. Τόσο απλά. :)
Φτάσαμε την ώρα που έπαιζε το δεύτερο συγκρότημα. Χάσαμε τους Vampire Weekend, αλλά τι να κάνεις... Οι The Wombats που ακολούθησαν ήταν συμπαθητικοί. Στο μεταξύ, όσο κάναμε βόλτες πάνω κάτω, πρόλαβα να παρατηρήσω ότι στο φεστιβάλ υπήρχε ειδική σκηνή για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Απλά respect, τίποτα άλλο δεν έχω να πω.
Ακολούθησαν οι The Dø που η τραγουδίστριά τους βγήκε ξυπόλητη στη σκηνή και τραγουδούσε με μια τσιριχτή φωνή που θύμιζε λίγο Björk αλλά καμία σχέση και η οποία – η φωνή – δεν ταίριαζε καθόλου με την κατά τα άλλα συμπαθητική μουσική τους.
Μετά βγήκαν οι Sigur Rós που είναι ένα συγκρότημα από την Ισλανδία, που τραγουδάει στα Ισλανδικά, με τα οποία έχω ένα θεματάκι: δεν καταλαβαίνω λέξη! – το λες και κάτι παραπάνω από θεματάκι. Παρόλ’ αυτά, οι τύποι και οι τύπισσες – συνολικά ήταν καμιά δεκαριά+ στη σκηνή – από το Βορρά, ήταν πολύ party. Ήταν ντυμένοι σαν αριστοκράτες του προηγούμενου αιώνα ή σα μέλη φιλαρμονικής οι άντρες και σαν μοντέλα 60’s οι κοπέλες, γέλαγαν, έκαναν πλάκα μεταξύ τους, δε μας μιλούσαν πολύ αλλά τραγουδούσαν, ο τραγουδιστής έσπασε το δοξάρι με το οποίο έπαιζε την κιθάρα του, γενικώς το χαίρονταν. Και το χαρήκαμε κι εμείς, κι ας μην καταλάβαμε λέξη.
Και μετά περιμέναμε μέχρι να βγουν οι Radiohead. Περιμέναμε αρκετά, αλλά άξιζε κάθε λεπτό. Ο Thom Yorke και οι υπόλοιποι βγήκαν στη σκηνή κι εγώ δεν ήθελα τίποτα άλλο.... 15 step για αρχή, You μετά – που ήταν και το μόνο που είπαν από τον πρώτο δίσκο – το There, there και μετά άλλα πολλά... Που τα ‘χω όλα σε φωτογραφίες και videakia. Στο κεφάλι.
Τον Thom Yorke να χορεύει σε παραληρηματική κατάσταση στο Sit down. Stand up και στο Dollars & Cents.
Τη φράντζα του κιθαρίστα Johnny Greenwood να μπαίνει μπροστά στα μάτια του κι εγώ να απορώ αν βλέπει.
Wolf at the door. Τηλέφωνο στον awake?, το είχα υποσχεθεί. Τσίριζε στο τηλέφωνο και ένωνε τη φωνή του με τη δική μας. Πλάκα είχε.
Το In rainbows το έπαιξαν όλο, και τα 10 κομμάτια. Top 3: All I need – ναι, όταν ακούς το “I am all of the days that you choose to ignore” ζωντανά, πονάει περισσότερο, if possible – Faust arp, το οποίο κατάφεραν να παίξουν με την τρίτη προσπάθεια, ξεκίναγαν, κάτι έκαναν λάθος, έλιωναν στο γέλιο και ξανά από την αρχή και τέλος ο Thom σε άπταιστα γαλλικά: “Vous êtes prêts?” Εμείς απαντάμε ναι, και ... “Just as you take my hand, just as you write my number down….” Jigsaw falling into place και εμείς να χοροπηδάμε ευτυχισμένοι...
Ο Thom καθισμένος στο πιάνο για να πει ένα τραγούδι από το The Eraser, το σόλο album του.
Χαμηλωμένα φώτα, στη σκηνή μόνο ο Thom και ο drummer. Συγκλονιστικό Exit music (for a film) . Απλά δεν έχω λόγια. Δεν. Ψάχνω αλλά δε βρίσκω. Οπότε ας το αφήσω καλύτερα έτσι.
Αμέσως μετά, για να συνέλθουμε όλοι, μας είπε, δείχνοντας τον κόσμο που κρεμόταν από τα παράθυρα των σπιτιών που έβλεπαν στην πλατεία και άρα στη σκηνή: “This song is for you guys, we ‘re sorry for the noise…” Κι από τις πρώτες νότες ξέρουμε τι θα ακολουθήσει ... “Please could you stop the noise, I’m tryin a get some rest… when I am king …. You don’t remember…raindownraindown…”
Κι εκεί κάπου μας άφησε για να ξαναγυρίσουν για το The National Anthem σε μπλε – κόκκινο φωτισμό και το Idioteque, σε δε-θυμάμαι-τι φωτισμό, γιατί ήμουν απασχολημένη να ξελαρυγγιάζομαι και να χοροπηδάω πάνω κάτω. Και ξανάφυγαν.
Και ξαναγύρισαν για ένα μόνο τραγούδι. Για να φύγω κι εγώ ολόκληρη από αυτή τη συναυλία. Για να μπορώ να συνεχίσω να ξεθωριάζω όποτε το χρειάζομαι. Και να έχω πάντα στο μυαλό μου κάθε φορά που θα το ακούω, την εικόνα του Thom Yorke να με προτρέπει.... “Immerse your soul in love ”… Και να ξέρω ότι no matter what, κάνω το σωστό...
dancing gal
ps: Ξημερώνει, πέφτω για ύπνο. Μπορεί να άργησα μια ώρα παραπάνω να κοιμηθώ για να γράψω το post, αλλά ξανάπαιξα τις σκηνές στο μυαλό μου τώρα που ήταν φρέσκες και χαμογελάω, όπως ακριβώς όταν τελείωσε η συναυλία.
pps: Το post είναι αφιερωμένο στον awake? γιατί σε δικό του post άκουσα για πρώτη φορά το Faust arp, κάπου εκεί στα τέλη Οκτώβρη, κι εκείνος με βοήθησε μετά να κατεβάσω το album, που για κανα μήνα περίπου με πηγαινοέφερνε στη σχολή. Και γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήθελε να είναι εκεί σήμερα περισσότερο από μένα. Ελπίζω να ευχαριστήθηκες post και τηλεφώνημα. Α, και δε θα χρειαστεί να τρέφομαι με m&m’s για τον επόμενο μήνα! :p
*Radiohead – Jigsaw falling into place